Go for Broke! (1951)

Zondag 14 november bij Cinerama Rotterdam om 19 uur en 22 uur.

Politiek correct portret van Japanners aan Amerikaanse zijde tijdens WO2. Matig stukje propaganda.

Standaard oorlogswerkje, met de nodige flauwe humor en stereotype karakters. Het politiek correcte geneuzel en de verdere propaganda maakt het er niet beter op.

Goedmakertje van de Amerikaanse Overheid n.a.v. hun slechte behandeling van alle 'Japanse Ingezetenen' in de V.S. na de Japanse aanval op Pearl Harbour december 1941.

Begint gezapig, maar na een half uur komt de vaart er een beetje in.

[ Oscarnominatie voor Best Writing, Story and Screenplay.]

Het meest wonderbaarlijke aan deze film is het feit dat het scenario een Oscarnominatie opleverde! Scenarist/regisseur Robert Pirosh is echter degene die de meeste schuld draagt voor het verprutsen van een stukje vergeten geschiedenis: de heldendaden tijdens WOII van een legereenheid dat louter uit Amerikanen van Japanse afkomst bestaat. Van Johnson is de luitenant die met tegenzin de leiding neemt, maar wiens vooroordelen uiteraard als sneeuw voor de zon verdwijnen omdat zijn soldaten niet alleen goede soldaten zijn, maar ook bijzonder aimabele, vriendelijke en - niet te vergeten - intelligente personen. De één speelt ukelele, de ander houdt een varkentje (schattig!) als huisdier en tussen de beschietingen door bespreekt een ander de plaatselijke architectuur. De legerleiding is bovendien zo vriendelijk geweest om de toeristische brochures voor respectievelijk Napels en Marseille mee te geven en als kijker ben je dan ook maar wat dankbaar wanneer Van Johnson vertelt welke trekpleisters soldaten vooral moeten bezoeken in oorlogstijd. Het amateuristische acteerwerk van de Japans-Amerikaanse acteurs (waarvan een groot deel geen enkele acteerervaring had) maakt het er niet beter op. Zelfs de veel te spaarzame actiescènes vallen tegen! Wellicht waren de bedoelingen van deze film goed, maar de uitvoering is eerder neerbuigend dan respectvol.