La Morte Accarezza a Mezzanotte (1972)

Het publiek bezig houden met het gissen van de moordenaar en zijn motief is vaak de katalysator van giallo films.

De moordenaar, zijn exotische marteltuigen en zijn mo[r]dus operandi willen dan nog wel eens het gebrek aan logica en consistentie van het verhaal camoufleren.

Death Walks at Midnight maakt het wel erg bont door het raadspel tot absurde hoogtes te brengen. Te veel weggeven is spoilen, maar het moet gezegd worden dat dit wel erg misleidend is.

Dat betekent dus dat de rooie haringen je om je oren vliegen en je zal er onvermijdelijk bij een paar toehappen.

Leuk voor de amateur-Poirots onder ons, al is het wat bloediger dan de gemiddelde Jessica Fletcher.

Oh ja, en mooiere vrouwen ook.

Gissende Giallo.

Deze Italiaanse detective doet het subgenre der Giallo’s eer aan, maar niet altijd in positieve zin. Het verhaal drijft hier met name op een wel erg gekunsteld plot, dat ten tijde van de uitkomst op zijn minst een vervelende verbazing oproept. Een onmogelijk te raden moordmysterie dus. De hoofdlijn kent dusdanig vel zijpaden dat het bijna verwarrend werkt, maar het gissen doet de kijker volhouden. Dat blijkt echter niet voldoende.

Redelijk.

Ercoli legt deze keer wat minder het accent op Scott's rondingen. Daar waar ik dacht dat dit misschien voor een betere film zou zorgen, wil dit helaas niet zo vlotten. Het plot en met name de ontknoping is te vergezocht. Nu ben ik na het kijken van een aantal andere giallo's inmiddels wel wat gewend, maar Ercoli weet er gewoon niet goed mee weg te komen.
Het hele subplot rondom de drugsdealers komt gewoon niet lekker uit de verf. Jammer, want de eerste helft van de film is nog best spannend. De moordenaar ziet er lekker mysterieus uit en het moordwapen is wel gruwelijk en sadistisch bedacht.
Tegen het midden begint de film echter te slepen en de bizarre plot twists tegen het einde maken het er niet beter op.
Hier had meer in kunnen zitten als je het mij vraagt.

Er kunnen verschillende redenen zijn om liefhebber van het giallo-genre te wezen: killers met leren handschoenen, killers met scheermessen, veel niet-functioneel bloot, foute nichten, fraaie visuals Argento-style, bloederig sadisme en vrouwenmishandeling. Bovenal en vooral zijn wij dol op het genre vanwege de vaak driedubbel overgehaalde plots waarin zo'n beetje de hele cast welk op enig moment de geheimzinnige killer zou kunnen zijn. En hier maken ze d'r zowaar een minimaal vierdubbel overgehaald plot van. Ofwel vergeet verder maar helemaal iedere logica en iedere les in zinnige filmplots schrijven. Ondertussen is het natuurlijk wel genieten met de geheimzinnige killer met oversized zonnebril en vooral de giechelende messenwerper die zo uit Bassie & Adriaan lijkt te zijn gestapt. Verder tikken we 3 van allereerst genoemde giallo-genre-kenmerken aan.

Rommeltje, maar voor de liefhebbers uitermate genietbare rommel.

Haha, dat einde is zelfs voor een giallo totaal van de pot gerukt. Wat een stuurloos plot zeg, mijn interesse was halverwege de film al aan het wegebben. Ook uitermate teleurstellend dat godin Nieves Navarro, in tegenstelling tot La Morte Cammina con i Tacchi Alti (1971), gewoon niet uit de kleren gaat. Verder wel weer prachtig geschoten, net zoals de hoge hakken.

Krappe 2,5*.

Deze giallo is een samenwerking van the who’s who van het genre. Aan het script hebben Sergio Corbucci en Ernesto Gastaldi gewerkt, 2 sleutelfiguren van het genre. De plot is naar verwachting redelijk ingewikkeld. De twists op het einde vond ik al wat moeilijker te volgen, ook omdat ik hem in het Italiaans bekeken heb. Visueel is het in goede handen bij Luciano Ercoli. Het heeft allemaal een goed tempo.

Zijn vrouw Nieves Navarro alias Susan Scott speelt de hoofdrol. Ze is een sterke geëmancipeerde vrouw en staat dus goed haar mannetje. Iets wat niet altijd het geval is in de giallo. De muziek is van Gianni Ferrio. Hij is een minder gekende Italiaanse componist maar even getalenteerd als zijn bekendere collega’s. Wat een weelde was er toch in die tijd.