W Django! (1971)

Prima, wat late, spaghetti western weer.

W Django heeft een klassiek spaghetti western verhaaltje. Gunslinger (typisch genoeg wéér eentje met de naam Django) neemt wraak op wat tuig dat zijn vrouw heeft vermoord. Niet origineel, maar wanneer het effectief wordt uitgevoerd wel een prima concept voor wat Italiaans western vermaak. En dat is precies wat W Django is.

Anthony Steffen vertolkt de rol van wraakzuchtige gunslinger meer dan prima. Hij lijkt zelfs een beetje op Clint Eastwood in de Dollar trilogie. Stelio Candelli heeft dan weer wat weg van Eli Wallach uit The Good, The Bad and the Ugly. Django vaagt met één revolvertje zonder al te veel moeite hele legermachten van de kaart. Er is dan ook een vrij hoge bodycount. Dat vind ik in een western soms wat tegenvallend. Vaak gaat de ene na de andere figurant op dramatische wijze naar de grond zien vallen in een western namelijk nogal vervelen. In W Django is dat niet het geval. Dat komt vooral op de telkens weer vrij originele wijze waarop Django en Carranza hun tegenstanders afmaken.

De muziek is, zoals in vrijwel elke spaghetti western, weer erg fijn. Had zelfs wel wat vaker gebruikt mogen worden. De cast is, zoals gezegd, prima. Wel jammer dat we niet echt één ultieme villain hebben waar naar een duel toegewerkt wordt. Af en toe is er ruimte voor wat humor, soms geslaagd en soms niet. Die slapstick hoeft van mij namelijk niet zo, maar aan de andere kant zijn de droge momenten van Anthony Steffen dan wel weer leuk (die scene waar hij zijn vingers verbrandt aan die verkoolde gozer bijvoorbeeld. Simpel, maar leuk).

Na Preparati la Bara! (1968) dus opnieuw een leuke Django spin off. Die eerder genoemde was iets cooler, maar W Django is door de toffe vertolking van Steffen, de prima muziek en de vele actiescènes ook absoluut de moeite waard.