Temporada de Patos (2004)

Aardige karakters met leuke levensfilosofie erom heen. Zowel in de stylering als mede het soort karakters en situaties erg in de trend van de 25 Watts

3 sterren

Latijns - Amerikaanse films waren mij nog nooit tegen gevallen, dus was ik erg benieuwd naar deze Mexicaanse film.

Toch vond ik hem nergens het niveau van de andere Latijns - Amerikaanse producties halen. Misschien kwam dat wel doordat deze film in het zwart/wit te zien was. En normaliter associeer ik Latijns Amerikaanse films met beeldenpracht, dat kwam er nu niet. Ik heb ook enkele zwart/wit prachtig uitgewerkte beelden gezien, maar vooral doordat de film zich vooral op 1 locatie afspeelt is hij visueel nou niet echt een lust voor het oog. Het script is wel goed uitgewerkt en erg origineel. De dialogen tenslotte, redden de film van een onvoldoende. 3*

Als Jim Jarmusch een Mexicaan was geweest en 25 jaar jonger, dan had hij zo hiermee kunnen debuteren.

Verrassend sterke, mooie, liefdevolle en grappige film. Zonder ergens te grijpen naar grote middelen stukken komischer en gevoeliger dan menig andere film. Vier mensen waarbij langzaam maar zeker alledaagse gevoelens en verlangens naar boven komen, samen in een ruimte op een saaie zondagmiddag.

Ik zou erg verbaasd zijn als we niet meer van Eimbcke gaan horen. Mexico heeft duidelijk meer te bieden dan Iñárritu en Cuarón.

4.0*

P.S. Kijk de aftiteling af.

Plot : Flama en Moko, twee 14-jarige tieners, zijn elke zondagnamiddag alleen thuis wanneer Flama's moeder dan telkens ergens heengaat. Ze wonen in zo'n grijs appartementsblok in een troosteloze buurt. Nu is de woning voor een middag van hen alleen !

Ze installeren zich comfortabel op de sofa met een grote kom chips, elk een literglas Cola en dan maar gamen op hun Xbox spelconsole tot ze er bij neervallen.
Plots wordt er aangebeld, hun 16 jarige buurmeisje Rita vraagt of ze hun oven even mag gebruiken om een cake te bakken, die van hen ik stuk. Na enig aandringen laat Flama haar binnen, hij bekijkt haar niet eens en sprint terug naar de sofa, the game must go on

Zoals de gewoonte is in zulke landen valt plots de stroom uit, dat betekent gedaan met gamen Rita verveelt zich dan maar wat in de keuken, beide vrienden drinken nog eens van hun Cola, eten wat chips en vervelen zich stierlijk. Na een tijdje besluiten ze pizza te bestellen, nauwgezet houden ze de tijd in de gaten die de koerier er over doet om hun pizza te leveren, want als hij over tijd is betekent dit een gratis maaltijd !

Koerier Ulises moet een gigantisch aantal trappen oplopen om hun appartement te bereiken, geen stroom is geen lift, weet je nog ? Uitgeput belt hij aan, de tieners nemen hun pizza in ontvangst, zeggen goeiedag en smijten de deur dicht. Gelukkig weet Ulises deze nog net op tijd open te houden, volgens de jongens was hij 25 seconden te laat en weigeren ze dus te betalen.

Ulises blijft er bij dat hij op tijd was en zet zich al mokkend in de deuropening, hopende dat hij zijn geld alsnog krijgt. Deze patstelling blijft maar duren tot plots de elektriciteit terug aanspringt, ze komen overeen dat als de koerier een spelletje voetbal van hen kan winnen op hun spelconsole ze de pizza betalen én deze mee teruggeven, da's een deal

Verder evolueert het zich tot een gemoedelijke coming-of-age film waarin Moko de geneugten van een meisjeskus leert kennen met het ondeugende buurmeisje Rita, Flama de problemen over zijn scheidende ouders onder ogen moet zien en pizzakoerier Ulises een nieuw levensdoel bedenkt, want daar is tot hiertoe nog niet veel van terecht gekomen...


Zoals gewoonlijk vond ik de eerste 30 minuten niet veel soeps, het kabbelde maar wat voort zonder erg interessant te worden. Maar dan sluipt er geleidelijk een toffe sfeer naar binnen.
Het is leuk om zien hoe Moko zijn eerste meisjeskus met Rita ervaart en er dan over gaat opscheppen tegenover zijn vriend Flama, alsof hij de initiatiefnemer was

Pizzakoerier Ulises maakt ook een metamorfose mee na het eten van Rita's verjaardagscake waarin ze Marihuane verwerkt heeft. Hierop volgt een hilarische scène waarin ze gezamenlijk beginnen trippen !


6,5/10.
Buiten het trage, oninteressante begin ontpopt dit zwart-wit debuut zich tot een hartverwarmende film over de dromen en verlangens van deze mensen.
De moeite om één keer gezien te hebben

Temporada de Patos kent een aardig verhaaltje met enkele grappige momenten, maar het slaagt er niet altijd in om een constant niveau vast te houden.

Twee jongens vervelen zich een beetje en proberen de zondag door te komen met gamen, waarbij ze tussendoor ook nog hun buurmeisje en een pizzabezorger op visite krijgen. Een pizzabezorger, die qua uiterlijk en gedrag overigens erg veel gelijkenissen vertoont met Woody Allen en daarnaast ook voor de leukste momenten zorgt. Hoewel alles wat moeilijk op gang komt, ontspint zich op een gegeven moment wel een aardig verhaal, waarin de personages ook redelijk worden uitgewerkt. Af en toe zitten er wat komische momenten tussendoor en zo kabbelt het allemaal vrij rustig naar het einde voort.

Op de een of andere manier kijkt het allemaal wel lekker weg, maar echt bijzonder leuk of hoogstaand wordt het nergens. Het zwart-wit gebruik vond ik hier trouwens helemaal niet mooi, maar dat zal misschien vanwege budgettaire redenen gedaan zijn. Redelijk Drama, redelijk komisch met vooral een sterk sfeertje. Al met al een leuk tussendoor filmpje, dat ook niet niet zo heel lang duurt.

3,0*