Pitfall (1948)

Niet Lizabeth Scott in de rol van een mogelijke femme fatale is de aanstoker van het kwaad in deze film maar wel Raymond Burr - die later o.m. onvergetelijk werd met de reeks "Ironside" als een in een rolstoel gekluisterde rechercheur - , in de rol van een verliefde privédetective.
Eigenlijk meer een film van ontrouw dan wat dan ook.
Al bij een behoorlijk niveau. Voldoende spankracht en niet ongeloofwaardig.
Lizabeth Scott ziet er wel verleidelijk uit en Dick Powell heeft de uitstraling van een personage die zwakke momenten kent al speelt hij wel in het begin de rol van een erg sarcastische verzekeringsagent met veel dagelijkse sleur, ook in zijn huwelijk, wat hem dus eigenlijk rijp maakt voor...

Hoewel ik bij Dick Powell steeds denk dat hij "Young And Healthy" gaat zingen, heeft hij z'n best gedaan om met zijn brave imago van de jaren '30 te breken. In dit schoolvoorbeeld van een film noir speelt hij een verzekeringsagent die zijn burgerlijke bestaan (huis, vrouw, kind) beu is en daardoor een makkelijke prooi lijkt te zijn voor femme fatale Mona Stevens [Lizabeth Scott] en de schimmige detective J.B. MacDonald [Raymond Burr]. Voeg daar nog het jaloerse (criminele) vriendje [Byron Barr] aan toe en de strakke regie van Andre De Toth en je hebt een prima film noir te pakken. Jane Wyatt houdt zich knap staande als de toegewijde echtgenote.

Forbes die zich verveeld in de sleur van zijn huwelijk , gaat vreemd en krijgt vervolgens te maken met een jaloerse prive detective en ook nog eens de ex van zijn minares die net uit de gevangenis is ontslagen .
Goede film noir waarin de moraal van trouw en overspel een belangrijke rol speelt .
toch bizar om het verschil tussen toen en nu naast mekaar te leggen , toen was het voor bijde sexen taboe om vreemd te gaan maar tegenwoordig vinden we het voor (vooral) vrouwen bijna doodnormaal .

Degelijk film noir met iconen Lizabeth Scott en Dick Powell aan zet. En Raymond Burr is echt wel imposant. Zoals vele forties noirs is het vooral veel geklets al komt er op het eind dan toch nog zwaarder kaliber aan te pas. Het gebruik van locaties is wel fijn voor de sfeerschepping net als het te verwachten spel van licht en schaduw. De intrige is goed uitgewerkt met een driehoeksverhouding evoluerend naar een vierhoeksverhouding (wat dan uiteraard helemaal vierkant uitdraait). Het einde viel me wel wat tegen waarbij Dick Powell helemaal vrijuit gaat en Scott, tegen wil en dank in de rol van femme fatale geduwd, het gelag betaalt. Heeft allemaal te maken met de moraal van toen. Verder een onderhoudende film.