Koridorius (1994)

Koridorius doet zich laten vergelijken met Mouchette of Au Hasard Balthazar (Bresson dus). Wel geplaatst in het Oosten van Europa. Rigoureus, realistisch (documentair) en audiovisueel bij vlagen bedwelmend. Vooral het geluid viel me in positieve zin op. Veel achtergrondgeluiden en vlagen muziek (zoals Sokurov dat ook zo mooi doet). Doet de film echt spreken, zonder dat we ook maar één duidelijk woord horen.

Zit verder geen echte lijn in, wat het ook gelijk een soort van puzzel maakt, waardoor de film tijd nodig heeft om in te werken.

Prachtige film. Geweldig zwart wit, soms inderdaad bedwelmend. De soundscapes zijn ook wonderlijk mooi. Bij voorbeeld een radio, ergens in het gebouw gefilterd door een aantal muren, op de achtergrond hoorbaar. We zien gezichten, onvergetelijk ge-etste uitdrukking. De sfeer is somber. Niet zomaar somber, voor minder dan pure ellendige misantropie en doorleefde verveling lijkt Bartas het niet te doen. Uitzichtloosheid en willekeur(pesterijen, brandstichting, een vogeltje met een shotgun van dichtbij neerknallen) bepalen de leefwereld. Aan het eind is de muziek opeens duizelingwekkend dichtbij, er is een barscene(hallo Tarr) met een licht euforische stemming(escapistisch weliswaar, uit pure wanhoop geboren, hoera weer een week overleefd). Er klinkt een wel bekende tango. Een soort van realisme, een uber-realisme, tamelijk geabstraheerde werkelijkheid. Tuurlijk, het is film. In ieder geval mag dit gezien worden!

Raaarrrrrr...

Alsof je naar een vooroorlogse documentaire zit te kijken, terwijl het toch echt een film uit de jaren '90 is. Verder kan ik voor de schets van het geheel vooral verwijzen naar danuz, vond de starre gezichten ook veel weg hebben van Bresson, vond het ook wat weghebben van Tarr, het licht absurde, dat rare feest. Sommige scenes zijn echt fantastisch, zoals vanaf dat feest dus, die wisselende muziek, rare dikke wijven, een mannetje dat een t-shirt aantrekt. Tot dat moment vond ik het iets te willekeurig allemaal, en voor de rest weet ik eigenlijk niet zo wat ik er mee aan moet. Weet ook niet of ik het echt goed vond, want ik denk dat ik het vaker saai dan intrigerend vond, maar op een bepaalde manier is het wel erg memorabel, zonder dat je nou echt weet wat je hebt gezien.

3*