The Black Dahlia (2006)

Wat een tegenvaller. Dacht ik even een leuke filmavond te hebben, kreeg ik dit. Het verhaal was zo warrig en niet goed in beeld gebracht dat de concentratie al snel verdween, wat de film al helemaal niet ten goede kwam. Amper 2 ster. MIsschien moet ik de film eens goed in mijn eentje kijken, dat ik de filmd an iets meer ga waarderen, maar ik betwijfel het.

Zeer warrige film, die van de hak op de tak springt. Ik kreeg 0,0 binding met de personages en het verhaal... tja, welk verhaal? Veel te chaotisch om te beklijven.

Matige film.

Film wordt nodeloos ingewikkeld gemaakt. Allerlei rare subplotjes en oninteressante verhaallijnen die niet echt terzake deden.

Voor een film over de moord op de Black Dahlia ging het bar weinig over de moord op de Black Dahlia. En dat gedeelte was vaak nog niet echt boeiend.

Wat ik erg positief vond was het mooie jaren 40-sfeertje wat geschapen werd.

Acteerwerk was tenslotte matig tot redelijk.

Al met al geen voldoende waard: 2,5*.

Een van de weinige films die ik niet eens heb afgekeken omdat het gewoon echt zonde van m'n tijd was.

Grootste reden: saaie film!

Mr. Fire versus Mr. Ice

De eerste keer dat ik The Black Dahlia zag was ik best wel overdonderd. Het complexe, geweldige verhaal en de bloedmooie Scarlett Johansson, voor mij één van de mooiste actrices van nu zorgden voor een dikke 4 sterren. Na een herziening blijft eigenlijk alleen miss Johansson over.

Het verhaal is gewoon doodsaai. Het begint allemaal zeer sterk en het eerste halfuur - drie kwartier is dan ook het beste uit heel de film maar dan begint het allemaal maar wat een rommeltje te worden. Met als klein dieptepunt de moord op Blanchard. Het sloeg trouwens ook nergens op dat wanneer Bleichert omhoog kijkt om Blanchard te roepen hij maar misschien een meter omhoog kijkt maar als hij naar boven rent om Blanchard te redden hij precies honderd treden moet doen en dan uiteindelijk te laat komt... Ook over het einde ben ik niet tevreden. De moord hoort toch onopgelost te zijn maar hier hebben ze wel een dader. Nu kan het wel dat dit in het boek ook zo was maar toch vond ik niet passend.

Qua acteerprestaties zit het met The Black Dahlia wel goed, buiten Josh Hartnett dan. Het is niet omdat je constant met een sigaret en een scheve grijns op je gezicht rondloopt dat je dan ook daadwerkelijk kunt acteren. Aaron Eckhart aan de andere kant had hier dan wel genoeg aan. Scarlett Johansson ziet er weer bijzonder mooi maar komt hier soms wat miscast over. Ze slaagt er op sommige momenten niet in om de sensualiteit van de diva's uit de jaren '40 neer te zetten. Van Hilary Swank verschoot ik dan weer. Wat een compleet verschil met Million Dollar Baby. Ik had niet gedacht dat ze zo'n twee compleet verschillende rollen zo goed kon neerzetten. Leuk om ook nog Rose McGowan de revue te zien passeren.

The Black Dahlia is visueel wel een klein pareltje. Mooie shots, zoals de boksmatch, worden spijtig genoeg afgewisseld met verschrikkelijke, lelijke shots zoals de moord op Blanchard (al was het kleine stukje met de schaduw wel mooi). Voor de rest wordt de sfeer van de jaren '40 ook wel zeer mooi weergegeven. Ook de muziek past zeer goed bij de film.

Dikke teleurstelling sinds de eerste keer.

2.5*

Het verhaal achter deze film was mij tot op heden niet bekend. Ben er net achter dat er een hele website aan deze zaak gewijd is. Dat de moord op Beth Short de hoofdlijn in de film was, was me eigenlijk bijna tot het einde niet duidelijk. Er wordt feitelijk nauwlijks op die moord ingegaan. Allerlei andere verhaallijntjes leiden de aandacht af.

De film was voor mij absoluut niet spannend, omdat het verhaal over de moord alleen maar een beetje op de achtergrond meedeed. De vele romantische verwikkelingen waren blijkbaar veel belangrijker.

Aan het eind van de film was het me niet duidelijk hoe 'de puzzelstukjes' nu eigenlijk aan elkaar pasten. Dat vind ik vaak intrigerend, maar bij deze film zal dat me eigenlijk ook aan mijn reet roesten. Ik ga dit ding niet nog een keer kijken om die warboel van slimmigheidjes van Brian de Palma te gaan ontwarren.

Black Dahlia, The
Als de hoofdpersoon beter naar voren zou moeten komen door deze warrige en rommelige aanpak en men z'n gevoelens beter zou moeten volgen is dat bij deze mislukt. The Black Dahlia had na prachtfilms als Scarface, The Untouchables en Carlito's Way een geweldige nieuwe film van DePalma kunnen zijn, maar faalt op vele fronten.

Dat er potentie in zit is wel duidelijk, het gevecht aan het begin is mooi in beeld gebracht, de twee hoofdpersonages komen natuurlijk over als twee boksers die respect voor elkaar hebben en als rechercheurs die samen aan moordzaken gaan werken. Tot dan toe is alles leuk en aardig, de eerste tien minuten minuten zijn dus aangenaam. Daarna vervalt de film in een lang en irritant stuk waarbij alle personages niet te vertrouwen zijn en het aantal ongeloofwaardig psychopatische karakters alleen maar groeit, of tot dan toe redelijk normale mensen en 'vrienden' iets of veel blijken achter te houden. Met als resultaat dat zowat iedereen voor alles verantwoordelijk had kunnen zijn en de dader voor het uitkiezen was. Als de film vooral ging over de verhouding tussen hoofdpersonen vond ik hem nog minder want dat kwam na een tijdje erg gemaakt over, motieven nul.

Naast het verhaal vond ik de film erg lelijk. Soms leek het net een stripverfilming die een vrij depressieve sfeer wilde creëren van een stad die maar niet tot leven wilde komen. Ik had de hele tijd het gevoel overal al geweest te zijn. Als ze dan ergens anders waren, zoals in het huis van Linscott ontstaan er een haast hypothetische sfeer met een 14-jarige pornografische kunstenares en een geflipte en agressieve maar 'keurige' vrouw aan tafel. Dat soort rare fratsen zorgen ervoor dat je alleen maar afdwaalt.

Misschien had ik een verkeerd verwachtingspatroon, maar de film liet lang op zich wachten voordat hij weer enigszins aardig werd. Het laatste halfuurtje waarin veel 'duidelijk' werd, mocht er zeker zijn en was ondanks dat ik mijn aandacht eigenlijk al kwijt was toch nog knap spannend. Nog een groot pluspunt waren de acteerprestaties die eigenlijk me tot die twee sterren brengen en niet lager. Vooral de vier hoofdrolspelers Eckhart, Hartnett, Johansson en Swank waren weer een genot om te zien spelen. Al sloeg haar personage nergens op was Fiona Shaw erg grappig. Bij vlagen maakten ze de film toch wel amusant.

The Black Dahlia laat helaas een gevoel van teleurstelling achter, ik wil de film wel nog een keer zien wat vrij zelden voorkomt bij zo'n lage score, maar ik heb ook het gevoel iets gemist te hebben. Laten we het hopen, de eerste kijkbeurt bestond vooral uit frustratie. Goed idee om het boek te lezen voor de film te zien?

The Black Dahlia krijgt terecht forse kritiek te verwerken. Deze prent van dePalma is erg chaotisch en vaak onlogisch. Het verhaal dat echter wel verteld word is welliswaar slecht gemaakt, maar daarom niet minder leuk. 2 uur lang is de film goed te pruimen, en is visueel wél erg goed gemaakt.

Wat een warrige film zeg, ik heb best goed proberen op te leggen, maar hoe het nu precies allemaal zit, nee dat weet ik niet. En het is niet bepaald een film die je uitnodigt om het daarom nog voor een 2e keer te bekijken, want daarvoor is het mysterie rondom de dood eigenlijk helemaal niet zo boeiend.

Wel mooie sfeer trouwens

Het is geen L.A. Confidential, maar zeker een goede film.

James Ellroy is toch een meester in het schrijven van misdaadverhalen die zich afspelen in de jaren veertig-vijftig.

White Jazz oftewel Zwartboek L.A. is ook een aanrader, voor wie helemaal weg was van L.A. Confidential.

Dat geldt ook voor My Dark Places oftewel Mijn Valkuil, waarin Ellroy zijn levensverhaal verteld.

Als je leest wat die man allemaal meegemaakt heeft, krijg je alleen maar respect voor zijn werk.

Ik vondt dit helemaal geen warrige film, zoals vele zeggen,

Ik heb echt genoten van deze mooie film, De film heeft een goede sfeer, is spannend, romantish en gewoon helemaal goed.

Daarnaast vindt ik het acteerwerk ook erg goed.

Nou, een dag later.....ik kan me niet veel meer herinneren van die film! Ik heb me niet zitten vervelen maar vond het nogal warrig. Ik weet nu niet meer precies hoe het zat zeg!

Moet het boek maar gaan lezen, dat schijnt heel goed te zijn, of die Black Dahlia website maar gaan bezoeken.....

En daarom ga ik van 2,5 naar 1,5.

Ik herinner me Johansson nu als een wandelende perfecte magazine foto, Hartnett niet zo aantrekkelijk en ook niet zo goed als ik hem wel eens eerder gezien heb, de kleur van de film stoorde me ook....enne, oh ja, Swank als femme fatale? Mwah...nee, dus......

vond t erg tegenvallen. sommige stukjes zijn best aardig verfilmd maar wat me mateloos irriteert zijn al de anderen verhalen erom heen die niks met de moord te maken hebben!? totaal onnodig als je al een mysterieuze moord hebt wat je kan verfilmen.

idd erg verwarrend en rommelig allemaal, begreep er soms helemaal niks van. ik had er iets heel anders van verwacht. waarom heeft scarlett bijvoorbeeld zo n grote rol terwijl ze niks toevoegd en niks met elizabeth short te maken heeft?? overigens vond ik de stukjes van laatstgenoemde nog t meest interessant.. en van hilary swank ben ik ook geen fan maar ze deed t toch wel heel aardig en overtuigend ook al had ik visueel liever n actrice gezien zoals die donkere uit mulholland drive wiens naam ik zo snel niet weet. hilary blijft onaantrekkelijk door dat mannelijke, hoekige gezicht.

Zeer, zeer jammer dat het verhaal zo warrig is in deze film. Het sfeertje zat best goed, maar het verhaal was één grote ramp. Ik snapte er op het einde nog helemaal niks van.

Was niet te volgen soms.

Te traag, te lang blijft t gissenen t plot is derhalve geen succes.

De film opzich is wel leuk.

Alleen ik snapte de verhaallijnen niet zo goed.

Het kwam een beetje warrig in elkaar over.

Je moet soms echt met je hoofd er bij blijven.

Maar bij mij lukte dat niet.

De acteer prestaties waren niet tegengevallen wat ik ook niet verwachtte.

Ga de film zelf nog wel een keer kijken maar niet omdat het zo leuk was.

Toch 2,5*

Even iets anders. Madeleine zou op het lijk (short) lijken, maar dat is totaal niet. Ze lijkt op Lorna!! Plotfout?

Van de hoofdpersonages vond ik alleen Eckhart geloofwaardig overkomen, Scarlett was matig en Harnett draaide de film de nek om. Het verhaal zelf viel ook tegen, zoals eerder gezegd wordt de eigenlijke moord op de achtergrond geschoven, erg jammer.

Het dinee bij Linscott vond ik de leukste scene uit de film, maar was qua sfeer heel David Lynch achtig en paste verder qua sfeer niet echt in de film.

Fiona Shaw is heerlijk!

Ik snap verder de algemene lage score van deze film niet. Je hebt de femme fatales, je hebt de (softboiled) cops, je hebt de dubbele ontknopingen, je hebt de rich few. Het is een parel van een neonoir, waar ik weinig op aan te merken heb.

Hij is toch ok iig prachtig geschoten! Neem nou bijv. de introductie van Scarlett in de film, prachtig zoals de camera haar benadert.

Film vond ik veelste warrig.

Eensch. Het is dat Scarlett weer zo verschrikkelijk lekker was in deze film , anders had ik hem lager gegeven. 2*

wat was dat slecht zeg, de palma lijkte blijven steken in '80er traagheid. lelijke, bombastische muziek, flashbacks van scenes die men nét zag (!!), sommige zeer slechte acteurs (bvb die vrouw op het einde), plot wordt uiteindelijk helemaal afgerammeld met personnages waar je amper uitleg over krijgt. Grandioze tegenvaller...

Jammer dat het verhaal zo ingewikkeld is. Daar begint de film al mee, met een opsomming van zaken die niet eens zo belangrijk zijn. De ontknoping zit ook wel wat warrig in elkaar. Toch vind ik het verder wel een goede film. Deed me toch sterk denken aan die oude misdaadfilms. Alleen de details van de misdaad verraden dat het een heel moderne film is.

Het acteerwerk is toch ruim voldoende, al spelen de mannen wat overtuigender. Prachtige sfeer van de na-oorlogse jaren. Op dit punt is de film toch met zorg gemaakt en heb daarvan genoten.

Het doet me werkelijk verdriet om te zien dat deze briljante film zo ondergewaardeerd wordt. Dit is in het geheel geen voorgekauwde maaltijd uit de Hollywood-keuken. Er zit een weldoordacht en zeer subjectief verhaal in de laag net onder de oppervlakte. Voor de goede verstaander wil ik deze aanwijzing geven:

Het concept vertoont grote gelijkenis met The Fight Club.

Ik mag toch hopen dat Brian de Palma zijn publiek niet heeft 'overschat'?

Hopelijk ben je er nu weer wat overheen.

Deze film is gewoon te moeilijk voor veel mensen. Erg gemakkelijk ben ik via een ruil aan deze dvd gekomen, dus dat zegt al het een en ander. Zelf heb ik hem in twee delen bekeken en ook nog de dvd een paar keer stilgezet om samen te vatten hoe het zit. Toch zou ik hem niet snel wegdoen. Zo'n film kan altijd nog wel keer. Filmtechnisch zit hij namelijk goed in elkaar met mooie beelden. Onlangs nog Cafe Society (1995) bekeken, die haalt het lang niet bij deze film.

Wat mij wel opviel was dat bij die ene auto het stuur rechts zat.(?). Het is toch geen Engelse film.

Kun je hier - tussen spoilertags - wat meer over vertellen? Ik zie niet meteen wat je bedoelt.

Misschien zijn spoilertags niet nodig en kan ik volstaan met enkele gerichte aanwijzingen. De film begint als een echte FILM-NOIR met de hoofdrolspeler (protagonist), die terugblikt op een 'mysterie', inclusief moord en de onvermijdelijke femme fatal. Belangrijk hierbij is dat het perspectief meteen prijsgegeven wordt. We zien het verhaal door de ogen van Dwight "Bucky" Bleichert, die blijkbaar mentaal zo te lijden heeft door The Black Dahlia Murder, dat Brian de Palma zijn persoonlijkheid letterlijk (toch maar een spoilertag)in tweeën hakt; een weerspiegeling van Elizabeth Short in psychologische zin

Vooral dit stukje tekst spreekt boekdelen: