Porte des Lilas (1957)

Ben ik dan de enige niet-bejaarde hier?Dat vooral senioren deze film waarderen(lees voor de gein ook eens de comments op IMDB,waaronder die van "Dick"(mooie nom de plume) uit Groningen) zal wel komen door de rol en muziek van Brassens,die ik ken uit spookverhalen van oma bij de open haard over liften naar Parijs in de fifties, en ander dement geraaskal.

Verder is dit een archetypische Clair(werd trouwens genomineerd voor een Oscar en een Bafta) over een volksbuurt in Parijs die aan elkaar hangt van de working class solidarity en waar de flikken worden beschouwd als vijanden van het volk .De briljante Brasseur,die een vrolijke semi-clochard speelt(hij woont in bij zijn moeder) en de droge Brassens vormen een al even typisch Clairiaans komisch duo.Dritte im bunde is de gangster die-en ik val in herhaling- een al even typisch Clair figuur vertegenwoordigt:dat van de proleet die zijn hol afveegt met begrippen als solidariteit en meedogenloos parasiteert op de goedheid van zijn peers.

1 Daarvan is dus het jonge dienstertje Maria,die is gezegend met een Bardoteske voorgevel .Voor alle duidelijkheid:zij sopt op de baddie,niet op Brasseur(de synopsis was hierin wat wazig).Zo'n precaire situatie zou best wel eens verkeerd kunnen aflopen....

Dat de soundtrack puur diegetisch werd verzorgd door een zichzelf op de gitaar begeleidende Brassens,zal wel duidelijk zijn.

Een degelijk misdaaddrama van René Clair met hier en daar wat vluchtige humor en romantiek. Uitstekend gefilmd en prima geacteerd, in het bijzonder door Pierre Brasseur en Dany Carrel. Dat én de mooie levensliedjes van Georges Brassens maken het geheel tot een sfeerrijke, aangename film, die boeit van begin tot einde. Ziet er op sommige momenten een beetje verlopen uit (met name als de straatkinderen in beeld komen), maar de film heeft an sich nog weinig van zijn natuurlijke charme verloren.