The One That Got Away (1996)

En daar was hij dan, de film over Bravo Two Zero die ik ooit eens gezien had en waar ik me bepaalde momenten van kon herinneren, maar niet wist welke film dit was noch hoe hij heette. Indruk maakte de film destijds wel, maar dan spreek ik over het jaartal 1998.

Als liefhebber van de boeken van Andy McNab, en dan niet zijn Nick Stone romans maar het relaas van zijn opleiding SAS Commando en het verslag van deze operatie Bravo Two Zero, is dit natuurlijk een must see. En wat sowies opvalt zijn de twee lezingen, het verhaal van Ryan en McNab die natuurlijk hun eigen kijk op de gedane zaken hebben. Tevens heb ik een uitermate interessant boek over mislukte militaire operaties waar dit geval ook geanalyseerd wordt. En wat blijkt aan deze film die uitblinkt in militaire onkunde....? Dat er geen woord aan gelogen is. Slechts de medaillekoorts die nogal naar voren komt bij McNab is twijfelachtig of moet wellicht niet half zo serieus genomen worden, juist met een knipoog. Dat de man wel eens wat bazig overkomt lijkt me juist kenmerkend voor rang en passen bij de bevelvoering. Het zijn natuurlijk allemaal lefpikkies met een grote bek.

Ryan vroeg naar het schijnt winter en bergkleding aan bij de foerier voordat hij naar het Midden-Oosten ging. De foerier lachte hem vierkant uit en foeterde dat hij naar de woestijn ging en dat hij het daar onmogelijk koud zou kunnen krijgen. Het is één van de vele missers in aanloop naar de operatie die met deze wetenschap beter afgeblazen had kunnen worden. De woestijnvoertuigen die men toegewezen kreeg waren ronduit waardeloos, vandaar de keuze te voet te gaan. De meeste middelen die men nodig had waren al in gebruik/in gepikt door andere squadrons. De inlichtingen over het gebied waar men gedropt werd was slecht, men had zich amper verdiept in het klimaat, nog in de mogelijke tegenstand ter plaatse. Zo was het mogelijk dat ze praktisch op een Irakees kampement gedropt werden.Tenslotte, ongelofelijk maar waar, de verkeerde radiofrequenties waren in de radio's geprogrammeerd waardoor er geen radiocontact gemaakt kon worden waardoor B20 er moederziel alleen voor stond. In de film wordt de missie knullig gebracht, maar dat is omdat het niet anders was. Zelfs details als Vince en de schaapsjongen en Chris die het flacon gaat halen kloppen.

De beeld en geluidskwaliteit van de dvd die ik bemachtigd heb is abominabel, toch slaagt het behoorlijk in het overbrengen van dit verhaal dat prima gedaan wordt door Greengrass. Een fraai naargeestig sfeertje met passende muziek, wordt in die zin gebracht door deze chaos die als grootste vijand zijn eigen structuur en leiding had. Toch is het hele verhaal al opzienbarend door de tocht van Ryan die meer dan 300 km betrof in acht dagen en nachten en slechts op één doos biscuits. Watij betreft doet de film dan ook weinig verkeerd en lijkt een redelijk passend document te zijn en voor mij niet minder dan Bravo Two Zero ook al is die iets gelikter.