Tape (2001)

Vol punt eraf. De spanning tussen de drie personen is goed uitgewerkt en maakt het tot een mooie psychologische studie, maar het springt zo van de hak op de tak en is zo irritant artsy-fartsy minimalistisch gebracht dat de kwaaie momenten de goede toch af en toe begonnen te overschaduwen. Mooie, gedurfde film maar inhoudelijk toch niet zo heel speciaal als bij de eerste indruk. 3,5*

Lijkt me erg moeilijk om te maken: een film die het puur van de racht van de dialoog moet hebben. De film valt of staat bij de kracht van het scenario, de kracht van de dialogen en uiteraard ook de kracht van de cast.

Enkele bewerkte toneelstukken die ik zag, vond ik niet echt denderend. Te traag, te weinig afwisseling of een niet indrukwekkende cast. Bij Tape had ik hier nauwelijks last van. Vooral Ethan Hawke imponeert als verslaafde nietsnut, die een psychologisch spelletje speelt met zijn geslaagde schoolvriend en later ook met zijn ex-vriendin (ook een uitstekende Thurman).

Linklater weet de kijker te blijven boeien, met name door de interessante stijl van filmen (waar je overgens wel even aan moet wennen). Het lijkt alsof de hele film met een doodnormale camcorder is gedraaid, maar toch ziet het er op de één of andere manier stilistisch uit.

Linklater wordt met de film een interessantere filmmaker; wat mij betreft één van de interessantste filmmakers in de VS op dit moment.

3,5* voor Tape.

Intrigerend script over percepties, waarheden, vriendschap, wraak en vergiffenis.

Terwijl Linklater de camera flink op en neer laat zwiepen en de acteurs hiermee verder opjaagt lijkt wel, groeit het drietal in hun rollen mede geholpen door het fantastische script. Het zit zo vol lagen dat je zelfs aan het eind nog steeds zelf niet weet of Jon Amy nu wel/niet heeft verkracht.

Knap, spannend, maar vooral thought provoking. Goede film, maar het duurde een tijdje voordat de arty-farty camera-gezwiep in huize Mug geapprecieerd werd. 4 sterren.

En ja, tovenaar vermeldde het reeds, Robert Sean Leonard leek hier en daar verdomd veel op Jim Carrey.

Erg intelligent script.

Op-het-puntje-van-je-stoel drama met psychologische diepgang. Met een behoorlijk nare ondertoon, maar ik heb gefascineerd zitten kijken.

Heb genoten van Ethan Hawke en Uma Thurman.

Schitterend einde ook.

Aardig, slim script. Het stijltje vond ik wat minder. En ik kan niet echt zeggen dat ik op het puntje van mijn stoel zat. Vond het interessante film, maar ik heb niet de indruk dat het iets is dat bij me blijft hangen.

3.0*

1e ziening van Tape.

Waren de drugs misschien toch nep? Kan het dan toch zo zijn dat Vince en Amy onder een hoedje hebben gespeeld? Nee, zeer onwaarschijnlijk, zo gelaagd kan een Amerikaanse film niet zijn. Wens is vader van de gedachte.

Dus blijf ik zitten met een complete gek, Vince.
Wat is de reden voor zijn actie? Jaloezie? 10 jaar later?!
Of misschien dan toch de drugs. Jammer, zo'n flinterdunne onderbouwing voor een film van bijna anderhalf uur.

Film wordt pas interessant wanneer Amy maar blijft vragen wat er dan is gebeurd volgens Jon. Heeft ook zij een bandje lopen? Wil ze hem in geuren en kleuren later vertellen wat hij haar heeft aangedaan, in het bijzijn van een getuige, zodat ze dat in een rechtszaak tegen hem kan gebruiken?

Haar uitbarsting over hel en verdoemenis die ze hem toewenst is erg bevreemdend.

Het begin van de film wat betreft het thema 'het maken in het leven' is slap en rechtvaardigt geenszins de tijd die het inneemt. Gelukkig wordt de film later interessanter.

Interessante film om eens gezien te hebben, zeker vanwege het concept dat de film zich maar op één locatie afspeelt en het ogenschijnlijk in één keer opgenomen lijkt te zijn. Ik las op IMDB dat ze zes draaidagen hadden, echt knap gedaan.

Wat overblijft zijn drie acteurs die het van hun spel moeten hebben en ik moet zeggen dat ze dit toch wel met verve neerzetten.

Einde was toch wel verrassend te noemen, iets met een graf voor iemand anders graven, maar er zelf in vallen.

3,5 Sterren.

Uitstekende praatfilm.

Pareltje. Eén locatie, 2 (en later 3) acteurs. De locatie: een goedkoop uitziende motelkamer (wat de film ook wel een wat goedkope look geeft), de protagonisten: 3 highschool-vrienden die een verschrikkelijk geheim delen.

Geniaal hoe de toon verandert. De beloftevolle regisseur Jon lijkt het helemaal gemaakt te hebben in het leven. Hij doet dan ook wat neerbuigend tegenover zijn aan lager wal geraakte jeugdvriend Vince (fantastische rol van Hawk). Maar dat verandert dus helemaal wanneer een oude verkrachtingszaak (?) naar boven wordt gebracht. Blijkt dat Jon toch niet zo'n lieverdje is dan eerst gedacht. Vooral de manier waarop Vince zijn vriend (?) aanpakt is geweldig. Heel erg sterke dialogen tussen beide mannen. Ook de manier waarop het gesprek wordt gevolgd door camera is interessant.

Maar het wordt helemaal leuk wanneer het slachtoffer van de verkrachting erbij komt. Wat volgt zijn een aantal fantastische plotwendingen die je als kijker verbouwereerd achterlaten. En het knappe hieraan is dat het op geen enkel moment geforceerd aanvoelt.

Erg sterk!

Derde kijk beurt en nog steeds een erg sterke film voor mij.
De spanningsopbouw is heel goed voelbaar en de sfeer voel je steeds meer ongemakkelijker worden.
Het einde dat het personage van Uma Thurman Vince(Hawke) al zijn drugs door de plee laat spoelen is geweldige revenge.
Tape is samen met Suburbia & Dazed and Confused makkelijk het betere werk van Linklater.

4,5 blijft 4,5

Tegenvallend.

Tussen 2000-2010 heb je eigenlijk een aparte doorsnede aan films. Ik heb het eerlijk gezegd niet nagechecked dus het kan zijn dat ik me schromelijk vergis, maar dit is écht zo'n "m'n eerste digitale project" filmpje. Regisseurs die in DV een kans zien om wat te experimenteren, zelfs opnieuw te beginnen.

In ieder geval heeft Linklater hier geen zin om er wat moois van te maken. Hij zwiept af en toe wat met de camera, kruipt op gekke plaatsen (wat met DV kon dat ineens makkelijker) maar het ziet er allemaal lelijk en onafgewerkt uit. Ben toch blij dat we die periode ondertussen voorbij zijn.

Soit, ik hou wel van films die zich afspelen op één locatie, maar heb het minder met Linklater's praatfilms. Vooral de eerste 45 minuten zijn uiterest taai. De dialogen zijn geforceerd en leidend, Hawke en Leonard zitten niet goed in hun rol en qua thematiek heb ik vaak het idee dat Linklater beter een blogje was begonnen om een aantal dingen van zich af te schrijven. Het is allemaal nogal "ik heb eens zitten nadenken over het leven en kijk, hier mijn visie". Dat kan werken in een film, gesteld dat het A: interessant is en B: meer inhoudt dan twee pratende mannen die veel te direct ideetjes naar elkaar's hoofd slingeren.

Het wordt iets beter wanneer Thurman op het toneel verschijnt (dat ik die zin zowaar nog een keertje mag typen), de film begint dan eindelijk ergens naartoe te gaan, maar ook haar stuk wordt te lang uitgerokken. Uiteindelijk heeft Linklater niet zoveel boeiends te zeggen met deze film, is het vooral open deuren intrappen, heeft hij daar 90 minuten voor nodig en voegt hij er helemaal niks extras aan toe.

1.5*

Interessante film die puur op dialoog en de spanning tussen de karakters hangt. Het is een kunst een film boeiend te houden met slechts 2/3 acteurs op één locatie en dat lukt.
Hawke speelt lekker gek. Aparte camerastandpunten. Na het eerste kwartier begin je je af te vragen of je wel in de film blijft zitten, maar de spanningsboog wordt precies goed opgebouwd. De scenes zijn goed ongemakkelijk en zelfs verwarrend op zijn tijd, precies zoals het bedoeld is.
Het is niet hoogvliegend, maar zeker een goed werkje met deze middelen.

“People change. They end up having nothing to say to each other even if they were best friends years before.”

Uitstekende film van Linklater. Je ziet hier eigenlijk al alle elementen waar hij met de Before trilogie uiteindelijk echt bekend mee geworden is. Een kleinschalig en menselijk verhaal, de focus op de acteurs en dialogen en een authentieke en realistische sfeer.

Hawke is echt geweldig in deze film en zodra Thurman verschijnt krijgt de film ook een geheel nieuwe dynamiek. Maar Robert Sean Leonard moet ook de credits krijgen want hij is dan misschien wat minder uitbundig en kleurrijk dan de andere acteurs, maar hij weet van Jon wel een personage te maken die zich in eerste instantie moreel verheven voelt ten opzichte van Vin, maar uiteindelijk de hypocriete deksel op zijn neus krijgt. Drie acteurs in een hotelkamer, dat dit zo interessant en enerverend is laat de klasse van Linklater en de acteurs zien.

Prima tussendoortje van Linklater. Prima script, uitstekend acteerwerk en vlot lopende dialogen. 3,5*

Een boeiende film die zich de hele tijd in een motelkamer afspeelt. Eerst met twee acteurs en dan het laatste half uur met Uma Thurman erbij. Mooie wisselwerking tussen de acteurs met sterke dialogen waarbij het logische redeneervermogen, het afwegen van woorden en het in de mond leggen van feiten op elkander worden afgevuurd.

Heel even had ik de idee dat de film wat doorsloeg, dat het wat overdreven werd voorgesteld, maar achteraf gezien vond ik het goed in elkaar zitten. Leuk, zo die psychologische mind games. Wie is mentaal ijzersterk? Wie laat zich naar de mond praten?

Die Leonard ken ik niet echt als acteur. Ik had steeds het gevoel naar een jonge Jim Carrey te zien. Niet verwonderlijk dat dit van de hand van Linklater komt met zijn Sunrise-trilogie in gedachte. Sterk script sowieso. De camera vond ik soms onhandig, wanneer de dialoog van de één op de ander overging, swingde de camera dit letterlijk mee. Leuk einde ook. Haha, die verbouwereerde blik van Hawke!