Die Zweite Heimat - Chronik einer Jugend (1992)

In de herziening!

En wat beters te doen met je zomervakantie dan het leven van Hermann Simon in de periode 1960-1970.

Beginnend met een nieuwe tijd die zich aandient, de geweldige avonden in de Fuchsbau en uiteindelijk blijkt er in 1970 weinig over te zijn van de idealen van de ooit jonge honden.

Favoriete personages wat mij betreft huisfilosoof Alex die hier een beetje de vervanger lijkt van Glassich uit de eerste Heimat-serie.

Mooiste afleveringen:

-Eifersucht und Stolz (1961)

-Das Spiel mit der Freiheit (1962)

-Die Hochzeit (1964)

-Die Zeit der Vielen Worte (1968-1969)

Maar eigenlijk moet je het toch zien als één groot meesterwerk.

Later dit jaar herkijk van Heimat 3.

Gisterenavond was ik begonnen aan de episode Das Spiel mit der Freiheit; zo ietsje halverwege is er een prachtige scène: met de rellen in München vers in het geheugen waarbij Hermann zijn waardevolle gitaar "atomisiert" ziet worden en zelf gewond raakt en Helga eveneens, ontvlucht hij München en onderweg, liftend naar nergens, komt hij het plaatsje waar Helga woont tegen. Ook tussen die twee is er een interessante verhouding. Hermann ontmoet aldaar Helga en haar vriendinnen en ze gaan al gauw naar een zolderkamer in het huis van Dorli. Hij laat zijn pianotalent maar weer eens horen, de dames worden opgewonden en langzaam maar zeker ontstaat er een orgie met Helga, Dorli en Marianne. Helga, met haar vindingrijke poëtische geest, vindt ook hier de gelegenheid om een gedicht op te zeggen. De lust, die niets dan eeuwigheid wil. Ik moest het gedicht opzoeken.

ALLE LUST WILL EWIGKEIT

O Mensch! Gib acht!
Was spricht die tiefe Mitternacht?
"Ich schlief, ich schlief -,
Aus tiefem Traum bin ich erwacht: -
Die Welt ist tief,
Und tiefer als der Tag gedacht.
Tief ist ihr Weh -,
Lust - tiefer noch als Herzeleid:
Weh spricht: Vergeh!
Doch alle Lust will Ewigkeit -,
- will tiefe, tiefe Ewigkeit!"


Hermann maakt ook zijn avances naar Helga en meteen wordt het haar (alweer) te veel. Ze valt flauw. Dit gedicht maakte weer heel wat los bij mij. Ik herinnerde me onmiddellijk dat het van de hand was van een Duitse doorgedraaide kluizenaar eind 19e eeuw. Ik heb zowat al z'n hoofdwerken als een bezetene doorgespit, maar een en ander vervaagt toch mettertijd. Een prachtig moment om dit versje opnieuw te ontdekken 4 jaar na het lezen van Zarathustra.