Dreamscape (1984)

Lang geleden gezien. Het verhaal was wel aardig en ook origineel. Maar de acteerprestatie en vooral de visuele effecten waren niet echt super. Echt spannend wordt het ook niet maar de film is goed uit te kijken.

Voor die tijd zeer bijzonder maar inmiddels wel wat achterhaald. De cast is matig tot sterk maar het verhaal is toch een beetje te mager en vooral voorspelbaar. Enigszins goed bij vlagen. Redelijk.

Deze film had wel door Cronenberg geschreven kunnen zijn, dacht ik tijdens het kijken. Angsten en Freudiaanse droomwerelden zijn het onderwerp in deze sci-fi/horror waarin een frisse Dennis Quaid zijn telepathische gave etaleert door in andermans dromen het nakende onheil af te wenden. Want wie sterft in zijn droom, sterft ook in het echt. Het lijkt een beetje op de wetenschappelijk verantwoorde versie van A Nightmare on Elm Street, met de nodige pseudo-psychologie. Beiden kwamen uit in '84 en raakvlakken zijn er zonder meer, maar het blijven wel totaal verschillende films zodat verdere vergelijking onzinnig is. Dat dit geen klassieker geworden is, ligt alleszins niet aan Quaid die een voortreffelijke rol neerzet. Maar misschien prikkelen de intriges in het verhaal veel minder de verbeelding dan ze in een film met de titel Dreamscape zouden moeten doen...

Films waarin presidents of the United States een onzinrol vervullen blijf ik bizar vinden. Dit weekend ook al Iron Man 3 bekeken waar ook daar de president in een Iron Man pak kroop , en nu dit, waar de president een bad guy liquideert in zijn dromen . Tjonge, daar lach je toch eens mee. Ik vond deze avonturenfilm met komplot iig erg onderhoudend... gaat ondanks de stapels onzin nergens vervelen en heeft zelfs nog een deftige cast. De FX van de slangenman vielen niet mee. Heeft raakvlakken met Dead Zone (1983) en A Nightmare on Elm Street zoals Halcyon ook zegt.

Dreamscape is een beetje van alles. De poster doet denken aan een Indiana Jones film (en eerlijk is eerlijk, Dennis Quad doet ook wat denken aan Harrison Ford) en de plot is een combinatie van The Dead Zone en Brainstorm, twee films uit 1983. Daarnaast heeft de film veel overeenkomsten met A Nightmare on Elm Street uit datzelfde jaar. Zeker als we David Patrick Kelly ineens zien met lange nagels. Leuk detail; producent en scenarist Chuck Russell schreef en regisseerde later Nightmare 3: Dream Warriors.

Los dat Dreamscape overeenkomsten kent met andere titels, ook qua genre is het een beetje van alles. Soms leunt het meer op de actie en avontuur, soms wordt het behoorlijk sci-fi en fantasy en ook vleugjes horror komen voorbij. De special effects zijn voor een groot deel gedateerd, maar de gevechten en achtervolgingen zijn nóg stukje knulliger. De stopmotion en foute green-screen heeft nog wel zijn charme, maar het rondrennen, vallen en knokken in deze film is vrij lullig. Die charme van de effecten is natuurlijk onlosmakelijk verbonden met een voorliefde voor het tijdperk, en dat zit hier wel goed; het kapsel van Capshaw en de muziek uit de synthesizer schreeuwen jaren 80. Het acteerwerk is daarentegen opvallend ingetogen, een Christopher Plummer lijkt zijn teksten soms praktisch te fluisteren. Dreamscape is verre van een meesterwerk, maar anderhalf uur vermaak leveren, dat lukt gelukkig zonder moeite.

3,5 sterren.

In hetzelfde jaar als Nightmare On Elm Street, twee jaar na Tron en 25 jaar voor Inception, verscheen deze SF-thriller waarin Dennis Quaid de rol speelt van Alex Gardner, een jonge man met telepathische gaven die zo sterk zijn dat hij de dromen van anderen kan betreden en beïnvloeden. Overheidsagent Bob Blair [Christopher Plummer] spoort hem op en dwingt Alex mee te doen aan experimenten. Aanvankelijk weet hij met hulp van doctor Paul Novotny [Max von Sydow] en psychologe Jane DeVries [Kate Capshaw] ontdekt mensen te helpen trauma's te verwerken, maar wanneer hij kennis maakt met Tommy Ray [David Patrick Kelly], die over dezelfde gaven beschikt, wordt langzaam duidelijk dat de overheid Alex ook voor minder zuivere zaken wil gebruiken.

Het is belangrijk te beseffen dat CGI pas twee jaar eerder zijn introductie maakte en dat de techniek in 1984 nog behoorlijk in de kinderschoenen stond. Vanuit dat perspectief zijn de special effects in de droomsequenties zeker niet slecht, bovendien staan die altijd in dienst van het plot. Een cast om je vingers bij af te likken completeert een vlotte, vermakelijke en redelijk intelligente film zonder al teveel pretentie. Zou David Lynch naar aanleiding van deze film David Patrick Kelly en Chris Mulkey gecast hebben voor hun rollen in Twin Peaks?

In het kader van het opschonen van mijn overvolle DVD-kast heb ik deze maar weer eens bekeken om hem daarna weg te kunnen geven, maar ik ben er toch weer van gecharmeerd. Akkoord, de geföhnde kapsels (het lange haar van Dennis Quaid, de overdadige krullen van Kate Capshaw, dat snorretje van Max von Sydow) zijn vintage-eighties, het hardloopbroekje van Quaid is zo mogelijk nog korter dan dat van Oranje tijdens het EK van 1988, en de muziek is regelmatig onverdraaglijk cheesy, maar als ik daaraan voorbijga blijft dit toch een fantasierijke en onderhoudende film. Van Quaid ben ik altijd een fan geweest (en hij maakt hier ook weer goed gebruik van zijn brutale lach à la de jonge Jack Nicholson), Capshaw is sexy, en er zitten twee uitstekende schurken in de film (inclusief David Patrick Kelly, die na The warriors ook al zo onaangenaam was als Sully in Commando waar Arnold Schwarzenegger hem "als laatste" uit de weg ruimt).
        Ach ja, die FX. Ze overtuigen zelden op "realistisch" niveau, maar aangezien het hier om dromen gaat vind ik hun lo-tech-knulligheid soms zelfs wel gepast en mooi vervreemdend, en de vervormende camera (wanneer Quaid met Mr Webber in de auto zit, of in Buddy's droom, of in Capshaws trein) vind ik nog altijd effectief. Het platgebombardeerde landschap van het slot vind ik eveneens lang niet slecht, en de manier waarop Quaid het climactische gevecht naar zijn hand weet te zetten is aardig gevonden. Het visualiseren van dromen is oneindig interessant, en natuurlijk zou Dreamscape enorm hebben geprofiteerd van de technologische mogelijkheden ten tijde van The cell, Inception en Blade runner 2049, maar de simpele effecten van 1983 hebben ook wel wat. Goed idee om de droomscènes ook steeds een ander genre mee te geven : spanning voor de bouwvakker, humor voor Mr Webber ("I'm Jewish!"), horror voor Buddy, erotiek voor Jane en post-apocalyptische horror voor Mr President. Al met al een gedateerde maar nog steeds onderhoudende film waarbij het gevoel van fun & fantasy ruimschoots opweegt tegen eventuele technische tekortkomingen.

Matige film waarin een man meewerkt aan een project waarbij hij toegang krijgt tot andermans dromen. Op zich een boeiend gegeven, maar minder boeiend uitgewerkt. De verschillende droomsequenties zijn wel leuk vormgegeven. De personages weten niet te boeien en het plot komt pas erg laat in de film goed op gang.

Voorloper van high concept film Inception en eigenlijk wel een stuk leuker. Dennis Quaid doet zijn gebruikelijke gegrijns en steelt de show als ietwat schelmerige man met bijzondere gaven. Max Von Sydow en Christopher Plummer zijn altijd goed ook. Kate Capshaw mag de bevallige love interest spelen. David Patrick Kelley is een overtuigende psycho.

De special effects zijn natuurlijk gedateerd en de stop motion slangenman zal bij sommigen op de lachspieren werken. Toch zijn sommige droom scenes best cool gedaan en zitten er effectieve horror elementen in zoals de zombies in de postapocalyptische droom.

Wat de film vooral enorm omlaag haalt is de oneindig knullige soundtrack. Wat een kinderachtige synth riedeltjes, vreselijk.