Plato's Run (1997)

Slecht verhaal, slecht acteerwerk, vermoeiende actiescenes, vervelende dialogen, lelijk gefilmd.... Dit soort films kunnen ook met gemak voor mensen zijn die hogere eisen stellen, maar gewoon af en toe wat onzin willen zien. Plato's Run wist zelfs niet erg te vermaken, eerder te irriteren.

Guess what, I have a fever, and the only prescription is more Jeff Speakman!

Aldus mijn kreet na het zien van deze film, die ik puur en alleen heb gekocht vanwege de aanwezigheid van mijn nieuwe actieheld: kenpo karate expert Jeff Speakman. Niet dat ik iets tegen Gary Busey, Steven Bauer of Roy Scheider heb, integendeel, maar de gedachte dat er mogelijkerwijs een paar prachtige gevechten in zouden kunnen zitten deed mijn hart al sneller slaan.

De film begon redelijk, met een paar mooie karatetrappen, maar verder zorgde een zwakke poging van van Busey om overtuigend een wristlock uit te voeren voor een domper op de scene. Geen zorgen, de film duurt nog 80 minuten, dacht ik hoopvol. Maar helaas, Jeff Speakman verdween uit beeld om vervolgens pas 65 minuten later terug te keren. Niks aan de hand, in Striking Range had hij ook maar 2 vechtscenes (wel goede) en er kon nog vanalles gebeuren in het laatste kwartier. Dat dit vervelende shootouts waren en een messteek in de rug had ik echter niet gehoopt, helemaal toen bleek dat Jeff vervolgens neergeschoten werd om zonder ook maar een stotencombinatie uit te voeren te sterven.

Ondanks dat de 3 hoofdacteurs behoorlijk acteerden was de film oersaai, de actie matig en het script behoorlijk cliche. De dochter zag er leuk uit, maar was zo'n vervelend actrice dat het alsnog zonde was de moeite van het kijken te nemen.

Al met al denk ik dat deze film meer Jeff Speakman nodig had.