Kôshônin (2003)

Wat moet je toch met deze man. Weer verbaast hij me, weer is dit geen typische Miike film. Wat is eigenlijk een typische Miike film ?

Negotiator film doorspekt met drama of een drama met een gijzeling ? Miike brengt een duidelijk, complex en tot in de puntjes uitgewerkt en uitgelegd verhaal. Geen overvloed aan personages, extreem geweld, snel opgenomen scenes, wackyness.

Wel een zeer boeiende film die gelukkig nooit oversentimenteel wordt, aangenaam is om volgen, stijlvolle shots hanteert en overgoten is met een geweldige filter. Film ziet er echt geweldig uit, veel zwart en grijs tinten met warme veel oranje accenten.

Een type film die snel een 0.5* kan krijgen, in de verkeerde handen dan. Denk dat behalve die suspense flick, dit Miike's meest commerciële werk moet zijn, de verrassing zit in het feit dat het een goeie film is geworden. 3.5* + een halfje voor de stijlvolle visuals. 4*

De hand van Miike is hierin helaas weinig te zien. Maar ook waar; het is moeilijk de vinger leggen op wat nou precies een typische Miike film is. In elk geval versta ik daar humor en 'over the top' onder, maar dat ontbreekt in Kôshônin beide.

Het begint wel aardig met een niet al te lange intro. Wat meteen opvalt is dat de presentatie behoorlijk stijf is. Weinig actie, weinig leuke personages, weinig humor en weinig geweld. Vooral veel gepraat, al is de gedachte van de negotiators wel interessant. Het zorgvuldig uitkiezen van zinnetjes die gezegd moeten worden om de gijzelaars rustig te houden is boeiend.

Na een uurtje is het hele gijzelgedoe echter afgelopen en veranderd het in een drama. Er komen een aantal wendigen die ik niet zag aankomen, maar de film wordt daarna wat te 'uitleggerig'. En heel schokkend is de uitkomst verder ook niet. Degelijke Miike.

Breed uitgesponnen misdaaddrama, waarin niet alleen de politie maar ook de kijker doelbewust op het verkeerde spoor wordt gezet. Het duur redelijk lang voor de aap uit de mouw komt. Vanaf dat moment dooft de film als een nachtkaars.