Die Zweite Heimat - Chronik einer Jugend (1992)

Heel veel achtergrondinformatie...

Deel 1 tot en met 3 in Duitsland reeds op dvd te koop.

Leg 's uit, Jackie, wat je zo onbevredigend vond aan Zweite Heimat, gezien je 3 voor het eerste deel en je 1 voor dit deel?

Ik dien wel te zeggen: Bij het geven van mijn cijfer ben ik puur afgegaan op mijn herinnering. Ik zag de serie bij de VPRO op TV vóór ik fanatiek filmkijker werd en ik herinner 'm me vooral als uiterst meeslepend. Het kan zijn dat ik er met mijn huidige ogen anders naar zou kijken.

Bovendien heb ik wat met de naam van de hoofdpersoon, 'k weet ook niet wat;-)

Axel

Wel, ik heb ondertussen deel vijf (nog een lange weg te gaan, dus ) bereikt ... en daar is dat verdraaide pianoriedeltje terug

In Heimat 3 speelt Gunnar Brehme datzelfde kauwgum-melodietje ook al de hele tijd.

Toch prettig om oude bekenden opnieuw te ontmoeten

Terwijl ik net deel acht heb bekeken, valt het me op dat de eenzaamheid in Heimat 2 steeds groter wordt.

Hoe meer iedereen elkaar leert kennen, hoe groter de kloof tussen iedereen. Elkeen voelt zich de mindere van de andere. Het cumuleert in waanzin, een tornado die alles vernietigd wat er in jaren opgebouwd werd. Er wordt afgebroken, afgebroken ... en vervolgens opgebouwd

Soms lijkt het erop dat elk personage de ander wil zijn, maar de ego's hebben zo'n grote omvang dat dat een hersenspinsel zal blijven logisch dat Weintraub (Hermann's vrouw) zich snel kan integreren in de groep. Ze wil geen "grootse" erfenis nalaten. Weintraub (Snüsschen) lijkt me de enige die werkelijk in staat is op te gaan in de ander. Zij wil niet concurreren, zij wil liefde en genegenheid. .

Mooi is dat iedereen de vriendschappen tot op de kelk ledigt, werkelijk de ander verplicht zijn grenzen op te zoeken en erover te gaan Clarissa's weigering tegenover Hermann laat haar cellospel bloeien ... ze moet vluchten om te groeien

Ik vermoed dat het nog lang kan duren vooraleer ik nog zo'n sympathiek personage als Hermann Simon ontmoet in een fictief kader

mijn moeder maakte gevulde aardappelen op Kerstavond, spreekt Hermann ergens

waaruit een soort onbestemd verlangen spreekt naar de moeder

Zoals ik reeds eerder zei: er gaat er meer verloren in die Zweite Heimat, dan er overwinningen behaald worden. Zo zou ik die Zweite Heimat de alternatieve titel "een oefening in het verliezen" kunnen noemen, maar dat zou omineuzer klinken dan het daadwerkelijk is

Clarissa komt eindelijk los van haar overdondere moeder, Juan vindt zijn plaats in een circus, Hermann ziet in dat zijn credo Nooit meer de liefde onhoudbaar blijkt

Illusies worden losgeweekt in die Zweite Heimat, zeg maar

Na deel één kon ik me niet voorstellen hoe ze dat nog zouden kunnen overtreffen. Fout dus, deze ziet er zoveel professioneler uit, alles past veel meer in elkaar en er zit ook veel meer humor in. Hij is misschien iets conventioneler, er zitten ook meer 'memorabele scenes' in (zijn zoektocht naar een kamer of de eerste indrukken op het conservatorium zijn prachtig om zien, soms hilarisch en in elk geval dingen die veel meer bijblijven dan de gemiddelde scene uit de eerste reeks) Maar goed, ik heb bij deel één mijn bewondering uitgedrukt voor het feit dat ze juist niet op dergelijke effecten spelen en zo een veel eerlijker beeld afleveren . En daar blijf ik bij, al moet ik toegeven dat deze reeks meer enthousiasme bij me oproept. Deel één overtreffen is er niet bij, maar ik denk toch dat het moeilijk wordt om te kiezen. Maar ja, dat hoeft gelukkig ook helemaal niet .

Fout dus, Zweite Heimat is gewoon het beste dat er ooit op filmgebied gemaakt is . En ik zit nog maar net over de helft...

Ik weet niet of jij er last (nou ja, last ) van hebt, maar soms valt er me een bepaalde uitspraak in. En ik denk: "héy, dat was een verdomd markante zinsnede. Maar wie zei dat nu ook alweer?" ... om na een vijftal minuten te moeten concluderen: "het werd gezegd in Zweite Heimat"

Ik ben klaar .

langste film ooit by the way

Nog nooit iets van Andy Warhol gezien zeker...

Da's anders

die duurt gewoon meer dan een dag... je moet er maar zin in hebben

Blijkbaar heb ik nooit een besluitend bericht gepost met de redenen waarom ik dit zo onwaarschijnlijk goed vond. Nu is het te laat, maar het is een goede reden om de film nog eens te gaan bekijken binnenkort .

de langste mini-serie ooit.

Voor mij, de gehele trilogie, absolute top op filmgebied.

In één woord: fenomenaal!

Dit is het fijnste wat ik tot nog toe op film gebied heb gezien...

Oh wat is dit goed.

Ik zit nog maar aan film 7 (Clarissa) maar tot nu toe wordt het steeds mooier.

Zo'n kop als die van Volker, die lijkt wel rechtsreeks uit zestiger jaren geïmporteerd. de styling is trouwens duizendmaal beter dan wat je ziet in Amerikaanse films zoals 'The Reader'. Daar is het allemaal wat te keurig en te glad.

Ook dat geweldige, unieke optimisme van de jaren 60 wordt prachtig voorgesteld.

En natuurlijk die fantastische muziek. Geen truukjes ook met close-ups van handen. de acteurs zijn echte muzikanten. Ze ademen de muziek in en uit. En mooie, echte dames van vlees en bloed: Clarissa, Evelyne, Helga, Schnüsschen…

Nou hier kom ik dus niet doorheen. Ik zit tegen mezelf te knokken om er bij te blijven. Ipv een kleine geschiedenis van enkele families door de oorlogen heen is dit t/m 2 afleveringen een soort van coming of age film over hele bijzondere artistieke studenten. Verwante zielen zullen het wel wat vinden denk ik. Het is jammer dat het zo anders is dan de eerste. Wellicht was het de bedoeling dat de maker zijn eigen studententijd herbeleefd..

En velen die student geweest zijn met hem.

Soms wat zwaar op de hand, maar dat vind ik nu net zo gedurfd en mooi.

Ik wil het volk dat lijdt zien, niet avant gardistische jongeren.

Nochtans is er geen enkel personage dat ongeschonden uit deze reeks zal komen Ik zou je toch aanraden wat door te bijten, dit deel is namelijk echt stukken beter en voldragener dan het eerste...

Het is een uiterst goede reeks films ( ) maar vergeleken met de eerste serie toch tegenvallend. Ik ben namelijk meer geinteresseerd in de historische achtergronden van een dorp dan het avantgardisme van municher jungeren. En ik vond deze geschiedenis net wat minder 'realistisch'. Sommige familiegeheimen zijn wel uitserst boeiend zoals die van de hospita van het artistieke tuig. Het filmwerk, de muziek bij vlagen en de montage zijn uiterst genietbaar. Maar sommige muzikale stukken betekent ploegwerk.

Wil je deze serie zien mag je een week vrij nemen.

Ik ben dol op beiden, net dor de grote verschillen. Heimat 2 is bescheidener qua actieradius in locaties omdat je anno 1992 niet zo heel goed een München uit de jaren '60 kan neerzetten. Er is dus heel veel geleuter in die villa en zo, waar Heimat 1 de weidsheid had, met die rustgevende landschappen van de Hunsrück (ben nog zelf de locaties gaan bekijken).

Ook de periode is natuurlijk veel korter en vertrekt van de jonge Hermann vol ambities tot de volgroeide Hermann. Het is ook allemaal heel hoogdravend, met dialogen waarvan je bijna niet gelooft dat iemand die ooit zo uitgesproken heeft, maar dat vind ik er dan weer heel mooi aan. En toch ook heel geloofwaardig, ondanks alles.

De voortreffelijke muziek is dan nog eens een wondermooi bindmiddel tussen alles.

Ik heb er wel mijn tijd voor genomen: gespreid over één jaar. Je moet er dan ook echt de tijd voor nemen.

Het aller- allerbeste dat ik ooit op televisie bekeken heb.

Ik keek de eerste 4 afleveringen en had toen hetzelfde als Mikey. Ik ben gestopt met kijken en een halfjaartje later opnieuw begonnen, een goede keus want vervolgens werd ik direct gegrepen. Naast de coming of age, gaat de Zweite Heimat vooral over de kunst en de liefde.

Die tweede en derde aflevering met Angsgar en Evelyne zijn ook juweeltjes overigens. Toch duurde het bij mij iets langer voordat de Zweite Heimat echt losbarstte (voor zover je daar uberhaupt over kunt spreken).

Met dertien delen heb je onvermijdbaar delen die niet allemaal op hetzelfde niveau staan (of ervaren worden). Ansgar en Evelyne zijn inderdaad heel aangrijpend. Das Spiel mit die Freiheit, die aandoenlijk lieve Snüsschen, die Krähen schreien… geweldig.

De eerste delen komen heel pretentieus over, maar dat heeft natuurlijk te maken met de leeftijd van de jongeren en de dromen die je hebt als beginnend student/ kunstenaar. Terwijl later de stemming veel zakelijker, platter werd en het ensemble killer. Dat vond ik dan wel heel sterk aan deze 2e Heimat.

Ook interessant dat de hippietijd constant maatsschappelijke relevantie eiste... dat zelf The Beatles hoger werden geplaatst als high art componisten die maar 2 akkoorden kenden, meen ik.. ik ben zelf amuzikaal.

Het klopt misschien wel dat de locaties bescheiden waren, maar dat vond ik eigenlijk ook erg meevallen. Toch erg veel buitenbeelden zonder al te veel wijde shots en erg gefocust op de kaders van je beeld. Vooral een van de laatste scènes in Amsterdam heb je daar een aardige exempel van... een klein stukje gracht en een halve oldtimer. En dan vooral stug binnen de kaders blijven.

Ik woon trouwens sinds kort in A'dam.. en ik wist dat hotel Acacia in de buurt staat. Maar hij is gewoon in mijn straat. (nah, helemaal aan het einde en een beetje verscholen achter het hoekje) Alleen het uitzicht vanuit het hotel is wel erg veranderd met nieuwbouw etages

In de herziening!

En wat beters te doen met je zomervakantie dan het leven van Hermann Simon in de periode 1960-1970.

Beginnend met een nieuwe tijd die zich aandient, de geweldige avonden in de Fuchsbau en uiteindelijk blijkt er in 1970 weinig over te zijn van de idealen van de ooit jonge honden.

Favoriete personages wat mij betreft huisfilosoof Alex die hier een beetje de vervanger lijkt van Glassich uit de eerste Heimat-serie.

Mooiste afleveringen:

-Eifersucht und Stolz (1961)

-Das Spiel mit der Freiheit (1962)

-Die Hochzeit (1964)

-Die Zeit der Vielen Worte (1968-1969)

Maar eigenlijk moet je het toch zien als één groot meesterwerk.

Later dit jaar herkijk van Heimat 3.

Krijg ook weer zin...