Melinda and Melinda (2004)

Weer een typische Allen-film. Kabbelend, sympatiek en met een enorme cast die er zichtbaar lol in heeft (vooral Will Ferrell, Radha Mitchell, Cloë Sevigny en Amanda Peet zijn geweldig). Het verhaal is zoals gebruikelijk een relatieklucht, al is de vorm wel heel origineel: twee toneelschrijvers werken hetzelfde idee op een komische/dramatische manier uit. Heel leuk om te zien hoe de verschillende invalshoeken toch een goed geheel vormen.

3 sterren.

Leuke, slim in elkaar gezette tragikomedie. Rake dialogen, sympathieke personages en hilarische one-liners (vooral afkomstig van Ferrell) zorgen voor een prettige film. Een van de betere Woody Allen-films van de laatste jaren.

Helemaal mee eens. Wie trouwens voor mij de show steelt is niet Radha Mitchell (Melinda), maar Chloë Sevigny.

Een actrice die ontzettend naturel en spontaan overkomt, en ook nog een grote dosis charme heeft. Het treft dat ze zo'n grote rol heeft in deze film, vaak heeft ze kleine bijrollen.

Ik had wel wat moeite om in de film te komen. De ingenieuze vertelstructuur zit in het begin van de film de gewenning met de karakters wat in de weg, maar soit.

Na onder andere Small Time Crooks, The Curse of the Jade Scorpion en Hollywood Ending weer eens een leuke en ook weer een échte Woody Allen. Relaties, liefde, verhoudingen en vooral de neurotische typetjes (vond vooral Will Farrel erg leuk, die werkelijk een letterlijke kopie neerzet van veel rollen die Woody Allen zelf speelde, alleen krijgt Farrel hier wel het meisje, iets wat Allen in z'n eigen films zelden tot nooit voor elkaar krijgt.). Erg leuk dus.

Kreeg de laatste tijd weer regelmatig van sommige mensen te horen dat dit zijn beste zou zijn sinds Deconstructing Harry, dat voor mij ook met kop en schouders boven al zijn andee uitsteekt die ik tot nog toe heb gezien. Om elke andere film met die te vergelijken doet alle ander simpel overkomen qua verhaal. Maar de opzet van Melinda and Melinda is leuk en interessant.

Wonder boven wonder vond ik Will Ferrel niet irritant, integendeel, hij kwam heel komisch over. Ook de rest van de cast mag er wezen. De relatie problemen en vlotte dialogen zijn hier in ieder geval weer eens echt boeiend om te volgen. Ironisch genoeg heb ik vaak problemen met Allen films die te serieus overkomen, en minder problemen met zijn humoristische films. Overigens wisselen allebei elementen van elkaar uit, precies waar deze film over gaat. Een compromis film voor mij. 3.5 sterren

Aardig.

Hoewel ik nog niet bepaald veel films van Allen gezien heb en de meeste toch alweer een tijd geleden zijn is z'n stijl gewoon erg herkenbaar.

Al vanaf de eerste jazz-tunetjes eigenlijk. Nogal opgeklopte dialogen, relatieperikelen van nogal platte mensen die van zichzelf denken dat ze een erg moeilijk leven hebben en een wat stoffige setting.

Maar de opzet is wél erg vermakelijk en de cast is goed op dreef. Beetje rare keuze van acteurs en trices bij elkaar. Chevigny en Ferrell samen in een Allen film is gewoon even wennen. Ook de korte stoten Ferrell humor tussen Allen's gekakel zijn wat raar, maar dat maakt de film ook net wel een beetje leuk.

Denk niet dat ik ooit een groots Allen liefhebber zal worden, maar wat ik van hem ken vermaakt meestal toch wel.

3.0*

Een leuk en origineel bedacht plot met de komische en de dramatische kant om een verhaal te vertellen, Woody Allen slaagde het meest hier in bij het dramatische gedeelte, normaal gesproken kan hij zich daar ook het beste in vinden en was de dramatische kant ook nog vrij licht verteerbaar,maar vind de afwisseling tussen de 2 erg leuk gedaan!

Ik denk dat Woody Allen dit ook een beetje deed om hiermee een groter publiek aan te trekken, commercieel doet comedy het beter dan drama dus snap zijn inzet en idee met dit plot ook wel, petje af!

Toch vond ik het komische gedeelte iets minder goed uit de verf komen dan het dramatische gedeelte, weet niet hoe het komt maar het lijkt wat te missen..

Ben zelf niet zo fan van Will Ferrell en had dus al mijn twijfels voor dat ik de film ging kijken, maar moet eerlijk bekennen dat hij het in deze film helemaal zo slecht nog niet deed!

Kortom: Leuk origineel plot waar de dramatische kant iets beter lijkt uitgewerkt te zijn dan het komische gedeelte maar hoe dan ook meer dan een waardig geheel vormt!

3,5 sterren.

Tja, Melinda and Melinda is wel een amusante film, maar doet (vooral in het begin) nogal oubollig aan. Dat etentje, waarbij de filmlieden het verhaal bespreken leek eerder uit het eind van de jaren '80 te komen, met de hoofden van de regisseurs aan toe. Dat werkt ook door in de verhalen zelf, die ook nogal lastig van de grond komen. Het duurt lang voordat er echt interessante momenten komen.

Toch komt het wel op gang, mede door de goede cast. Met de intrede van Chiwetel Ejiofor en het goede spel van vooral Ferrell en Sevigny komt er steeds meer bij komen, waardoor de twee parallelle verhalen toch langzaamaan interessant worden. Dankzij Ferrell vond ik het komediegedeelte het beste, maar aan de andere kant bleef het ook wel oubollig en weinig vernieuwend. De film is dan ook weinig verheffend, maar op zich best het kijken waard.

Typische Woody Allen-film met een origineel idee waarbij twee verschillende verhalen worden verteld met hetzelfde hoofdpersonage, vergelijkbaar met Sliding Doors. De ene tragisch, en de andere komisch. Uiteraard hebben beide verhalen nog meerdere subtiele raakvlakken met elkaar. Alleen een beetje jammer dat het komische verhaal minder komisch is dan het tragische tragisch.

Een goeie en uiteenlopende cast en een aantal uitstekende dialogen, zoals we die gewend zijn van Woody Allen. Leuke montageknip naar de aftiteling.

Wat een volstrekt mislukte film is dit. Overpretentieus gepruts en een verhaal dat absoluut niet werkt. Oninteressante dialogen met gezocht pseudointellectueel gedoe - en nog over een volkomen voor de hand liggend onderwerp ook, tenslotte het idee dat je vanuit een beginsituatie zowel de komedie als de tragiek kan uitwerken is volgens mij toch echt 1e jaar toneelschool. In de uitwerking komen zowel de komedie als de tragiek totaal niet over, al was het maar door de zoveelste gezochte verhaal-in-een-verhaal constructie, waardoor de emoties van het begin af al 'niet echt' zijn.

Ik vraag me af of iemand deze film ook maar enig positief woord zou geven als niet de naam van Woody Allen eraan verbonden was. Wat mij betreft is het echt prutswerk.

Leuk om Will Ferrell en Chiwetel Ejifor in een Woody Allen-film te zien, maar deze zal ik niet echt onthouden

Woody Allen heeft het over de dunne lijn tussen drama en komedie in een film die van de kijker al te veel aandacht vraagt door de wirwar van personages en twee verhaallijnen en precies daardoor op vele momenten niet bepaald genietbaar is.

Grappigheden eerder beperkt en ook de muzikale evergreens gepast tussenin gelast, toch een plezierig handelsmerk van Woody, zijn niet zo sterk aanwezig.

Al bij al een eerder matige Woody Allen.

Comedy or tragedy?

Onvoorstelbaar eigenlijk hoeveel films Woody Allen op zijn CV heeft staan. Zowat jaarlijks komt er een nieuwe film uit, soms zelfs 2 op één jaar, maar het merendeel is daar eigenlijk aan me voorbij gegaan. De laatste tijd ben ik me echter wat meer aan het interesseren in de neurotische regisseur en dan laat ik televisie-uitzendingen van zijn werk niet liggen natuurlijk. Al moet ik zeggen dat ik mijn twijfels had omdat zowel Will Ferrell als Steve Carell, toch twee acteurs die ik niet meteen erg hoog heb zitten, hier in te zien zijn.

Melinda and Melinda heeft wel een origineel uitgangspunt, zoveel is zeker. We moeten weliswaar eerst door 10 minuten aan geforceerd intellectueel geneuzel spartelen maar dan komt Allen met zowel een komische als tragische kijk op hetzelfde verhaal op de proppen en dat zorgt voor een aantal interessante scènes. Het probleem is echter dat het komische aspect nooit echt grappig wordt en het tragische aspect wordt iets te lichtvoetig uitgewerkt. Daarbovenop zijn de gelijkenissen tussen beide verhalen amper aanwezig waardoor het concept van een komische/tragische uitwerking zijn doel wat mist. Beide verhalen hebben op zich wel hun charme, al lag het tragische me iets meer dan het komische maar dat zal eerder persoonlijk zijn, maar dit hadden evengoed twee verschillende films kunnen zijn. Voor de rest weer een typisch Woody Allen filmpje, in hoeverre ik zijn stijl na 8 films heb kunnen ontdekken, met een ietwat jazzy soundtrack en redelijk snedige dialogen. Verschiet er trouwens wel van dat dit uit 2004 stamt. Mochten Ferrell en Carell hier niet hebben ingezeten, dan had ik de film makkelijk een jaar of 15 ouder geschat.

De focus van Melinda and Melinda ligt voornamelijk op Radha Mitchell, die - badum tss - de rol van Melinda op zich neemt. Het enige personage uit heel de film dat in beide verhalen voorkomt en het is interessant om te zien hoe Mitchell er in slaagt om het personage geloofwaardig op twee verschillende manieren weer te geven. Zeker naar het einde toe geraakt ze meer en meer in haar rol(len) en is ze erg aangenaam om naar te kijken. Ook Ferrell is verbazingwekkend goed in de rol van Hobie en verrast zeker en vast. Steve Carell heeft gelukkig maar een erg kleine bijrol (alsook Josh Brolin, al had die gerust wat meer screentime mogen hebben) maar het zijn onder andere Chloë Sevigny en Amanda Peet die echt goed in hun rol zitten.

Moeilijk te beoordelen eigenlijk. Beiden verhalen hebben hun voor- en nadelen en het gevoel ontsnapt me niet dat hier echt wel meer in had kunnen zitten. Het concept van twee versies van een verhaal is origineel en er zit een degelijke cast achter maar ik heb toch al betere films van Allen gezien.

2,5*

Een iets minder bekende Allen, maar wel opnieuw een dikke meevaller.

De film is in 2 stukken verdeeld, tragedie en komedie. Mogelijke kritiek die sommigen zouden geven, zou zijn dat het ene niet tragisch en het andere niet grappig genoeg is. Dat is dan ook wel zo, het verschil wordt vooral gemaakt door de keuze van de cast (Ferrell <=> Sevigny).

Maar daarom is het nog niet slecht, integendeel. Het is gewoon enorm leuk om te volgen, zoals de meeste Allens. Wederom wordt het thema overspel aangehaald en wederom mijn liefde voor Woody Allen bevestigd.

Aardige film van Allen, waarin hij zelf vertolkt wordt door Ferrell. Was wel apart om die typische Allen-teksten uit zijn mond te horen, maar het werkte op zich wel. De film als geheel kon me niet heel erg bekoren, al zijn er best wel wat leuke momenten.

Het heen en weer schakelen tussen komedie en tragedie is op zich leuk gevonden maar komt af en toe geforceerd over. Dat, en het feit dat het een verhaal in een verhaal is, vrij geïnterpreteerd door de discussiërende regisseurs, schept een afstand, en zat het tempo in de weg.

een tussendoortje, meer kan je van deze M&M niet maken. de cast speelt perfect (zelfs ferrell) en brengen de personages ook echt tot leven, het verhaal op zich zou leuk moeten zijn om te volgen maar spijtig genoeg is het dat toch net niet in praktijk. de drama is gewoon éen en al depressie en van zo een films zou je enkel depressief worden, het komische verhaal is dan weer nergens komisch. niet omdat ferrell of carrell of ga zo maar door slecht spelen, maar gewoon omdat ook dat verhaal niet echt komisch is en de dialogen ook eerder dramatisch geschreven worden. maar al bij al blijft het verhaaltje wel boeiend omdat je wil kijken hoe éen uitgangspunt kan uitmonden in 2 verschillende werelden met verschillende keuzes en beslissingen. dat is wel leuk om te zien maar meer dan dat word deze film niet.

Deze had 'k al een tijdje liggen en me er eens aan gewaagd. Toch wel een bijzondere film met de twee verhaallijnen.

De cast deed het trouwens ook prima en de film zag er goed uit.

Een aparte film, maar voor mij werkte het wel. 'k heb het me niet beklaagd.