Le Cousin (1997)

Nog al wat anders dan "Flikken", "Witse", "Baantjer" en andere TV-in-slaap-vallers. Heel mooie en onthullende politiefilm met veel gevoel voor realisme en ook sentiment. Die Patrick Timsit is uitstekend in zijn rol van hyper-gemotiveerde maar op twee paarden-weddende tipgever-informant. Knappe film.

Ik had liever gehad dat Le Cousin gewoon 'Nounours' had geheten. Zo een aanstekelijke koosnaam, je kan er gewoon geen genoeg van krijgen om dit te herhalen en bent bijna aan het jubelen wanneer de personages dit doen. Nounours! Nounours! Où est Nounours? Al moet ik zeggen dat de drukdoenerij van Chabat en Timsit mij naar het einde toe een beetje begon tegen te steken - dat is natuurlijk het gevaar van het casten van twee Franse komieken in een serieuze rol. Hoewel dit qua insteek echt een hardboiled polar zou moeten zijn (er wordt zelfs een hondje neergeschoten!) die de wreedadigheid niet schuwt - Nounours woont in de jungle, en daar stamp je junkies zonder aarzelen tot gort en noem je zwarte medebroeders onbeschaamd 'negro' - zijn bepaalde fragmenten echt iets te clownesk. Ik waande me soms in een moderne adaptatie van Le Gendarme - Cruchooooooot, file-moi la schnouf!

En toch kan ik enkel dolenthousiast zijn over deze Cousin, op het euforisch, hijgerig-hysterische af. Dit komt omdat regisseur Courneau, haast als een Andy Warhol, erin slaagt om met luciditeit de bescheiden poëzie van hedendaagse lelijkheid te filmen - iets wat de oubollige-classistische drommels natuurlijk zal ontgaan. Parels voor de zwijnen, de Melville-fetichisten die nog altijd denken dat een Franse misdaadfilm stijlvol moet zijn, met trenchcoats, Alain Delon en de Champs-Elysées. Sorry om jullie uit jullie waan te halen, maar het post-1990 tijdperk is nu eenmaal niet stijlvol. Alain Delon kotst op ons tijdperk - met recht en rede. Wat rest er ons nog anders dan ons te verdoven door zeemzoete muzakjes van Axelle Red en Cheb Khaled? Het siert Corneau ook dat hij in deze Parijse politiefilm nooit uitwijkt naar één van de 20 arrondisementen, maar steeds in de periferie blijft. HLM-toestanden krijgen we gelukkig niet te vaak te zien, wel enkele prachtige gedrochten van een ontspoord kapitalisme in verval, omgeven door een betonnen leegte: restaurant Chinagora, het Formule-1 hotel en de kers op de taart, het shopping center Belle Epine - waar een drug deal in een fastfoodrestaurant beklonken wordt met een soort happy meal. "On est bien ici, c'est juste un peu loin" Het ga je goed, lieve Nounours.