Anna Karenina (1935)

Tweede verfilming van Anna Karenina met Greta Garbo. Interessant vanwege Greta Garbo en dan vooral de legendarische scene waarin ze uit de damp van de lokomotief te voorschijn komt. Wel een geloofwaardige sterke actrice. Ook Frederic March is één van de betere acteurs uit de oude doos. Hij wachtte zowaar niet keurig met zijn tekst voordat zijn tegenspelers klaar waren.

Het verhaal is niet echt indrukwekkend. Ik heb het boek van Tolstoj nooit gelezen maar recensies die ik las schrijven dat het boek slecht gecondenseerd is tot 93 minuten. Geloof ik graag. 3*

Garbo kan nog zo goed zijn, zelfs zij kon de film niet interessant maken voor mij. Het zoveelste verhaal over mensen van hogere klassen in de 19de eeuw die verliefd worden terwijl dat eigenlijk op de een of andere manier niet kan. Verwacht weer eens veel irritante hooggeplaatste mensen die schijnbaar niks anders om handen te hebben dan roddelen en naasten met een kritisch oog in de gaten te houden. Wellicht was ik er gisteren niet voor in de stemming, maar dit soort verhalen gaan vaak, en ook nu weer, gepaard met een ontiegelijke stijfheid, onwaarschijnlijke dialogen waarin geliefdes hun gevoelens uiten (zelden heb ik een klein jongetje zo onrealistisch tegen zijn moeder horen praten) en personages voor wie je gewoon geen sympathie kan krijgen, zelfs al zou je het willen. Wellicht was men in de 19de eeuw helemaal van onder de indruk van dit soort verhalen, ze komen mij nu regelmatig gedateert over. Het boek van Tolstoj las ik niet en dat zal waarschijnlijk ook nooit door mij gelezen gaan worden. Alleen de cinematografie stijgt in deze film boven het gemiddelde uit.

2*

Anna Karenina is meermalen verfilmd.

Ook deze versie uit 1935 is een lust voor het oog; de fotografie (zw/w) is erg mooi en bij de kleding, de decors en de rekwisieten lijken kosten noch moeite gespaard om alles er zo origineel en in de tijd passend mogelijk te laten uitzien.

Deze film -75 jaar geleden gemaakt- heeft de tand des tijds goed doorstaan.

gedetailleerder en getrouwer dan ik gezien de reviews had verwacht, op het einde komen mooi de tegenstellingen / sociale dilemma's die dit verhaal zo ontzettend sterk en boeiender dan de gemiddelde romance maken samen. de plotdichtheid is echter wel zodanig dat de film nooit echt tot leven lijkt te komen… als ik Love (1927) en Anna Karenina (2012) niet eerder al had gezien, weet ik niet of ik de plot van deze versie sterker of zwakker had gevonden (in de zin dat er weinig verassingen meer waren, maar dat alle details en de sterke punten van de plot me nu juist wel in positieve zin opvielen...)

Hapsnap verfilming van Tolstoj’s veelgeprezen boek, die door een gebrek aan diepgang in ernstige mate afbreuk doet aan deze literaire klassieker. Ik ben doorgaans een liefhebber van films uit de jaren ’30 en ’40, maar van de vier filmversies van dit verhaal die ik totnogtoe gezien heb, is dit veruit de minste. Ik heb in de loop van de jaren iets meer dan een handvol van Garbo’s films gezien, maar waaraan zij haar faam te danken heeft, heb ik nog niet kunnen ontdekken.

Degelijke verfilming van de éne helft van een klassieker, de romantische helft, en die is helemaal niet slecht : Garbo was nooit mooier (de rookwalm op het station!) en droeg haar lijden nooit met meer waardigheid, en de sociale druk en de publieke afkeuring worden mooi voelbaar gemaakt. Fredric March's deugdzame gezicht doet ons bijna vergeten dat hij bezig is een huwelijk te ruïneren en een leven te verwoesten, maar helaas projecteert hij te weinig passie om dat laatste te kunnen rechtvaardigen (hetgeen ook aan Garbo kan hebben gelegen, want regisseur Clarence Brown vertelde dat, wanneer zij zag dat March "showed signs of wanting to get romantic, before each love scene Garbo put a small piece of garlic in her mouth."). Zo krijgt zelfs Hollywoods favoriete ploert Basil Rathbone iets sympathieks, terwijl Hollywoods favoriete zoontje Freddie Bartholomew op het onverdraaglijke af klef is. Een fraai begin met die prachtige "rider" van de met talloze schotels gevulde tafel voor de officieren, een mooie rol van Reginald Owen als de vrolijke Yashvin wiens enige eigenschap oppervlakkigheid lijkt te zijn maar die uiteindelijk zijn vriend Vronsky niet verloochent, en ik ben blij dat Tolstoj's einde niet "verdund" is zoals in Love (1927), Garbo's eerdere verfilming van deze roman waarbij de distributeur een alternatief happy-end aangeleverd kreeg voor het geval het publiek daarom zou vragen...
        Nu nog Levins helft.

When I leave you, I'm lost in a world of strangers. When I touch your hand, we're alone

Russische literatuur, het is toch iets waar ik de laatste jaren fan van ben geworden. Ik neig momenteel nog meer naar Dostojevski maar zo'n Tolstoj heeft natuurlijk ook wel zijn charme. Een tweetal jaar geleden me al eens gewaagd aan de verfilming van War and Peace met Audrey Hepburn in de hoofdrol maar die klokte af op meer dan 200 minuten en in dat opzicht leek Anna Karenina wel een interessante opvolger te zijn. Met zijn 95 minuten een redelijk behapbare film en eindelijk nog eens de kans om Greta Garbo te zien.

Want in het handvol films dat ik met de actrice heb gezien, wist ze me tot nu toe nog niet te overtuigen. Dat doet ze in Anna Karenina wel, na Love uit 1927 is dit trouwens de tweede keer dat ze het personage speelt, maar ze is dan ook maar één van de weinige aspecten in het geheel die echt overtuigt. Visueel bij vlagen klassiek-Hollywood mooi (met de aankomst met de trein als hoogtepunt) maar het plot rammelt en geraakt uiteindelijk niet erg veel verder dan een typisch romantisch plotje waarbij een vrouw verzeild geraakt in een liefdeloze situatie. Het is gelukkig de aankleding en stijl die de film nog overeind weet te houden. De dansscènes zien er mooi uit, de kostuums ogen overtuigend en je waant je zonder al te veel problemen in het Rusland van de 19e eeuw. Een Hollywood film pur sang overigens en dat resulteert natuurlijk ook in een Engelstalige cast.

Bij oorlogsfilms wordt er dan vaak gekozen voor personages die volmaakt Engels spreken met dan af en toe eens een woordje Duits tussen, maar gelukkig kiest Clarence Brown er gewoon voor om niet met accenten te gaan werken. Soit, in ieder geval is Garbo de grote ster in het geheel. Ik ben nog altijd niet overtuigd van haar status, maar hier begrijp ik al meer hoe die ooit ontstaan is. Garbo is als Anna Karenina onaantastbaar en kwetsbaar tegelijkertijd en in die mate zelfs dat zo'n Maureen O'Sullivan (als Kitty) bijna nooit uit haar schaduw kan treden. Qua mannelijk geweld is de focus vooral op Fredric March te liggen als de charmante Vronsky en die doet het ook goed. Heel wat beter dan Basil Rathbone als Karenin trouwens maar wel grappig om ook Reginald Owen nog te zien in een bijrol. Beide zijn mij vooral bekend als Sherlock Holmes, al speelde Owen wel maar 1x de bekende detective terwijl Rathbone dat talloze keren deed.

Dan vond ik Song of Love trouwens wel een betere film van Clarence Brown en ook het hierboven genoemde War and Peace met Hepburn kon, ondanks zijn lange speelduur, op een hogere score rekenen. Deze versie van Anna Karenina is vooral de moeite voor de rol van Garbo en zijn mooie aankleding maar verder een film die je wel redelijk snel zal vergeten.

2.5*

Naar het gelijknamige boek van Tolstoy, dat wel meerdere keren werd verfilmd. Zelfs Garbo speelde al eerder Anna Karenina in de film Love (1927). En ook al maakt de actrice veel goed, verbleekt de rest van de film nogal tegen de veel kleurrijke versie van Joe Wright uit 2012. Het hele boek is gereduceerd tot het liefdesverhaaltje en veel gaat wat verloren. Al is dit ook niet slecht. De opening met het decadente feestje is heerlijk om te zien. En Garbo is goed gecast in de titelrol.