The White Diamond (2004)

Komend weekend is deze film in diverse Docuzone theaters te zien als voorpremiere.

Gezien op het IDFA en vond hem erg slecht(zie nu pas dat hij is toegevoegd vandaar mijn late reactie), redelijk saai, en weinig interesant. 2.5*

Ik zag anders een prachtige documentaire over een man die worstelt met een trauma, en leeft voor 'zijn droom'. Het verwezenlijken van 'die droom' is een veelvuldig terugkerend thema in de werken van Werner Herzog.

Het is niet alleen de droom van Graham Dorrington die centraal staat, ook de droom Marc Anthony Yhap, achtergelaten door zijn ouders toen zij vertrokken naar Spanje, komt aan bod.

Deze emotionele momenten zijn de kern van The White Diamond, en ze werken naar behoren.

Helaas moet Herzog nog een uitstapje maken naar 'de ongereptheid van de natuur en het behoud van legenden en cultuur'. Culminerend in een slot-lied. Ook al heeft meneer gelijk, het kwam enigszins sukkelachtig en bomenknuffelend over.

Gelukkig zit de spanning er goed in, worden er prachtige (natuur)plaatjes op het celluloid getoverd, en weet de Nederlandse cellist Ernst Reijsiger een zwaarmoedige doch passende soundtrack uit de geluidboxen te knallen.

Toch 4 sterren, erg jammer van de 'bomenknuffel' aspecten.

Al zijn volgens mij de dialogen (en monologen) en verhalen (trauma's, dromen) van de beide mannen geënsceneerd.

**** / *****

Heerlijk.

Ik had eerst Encounters at the end of the world gekeken en toen The White Diamond, deze kon mij toch veel meer bekoren.

Ik vind het zo prachtig hoe Herzog een bepaald plan heeft en daar vervolgens vanaf stapt om ruimte te geven aan zaken die het geheel een stuk luchtiger maken. Deze afwisseling tussen een serieuze sentimentele stijl en de hilarische onaangekondigde tussendoortjes plus de schitterende natuurbeelden leveren voor mij een lekker kijkplaatje.

Heb Werner Herzorg redelijk hoog zitten, maar deze documentaire is alleen interessant als het fenomeen vliegen je aanspreekt.

Met Encounters at the End of the Word en eigenlijk al zijn andere films weet hij meer te boeien. Het begin met die oude beelden is dan wel leuk gedaan.

Super mooie documentaire. Leuke was eigenlijk het verhaal in het verhaal. Het uitwijken naar de dood van Dieter Plage, het stukje vlieg geschiedenis maar ook het verhaal van de afro man en zijn haan of het dieper ingaan op de geschiedenis en het mysterie rond de waterval.

Maar de haan sloeg toch echt alles!

"Had mijn haan dit maar gezien, hij heeft 5 kippen, elke ochtend leggen ze vijf eieren voor me. Mocht hij maar met me mee. Vroeger kreeg mijn haan Red vaak slaag van zijn vader, tot dat ie 14 maanden was. Toen sloeg hij van zich af en sindsdien zorgt hij voor zijn kippetjes. Het is een goeie haan. Hij is mijn vriend! Kon hij dit maar zien!
". .
Man o man! Ik kwam niet meer bij. Gewoon allemaal zeer vermakelijk en bijzonder mooie plaatjes worden er geschoten!

Ligt nu voor 5 euro bij van leest (en ongetwijfeld meerdere winkels).

Tegenvallende Herzog. Duidelijk in scene gezette interviews waarin ook nauwelijks verhuld

wordt dat ze in scene gezet zijn. Bijvoorbeeld de camera die nog even door blijft draaien

nadat iemand klaar is met zijn "performance" en ineens wat onhandig in het kader staat te

bewegen. Waarom dat is begrijp ik eigenlijk niet zo. Raken doet het daardoor minder en geloofwaardig komen de monologen daardoor ook niet echt over.

Ook doet het geheel wat gefragmenteerd aan. De film heeft een aantal mooie

natuurobservaties, maar zelfs die scenes worden erg gekunsteld in het geheel geplaatst.

En de bombastische muziekkeuze doet er nog een schepje boven op. Op zichzelf vind ik de

muziek best goed, maar niet altijd passend bij de beelden. Zoals niks hier echt bij elkaar

lijkt te passen. Alsof Herzog het onderwerp opzettelijk overdrijft of het juist

ridiculiseerd. En misschien is dat laatste ook wel zo, omdat dat in andere films van hem

ook vaak een opvallend kenmerk is. Maar hier lijkt het niet echt te werken.

Deze film is in ieder geval stukken minder rechtlijnig en aangrijpend dan bv. Grizzly Man.

Grizzly had soms ook een spottende toon t.o.v. het onderwerp, maar tegelijkertijd was het

een intrigerende tragedie. Deze film mist een zelfde precisie en uithoudingsvermogen

en vuurt een aantal losse flodders af, die op zich zelf wel sterk zijn. Maar het

levert geen gebalanceerde film op. Misschien heeft Herzog besloten een film te maken die

nog niet helemaal af is, en nog in ontwikkeling is, net zoals Dorrington nog niet helemaal

klaar is met zich zelf. Nog niet klaar met het verwerken van een tragedie, en nog niet

klaar met zijn project. In die zin sluit de vorm goed op het onderwerp aan. Maar

waarschijnlijk zoek ik het nu veel te ver en heeft Herzog gewoon een onevenwichtige,

gekunstelde film gemaakt, met op papier geinige ideeën en toevallige opmerkzaamheden,

maar niet het verwachte meesterwerk over de falende mens ten op zichte van de eigenwijze

natuur, die het had moeten zijn.

Hele matige docu, zeker als je het vergelijkt met ander (recent) werk van Herzog, zoals bv Grizzly Man

Ronkende teksten op de flap `..adembenemende beelden`.

Ze komen niet eens van de grond met die ballon!!!! Ja eventjes, maar van echt over het oerwoud vliegen komt het helemaal niet.

..`dit is lef hebben`... wat is lef hebben...?, ze durven niet eens echt te gaan vliegen.

`Het nieuwe luchtschip/ een fiere maar kwetsbare heliumballon in de vorm van een grote witte diamand- is van een onwerkelijke schoonheid`....Ok beauty is in the eye of the beholder, maar ik zie een vrij simpele ballon met een staart die een vrij lompe indruk maakt.

Dit is luchtballonproject is gewoon een mislukt project zonder dat je veel drama voelt., want afgezien van de protagonist leren we de andere betrokkenen niet echt kennen, ook die Marc Anthony niet. De voor eschiedenis komt niet goed uit de verf.

Godzijdank is er nog een mooie waterval om naar te kijken,anders was visueel helemaal niks te beleven.

Rommelig broddelwerk. Het lijkt op ruw materiaal wat ze gewoon maar in zijn geheel hebben uitgegeven ipv er flink in te snijden en zo nog een aardig item van 20 minuten over te houden.

De titel The White Diamond is er met de haren bijgesleept.

Wat een tegenvaller. Had verwacht dat het een avontuur over de boomtoppen van een van de mooiste natuurgebieden van de wereld zou worden. In plaats daarvan gaat het veel meer over (de laatste fase van) de aanloop daarnaar toe en komt de film letterlijk te weinig van de grond. Bovendien snap ik niet helemaal wat er zo bijzonder is aan deze luchtballon, anders dan de ongebruikelijk techniek die gebruikt wordt. Die Dorrington schalt ambities van onderzoek naar medicijnen omdat ze nu komen op plaatsen waar niemand bij kon komen. Ten eerste denk ik dat het meevalt met die onbereikbaarheid, ten tweede waarom zien we daar dan niets van?

Die Dorrington is een zelfingenomen kwal trouwens, die hevig geemotioneerd probeert over te komen op de momenten dat het over de dood van Dieter Plage gaat. Jeetje wat kwam dat geforceerd over zeg. Hij vindt dit volgens mij een veel bijzonderder project dan dat het was. Treffend voorbeeld is wanneer hij verbaast reageert als de kinderen niet of nauwelijk opkijken bij het zien van de ballon. Hij zegt dan 'ze konden het niet bevatten'. Waarschijnlijk dachten die kinderen iets van ; vlieg een eind op met die ballon van je.
Herzog gaat wat mij betreft iets te geforceerd op zoek naar een bijzonder verhaal. Dat dit een opvallend project is akkoord, maar het echt bijzondere ontgaat mij volledig. Maar aangezien die Dorrington zijn dromen achterna jaagt (wat iets te nadrukkelijk naar voren wordt geschoven) in een (prachtige) setting van mens versus natuur, moet Herzog hebben gedacht; 'hey dit past wel heel goed in mijn straatje'.

Mooie beelden, fijne muziek, bekwaam gemaakt, maar het bijzondere van zowel het hele project als de film zie ik totaal niet. 2 sterren.

Het gegeven voor deze documentaire is heel mooi. Een mooie en bijzondere onderneming van begin tot eind. Op zich een perfect onderwerp voor Werner Herzog ook. Die houdt wel van bijzondere ondernemingen in ontoegankelijke gebieden. Maar hier had hij toch te weinig visie of te weinig de regie over het geheel. Want waar het uiteindelijk allemaal om gaat komt maar heel sporadisch in beeld. We krijgen wel een enorme hoeveelheid zijpaden te zien, die weinig tot niets met het onderwerp van de film te maken hebben. En dat is dodelijk voor de film. Daarmee wordt hij heel log en traag. Heel saai en vervelend ook. Je kreeg constant het gevoel om te roepen : Zullen we weer verder gaan met de film? Misschien zat er uiteindelijk maar 15 minuten in de film die echt ter zake deed. En dat zou dan misschien ook beter de lengte van de film hebben moeten zijn. Ondanks dat er heel veel mooie beelden bij zaten. Voor mij was deze film in ieder geval een grote teleurstelling. Nee, geef mij maar Fitzcarraldo.

Een leuke docu die echter wel op alle vlakken kleiner voelt dan Herzog's Encounters at the End of the World en Grizzly Man. Dat maakt de docu op zich niet veel slechter maar toch mist de impact een beetje. Wel leuk gevonden zijn de doorlopende interviews waarvan af en toe vervaagt of Graham nou oprecht is of een ingestudeerde tekst opdreunt. Grizzly Man wist deze vreemde interviews ook al goed toe te passen en hier zie je nogmaals dat het eigenlijk niet eens zo veel uitmaakt of het geënsceneerd is of niet; vroeg of laat veranderen ingestudeerde teksten toch in persoonlijkere verhalen en motieven. De docu dwaalt regelmatig af naar persoonlijke verhalen van andere betrokken en dat is ook wel nodig aangezien Graham's missie nu eenmaal niet zo veel om handen heeft als Timothy in Grizzly Man. Niet zo indrukwekkend, maar wel een aangename Herzog.

Heerlijk typische Herzog is dit weer, onmogelijk om tijdens het kijken een brede glimlach te bedwingen.