Maciste contro i Cacciatori di Teste (1963)

Boze Queen Amoa? Dat valt nogal mee...

Anyway, vervelend werkje met veel karton en veel figuranten. Hercules (of is het nu Colossos) zelf huppelt wat rond, er wordt wat geknokt en er is wat gemier met een koning, zijn dochter en de usual bad guy. Het verhaaltje mag eigenlijk geen naam hebben dus is het tempo maar danig teruggeschroefd (richting 'ondraaglijk') en eigenlijk blijf je alleen maar kijken om te zien of Morris zijn buik de hele film in kan houden. Ik verklap vast; dat kan-ie.

Let verder op de eindeloze 'dans van de Goden', een sterk staaltje improvisatie dat het onbegrijpelijkerwijze nooit tot cultdans in de lokale disco bracht.

1*.

Eerst maar even een geschiedenislesje, want de Amerikaanse titel van deze film slaat uiteraard nergens op. De Colossus was een groot standbeeld dat rond 200 v. chr. bij de haven van Rhodos werd gebouwd, nadat een of andere oorlog werd gewonnen. Tijdens een aardbeving werd de Colossus vernield, waarna nog eeuwenlang de brokstukken op het eiland Rhodos hebben gelegen. Afijn onze hoofdpersoon (Kirk Morris) is helemaal niet zo colossaal en het enige waarmee je hem met de Colossus kunt vergelijken is het emotieloze acteerwerk. Mên wat een droeftoeter is hij ook .

Het verhaal is niet verheffend en ook nog bijzonder matig uitgevoerd, ondanks de hoop figuranten. Bij een film dat zich rond de jaartelling moet afspelen, verwacht je ook niet getrakteerd te worden op modieuze jaren '60-badpakken, die veelvuldig het beeld doorwandelen. De veelvuldige vechtscenes zien er ook niet uit en gaan vervelen op den duur. Anyway, dat Italiaanse zwaard-en-sandaal-genre is duidelijk één van mijn minder favoriete bad-movie-categorieën.

Dit is een van de slechtste 'Strong men'of 'peplum' films.

Het genre was enorm populair gedurende de jaren zestig van de vorige eeuw.

In onze bioscopen draaide er wel wekelijks zo'n film.

En zelfs de slechtste producties werden goed bezocht.

Heel wat 'acteurs' (lees: bodybuilders al dan niet behept met enig acteertalent) van Amerikaanse, Engelse, of Italiaanse afkomst, lieten er hun spieren in rollen.

Doorgaans leverde dat heel vermakelijke films op, doorspekt met actie en humor.

In deze zwakke bijdrage zien we KIrk Morris (Adriano Bellini) een Italiaan die heel wat van dit soort films op zijn naam heeft staan.

Morris was, ondanks het feit dat hij nooit in een echt goede bijdrage aan het genre speelde, behoorlijk populair.

Zijn uiterlijk (hij leek een beetje op Elvis Presley) en sympathieke uitstraling waren zijn sterke punten.

Acteren kon hij nauwelijks.

Verder is dit een nogal vreemde film in het genre.

Hij heeft meer weg van een 'Tarzan' verhaal dan van een 'sandalen film'.

In Frankrijk werd de film dan ook zonder blikken of blozen uitgebracht onder de titel 'Tarzan bij de koppensnellers'.

De enorme filmposter die ik daarvan in mijn collectie heb ziet er indrukwekkend en veelbelovend uit.

In feite is hij dan ook veel beter dan de film zelf.

Slechte acteerprestaties en decors maken dit tot een slecht verteerbaar geheel.