Koridorius (1994)

Raaarrrrrr...

Alsof je naar een vooroorlogse documentaire zit te kijken, terwijl het toch echt een film uit de jaren '90 is. Verder kan ik voor de schets van het geheel vooral verwijzen naar danuz, vond de starre gezichten ook veel weg hebben van Bresson, vond het ook wat weghebben van Tarr, het licht absurde, dat rare feest. Sommige scenes zijn echt fantastisch, zoals vanaf dat feest dus, die wisselende muziek, rare dikke wijven, een mannetje dat een t-shirt aantrekt. Tot dat moment vond ik het iets te willekeurig allemaal, en voor de rest weet ik eigenlijk niet zo wat ik er mee aan moet. Weet ook niet of ik het echt goed vond, want ik denk dat ik het vaker saai dan intrigerend vond, maar op een bepaalde manier is het wel erg memorabel, zonder dat je nou echt weet wat je hebt gezien.

3*

Na gisteren de film Few of Us bekeken te hebben, was het vandaag de beurt aan het net zo troosteloos ogende Korridorius. En ook in deze film werd geen woord gesproken. Je hoorde alleen wat onduidelijk gemompel op de achtergrond. De bar scène met best wel vrolijk klinkende muziek vond ik zonder meer de mooiste scène in deze vreselijk depri film, die wel goed past in het sombere winterse weer met kort daglicht zoals nu in januari. Neen, ellende troef. Tot zover heb ik dat bij alle vier films van Bartas die ik gezien heb ervaren. Vervallen huizen, oerlelijke gezichten, veel gezuip en af en toe wat muziek om al die ellende voor even te vergeten. Fascinerend vond ik wel die vrouw die door haar zwijgen een bijzondere uitstraling had. Deze vrouw gespeeld door Yekaterina Golubeva had ook een hoofdrol in het net zo deprimerende Few of Us.

3.5*