Pitfall (1948)

** Reailer.

DVD release: 11 dec. 2012

(bron.)

Aardige noir maar na wat lovende recensies te hebben gelezen had ik wel iets meer verwacht. Dat gezegd hebbend, het is zeker wel een film met een eigen smoel, die Noir naar Suburbia brengt. Met Dick Powell als ontrouwe echtgenoot en de onlangs overleden Lizabeth Scott als de vrouwelijke lead.

Zoals Flavio al zegt, zeker een interessante noir. Omdat het hele familie verhaal erbij komt kijken. Maar wat eeuwig zonde dat Dick Powell er in mee speelt. Wat een emotieloze hark, hij haalt met zijn spel de hele film zeker 1 volle punt naar beneden. Ook Lizbeth Scott kon er niets meer aan redden.

Blu-ray review: http://www.dvdbeaver.com/film5/blu-ray_reviews_69/pitfall_blu-ray.htm

Niet Lizabeth Scott in de rol van een mogelijke femme fatale is de aanstoker van het kwaad in deze film maar wel Raymond Burr - die later o.m. onvergetelijk werd met de reeks "Ironside" als een in een rolstoel gekluisterde rechercheur - , in de rol van een verliefde privédetective.
Eigenlijk meer een film van ontrouw dan wat dan ook.
Al bij een behoorlijk niveau. Voldoende spankracht en niet ongeloofwaardig.
Lizabeth Scott ziet er wel verleidelijk uit en Dick Powell heeft de uitstraling van een personage die zwakke momenten kent al speelt hij wel in het begin de rol van een erg sarcastische verzekeringsagent met veel dagelijkse sleur, ook in zijn huwelijk, wat hem dus eigenlijk rijp maakt voor...

Ik vind deze onbekende noir film echt bi-zar goed. Een tijdloos en meeslepend verhaal, een goede spanningsboog en best wel goede humor. Ik heb me meer dan uitstekend vermaakt tijdens de bluray versie van deze film.

Hoewel ik bij Dick Powell steeds denk dat hij "Young And Healthy" gaat zingen, heeft hij z'n best gedaan om met zijn brave imago van de jaren '30 te breken. In dit schoolvoorbeeld van een film noir speelt hij een verzekeringsagent die zijn burgerlijke bestaan (huis, vrouw, kind) beu is en daardoor een makkelijke prooi lijkt te zijn voor femme fatale Mona Stevens [Lizabeth Scott] en de schimmige detective J.B. MacDonald [Raymond Burr]. Voeg daar nog het jaloerse (criminele) vriendje [Byron Barr] aan toe en de strakke regie van Andre De Toth en je hebt een prima film noir te pakken. Jane Wyatt houdt zich knap staande als de toegewijde echtgenote.

Een "vertikking" neem ik aan(?) William Powell is een andere bekende acteur (n The Thin Man serie o.a.)

Maar daarvan afgezien, die associatie met Dick Powell's brave imago heb ik zelf nooit gehad.

Ik heb waarschijnlijk ook maar enkele van die vroege films waarin hij speelde gezien.

Mijn eerste kennismaking met Powell gebeurde via zijn Dick Powell Show, op TV, in de jaren zestig (die sloeg ik nooit over)

Daarin kwam hij altijd stoer over, zelfs bij de introducties die hij zelf deed.

Verder ken ik hem vooral van de noirs en enkele westerns.

Forbes die zich verveeld in de sleur van zijn huwelijk , gaat vreemd en krijgt vervolgens te maken met een jaloerse prive detective en ook nog eens de ex van zijn minares die net uit de gevangenis is ontslagen .
Goede film noir waarin de moraal van trouw en overspel een belangrijke rol speelt .
toch bizar om het verschil tussen toen en nu naast mekaar te leggen , toen was het voor bijde sexen taboe om vreemd te gaan maar tegenwoordig vinden we het voor (vooral) vrouwen bijna doodnormaal .

Bepaald geen onvergetelijke noir, al is Scott wel leuk en kent de film wel de nodige geinige humor.

Degelijk film noir met iconen Lizabeth Scott en Dick Powell aan zet. En Raymond Burr is echt wel imposant. Zoals vele forties noirs is het vooral veel geklets al komt er op het eind dan toch nog zwaarder kaliber aan te pas. Het gebruik van locaties is wel fijn voor de sfeerschepping net als het te verwachten spel van licht en schaduw. De intrige is goed uitgewerkt met een driehoeksverhouding evoluerend naar een vierhoeksverhouding (wat dan uiteraard helemaal vierkant uitdraait). Het einde viel me wel wat tegen waarbij Dick Powell helemaal vrijuit gaat en Scott, tegen wil en dank in de rol van femme fatale geduwd, het gelag betaalt. Heeft allemaal te maken met de moraal van toen. Verder een onderhoudende film.

Mijn tweede Lizabeth Scott na Dead Reckoning deze week. Leuke actrice, en fijne noir dit.

3,6*