Meng Long Guo Jiang (1972)

Nee nee, dit is het niet.

Mijn eerste Bruce Lee film, en wat een bagger. Nu kan Lee wel geweldig vechten. De man heeft een geweldige lichaamscontrole en de souplesse waarmee hij beweegt is prachtig om zien.

Maar verder is dit 10 keer niks. Kutverhaal, rampzalige dub en een gebrek aan leuke vechtscenes. Want hij mag dan wel lekker rondspringen en kicken, veel meer is het ook niet. Van een echte choreografie lijkt niet eens sprake te zijn. Doe mij dan toch maar het HKgeweld uit de 90s. Ook het eindgevecht, hoewel leuker (al mocht Norris zich wel eens laten ontbossen) weet eigenlijk niet echt te overtuigen.

1* voor Lee's lenige lijf. De rest is eigenlijk niet om aan te zien.

Louter voor de Honkongse markt bedoeld, maar na Lees dood wereldwijd uitgebracht.

Chinese humor komt voor ons Westerlingen heel naief en flauw over, maar het zijn de briljante gevechten die staan als een huis!

Het eindgevecht met Norris, illegaal gefilmd in het Coloseum te Rome, is een klassieker van het zuiverste soort!

Het is niet alleen het absorberen van de techniek vd tegenstander maar ook een les in concentratie.

Misschien wel het beste martial arts gevecht ooit op het celluloid vastgelegd (heb ik dat mooi gezegd of niet?!).

Technisch gezien een enorm zwakke film. Het camerawerk is lelijk, de muziek is erg vervelend, het acteren is barslecht, de personages zijn beyond kut (denk aan de gangsterhomo..), de decors zijn (op het eindgevecht na) lelijk, het verhaal is volkomen onrealistisch etc. etc.

Als dit een normale film zou zijn, dan was het rommel van de bovenste plank. Het is echter geen prent, waarbij je op alle technische aspecten van de film letten moet, dan wel je er te veel aan te storen. Waar het allemaal om draait is Bruce Lee die 10 tellen na het uitdelen van een tik nog steeds gilt. Zijn technieken zijn fenomenaal en het is een enorm plezier om naar hem te kijken. Neem bijvoorbeeld de scène, waarin je tijdens het eindgevecht met Chuck Norris hem van de zijkant in slow-motion om zijn tegenstander heen ziet dansen (dit is overigens ook het enige cinematografische pluspuntje). Zijn snelheid en technieken zijn een lust voor het oog en dat, in combinatie met zijn geweldige geschreeuw, levert al een hele leuke film op voor de actie/martial arts liefhebber. Naast Bruce Lee heb je natuurlijk nog 7-voudig wereldkampioen karate Chuck Norris (korte, nergens op slaande rol, maar levert wél de mooiste en legendarische scène op), nóg 2 wereldkampioenen karate en een aikidoka met de 7e dan. Genoeg redenen om deze film te zien dus, maar weet wel waar je aan begint, want voor een non-liefhebber is deze prent een verschrikking, nee erger nog: een nachtmerrie.

Kort samengevat, 3.5* voor de gevechten.

Nog een grappig feitje: het moment dat Chuck Norris zijn pols brak was overigens onbedoeld echt.

Ik vond dit wel een goede film en er zit opmerkelijk veel humor in, iets wat ik niet echt in Bruce Lee films gewend was. De gevechten waren goed en op het laatst nog Norris in actie.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Leuke actie/humor film met een aardig verhaal. Vooral het begin in het restaurant vond ik geweldig (vooral veel om gelachen). Vond dit tevens de beste film van Chuck Norris want hij speelt er maar kort in mee en dat is maar goed ok

Deze film kun je hedendaags echter beter niet meer kijken want het camerawerk is zeer slecht en de acteer prestaties waarschijnlijk nog erger. Voor de jaren 70 was het echter een prima film.

Er schort cinematografisch gezien e.e.a. aan deze flick, dat moge duidelijk zijn. Maar de aanwezigheid van Lee maakt bijna alles goed. Met het legendarische gevecht tussen Lee en Norris. Goed.

In tegenstelling tot de andere Bruce Lee films zit hier nogal wat humor in. Soms geslaagd, vaak ook misplaatst. Het verhaaltje deed denken aan dat van Enter the Fat Dragon - wat weer een hommage is aan Lee's Enter the Dragon.

De film was ongetwijfeld minder als Lee er niet in had gespeeld. De decors zijn best aardig, het acteerwerk is dat zoals verwacht allerminst. De werkelijk verschrikkelijke nasynchronisatie is vaak irritant maar wordt verbloemd door de fenomenale vechttechniek van Lee. Het nunchuckgevecht is erg stoer en het eindgevecht met Norris lekker vermakelijk. Maar wat een kneus is die Norris toch, totaal niet indrukwekkend. Flauw is weer als Lee net wilt beginnen met vechten en dan vlug wordt weggeroepen. In The Big Boss was er volgens mij net zo'n scene.

Wat ook opviel ten opzichte van zijn andere films waren een aantal camerapunten. Zo keek je vanuit iemands ogen die doodging en vervaagde het beeld of keek je vanuit de ogen van de tegenstander van Bruce, waardoor je goed kon zien hoe snel Lee wel niet was.

Niet zo goed als Fist of Fury en Enter the Dragon, maar wel een goed knokfilmpje. Bruce is gewoon een held!

Tegenvaller.

Ik kijk graag naar oude films, óók die van martial arts, maar Way of the Dragon was mij te gedateerd.

Het begin van de film is het slechtste; er wordt 'n dozijn grappen doorheen gedrukt van het niveau slapstick, absoluut niet aan mij besteed. Steeds wanneer Lee naar de wc moest, klonk er ook steeds zo'n oenendeuntje dat je ook in 'n Laurel and Hardy tegenkomt..
Naast de gedateerde, laagdrempelige grappen, ergerde ik me ook aan dat irritante handlangertje van de slechte baas; ik heb niets tegen homo's, maar dat Chineesje was werkelijk vreselijk. Was die nou met Bruce Lee aan 't flirten? Walgelijk.
Na 40 minuten kwam het eerste echte gevecht en dit laatste maakte gelukkig veel goed. Toch het belangrijkste element in dit soort films. Hoewel er toch een gedateerde tint aan zit, waren de gevechten erg vermakelijk. Ook toonaangevend is de piepende stem van Lee steeds nadat hij een klap uitdeelt en terwijl hij z'n opponent bestudeert. Erg mooi

Ik zag trouwens pas in de aftiteling dat de laatste vechter Chuck Norris was, lachen

2.5/5

Een hevige Bruce Lee fan zal ik waarschijnlijk nooit worden, maar deze blijft toch goed. Vooral het eindgevecht tegen Norris is van goede kwaliteit.

Dit is wel heel erg mager qua verhaal en bovendien bijzonder lelijk in beeld gebracht. Als het dan ook nog eens een half uur duurt voor de eerste knock partij komt, is het wel erg lastig om geboeid te blijven kijken.

Wanneer de film dan eindelijk op gang komt is het weer goed te doen. De vechtpartijen zijn wel leuk en Bruce Lee blijft geweldig. Het eindgevecht is inderdaad het leukst, maar ook weer niet zo bijzonder als ik had gehoopt. Al met al kom ik toch nog op een bovengemiddelde beoordeling uit. 3,5 sterren, maar de shaw bros. producties die ik zag zijn absoluut superieur.

Ik had me erg verheugd op deze...onterecht uiteindelijk aangezien ik het echt 3x niks vond. Zoals eerder al gezegd vond ik dat handlangertje van die slechterik echt tenenkrommend irritant. Daarnaast was t verhaal belachelijk, net als sommige dialogen en/of situaties die op t scherm te zien waren. De gevechten waren voor mij matig, wellicht omdat deze film nu al bijna 40 jaar oud is en ik wat flitsender werk gewend ben. Ook vond ik dat hele geschreeuw van Bruce Lee na iedere klap aanstellerij. De een mag t leuk vinden en de ander fantastisch, maar ik vond het echt belachelijk .

Doe mij Iron Monkey of Ip Man .

1.5*

Technisch gezien vreselijk. Het camerawerk, de acteurs (?), de dubbing en het verhaaltje zijn zo slecht als wat. De flauwe humor komt amper over, al zijn er wat geinige momentjes te vinden. Het geheel is ook erg gedateerd.

En tóch is het leuk. Waarom? Bruce Lee.

Het is fantastisch hem in actie te zien. De gevechten zijn, ondanks de overduidelijk achteraf ingesproken kreten, geweldig. Het eindgevecht met Chuck Norris behoort wat mij betreft tot een van de beste ooit. Legendarisch.

Dit soort films moeten je liggen, maar ik blijf deze vermakelijk vinden.

Technisch een 4, qua vermaak een 7. Komen we uit op een 5,5, eindcijfer rond ik af naar een magere 6.

Het misselijkmakende semi-melige begin deed me een beetje twijfelen of dit wel aan Bruce besteed is. Naarmate de film vorderde viel het wel mee, al blijft het een waardeloos verteld verhaaltje waar je continue smacht naar nieuwe Bruce-actie.

Einde tegen Norris is geweldig, het absolute hoogtepunt. Niet alleen in de film, maar in het hele actie-genre. De choreografie is dan niet best (op geen enkel moment) en echte uitdaging blijft uit tot het einde, tóch weet Bruce er een heerlijk werkje van te maken.

Wat een controle, wat een kracht...wat een uitstraling. Immense vechtmachine en een eeuwig gemis voor kung-fu cinema. Held

Dat speciale gevoel wanneer je een Bruce Lee film opzet en Chuck Norris op de credits verschijnt

Ik kwam gisteren tot de conclusie dat ik eigenlijk enorm veel kijkachterstand heb en daar wou ik gisteravond maar eens iets aan doen. Geen idee waar ik moest beginnen maar dan viel mijn oog op de Bruce Lee collectie die ik een tijd geleden heb gekocht en was het snel beslist. Op goed geluk één van de films gepakt en dat was deze Way of the Dragon. Op de hoes stond Bruce Lee tegenover een vrij behaarde man maar ik nam er verder geen notie van.

Tot de openingscredits over het scherm rollen en dat opeens Chuck Norris daar tussen blijkt te staan. De hoes er terug bij genomen en ja, onder al dat haar meende ik een flard van Chuck te herkennen. Ik geraakte helemaal in de sfeer en was erg benieuwd hoe dit ging uit draaien. Eerlijk gezegd, Way of the Dragon is een vreemd filmpje geworden. Geschreven en geregisseerd door Bruce Lee wordt dit op gebied van verhaal erg vaak een klucht en is het allemaal wel enorm slecht gemaakt. De humor is enorm kinderachtig, de film werd zonder geluid opgenomen en bijna alle rollen werden daarna door Lee zelf ingesproken en de muziek is echt tenenkrommend slecht. Het lijkt allemaal van een enorm laag niveau te zijn maar toch heeft het nog altijd wel een zekere charme. Het minieme misdaadverhaal is er één dat we al meerdere keren in andere films hebben gezien maar toch weet de film niet te vervelen. Alleen jammer dat de choreografie op sommige momenten ook vrij beroerd is. Lee is voor mij één van de groten in het genre, al moet ik eerlijk toegeven dat ik voor de rest alleen bekend ben met een handvol Shaw Brother films en een paar Tony Yaa films, maar van de gevechten episch in beeld te brengen heeft hij echter niet bijzonder veel kaas gegeten. Toch zijn de gevechten nog altijd van een degelijk niveau waardoor dit, zelfs nogal verknipt, nog wel interessant is om naar te kijken.

Ik heb me trouwens echt wel af en toe vergaapt aan het afgetrainde lichaam van Bruce Lee. Het is niet de eerste film die ik van hem heb gekeken (de twee Green Hornet films, Enter the Dragon, Fist of Fury en The Big Boss heb ik al verorberd) maar hier ziet hij er echt enorm droog uit. Geen idee of Lee in zijn tijd wat middelen heeft gebruikt om zijn lichaam een zetje te geven maar je zou het hem echt niet aangeven. Lee is ontzettend mager maar enorm pezig en ik zou hem niet tegenover mij willen hebben. Al blijft het natuurlijk wel hilarisch hoe hij vecht met al die trappen en de bijhorende kreetjes. Lee kan echter nog altijd niet acteren maar maakt dit goed door met een groot charisma de hoofdrol te spelen. De stompzinnige smile op zijn gezicht werkt natuurlijk wel erg vaak op de lachspieren. Eigenlijk nooit geweten dat Chuck Norris hierin meespeelde, ik ben me ook pas recent beginnen toeleggen op de Bruce Lee films maar het is natuurlijk geweldig om dit te zien. Norris kan ook niet acteren, zelfs niet in series als Walker, maar hier valt het eigenlijk best wel mee. Het is natuurlijk niet echt een diepgaande rol en hetgeen waar hij voor gekozen is doet hij wel uitstekend, namelijk een lekker robbertje vechten. Het eindgevecht tussen Lee en Norris is dan natuurlijk ook de perfecte afsluiter voor de film en tegelijkertijd het hoogtepunt waarop we zaten te wachten. De rest van de cast is redelijk waardeloos, al zijn de andere vechters vaak ook wel de moeite.

Ik twijfelde nog hoeveel ik dit zou geven. Langs de ene kant is de film echt verschrikkelijk slecht geacteerd, gemonteerd en trekt het verhaal op niets. Langs de andere kant is het wel weer met een geweldige Bruce Lee en krijgen we een confrontatie met Chuck Norris. Of dit echter goed genoeg is om de minpunten weg te werken? Nipt maar ik denk het wel.

3.5*

Leuk voor 'n keertje.

Het begin is nogal twijfelachtig. De film bestaat dan nog maar enkel uit humor en die is dan nog erg naïef en enthousiast. Op dat moment is The Way Of The Dragon het tegenovergestelde van wat ik in gedachten had.
Maar na een tijdje volgt het geknok dan toch en dat is best wel redelijk. Het is natuurlijk allemaal wat dom, maar met het verstand op nul is dit zeker genietbaar.
De grand finale in het Colosseum is ronduit geweldig (borstharen uittrekken, hoe kom je erbij?).

Bruce Lee draagt deze film. Niet dat hij de meest verfijnde method acting voorschotelt, dan wel dat hij gewoon imponeert met z'n jeugdig charisma en magnifieke vechtstijl.
Alle andere bijrollen zijn erg matig, maar chimpansee Chuck Norris is toch ook een beetje cool.

Bruce Lee als regisseur is niet zo'n succes. Alles voelt nogal rommelig aan, de gedubde dialogen zijn vreselijk en geen enkele vechtscène is duidelijk in beeld gebracht. Het fluitdeuntje is trouwens ook te onnozel voor woorden.
Niettemin kijkt het allemaal vlotjes weg en is dit een film die je gewoon moet zien.

3

Leuker dan Enter the Dragon, maar grootse cinema is dit niet.

Vooral camera-technisch valt er genoeg op aan te merken. Lelijk camerawerk en een zwakke choreografie zorgen ervoor dat er lang niet het maximale hier wordt uitgehaald. Verder doet het op momenten ook erg aan de films van Jackie Chan denken. Wat flauwe Hongkongse humor, een slap verhaaltje en nogal wat domme personages.

Maar toch is het op een of andere manier wel vermakelijk. Want Lee zelf is wel geweldig goed bezig. De snelheid en de enorme controle en beheersing, waarmee hij tegenstanders neer krijgt, is gewoonweg indrukwekkend om te zien. Het eindgevecht met Norris is wel een klassieker en mag er zeker zijn, vooral ook omdat Norris zelf ook gewoon een erg goede vechter is. Sowieso zijn de gevechten ook veruit de hoogtepunten in deze film. Nu ik twee films met Lee gezien heb, kan ik zijn legendarische status wel goed begrijpen. Een fenomenale vechter, alleen jammer dat de rest van de film dat niet is.

Toch een voldoende score, want ik heb me best vermaakt. Vooral dankzij Lee dus.

3,0*

Lollige martial arts-film met op het eind twee bazen: Bruce Lee vs. Chuck Norris . Continu heel bedenkelijk en goofy, maar daardoor juist wel zo grappig.

The Way of the Dragon begint als een lichtvoetige komedie over een Chinese jongeman die voor het eerst in Rome aankomt. Als hij in een restaurant in de luchthaven van Rome lukraak iets uit het menu bestelt, krijgt hij vijf borden soep voorgeschoteld waardoor hij met buikkrampjes op zoek moet gaan naar het toilet.

Eens Bruce Lee echter zijn vechtkunsten mag laten zien, verandert de toon van de film toch lichtjes en krijgen we enkele geweldige confrontaties met de slechteriken te zien. Een indrukwekkend voorbeeld van Lee's acrobatie krijgen we te zien als hij vanuit stilstaande positie een lamp die aan het plafond hangt aan diggelen schopt.

Ik heb deze film als kind meerdere malen gezien maar kon mij niet herinneren dat Colt's Theme van Ennio Morricone uit de western "Once Upon A Time In The West" in de film gebruikt werd. Blijkbaar wou Bruce Lee met zijn films een soort Chinese spaghettiwesterns creëren? Daarmee was hij dan Quentin Tarantino en zijn Kill Bill dan decennia voor.

Het eindgevecht met Chuck Norris in het Colosseum is alom bekend. Bruce Lee gebruikt elk wapen waarover hij beschikt, zelfs het haar uit Norris borst trekkende, waarmee hij zijn stelling kracht bij zet dat elk wapen gebruikt mag worden om een gevecht te winnen. Maar hij toont ook respect voor zijn vijand door op het lijk van Norris diens judo-jasje en riem neer te leggen. Een mooie levensles voor ons allen!

Mijn tweede Bruce Lee ooit, na het welbekende Enter the Dragon. Om eerlijk te zijn, ik heb er een beetje dubbele gevoelens over. Ik bedoel, ik heb me er uiteindelijk best mee vermaakt, vervelend om naar te kijken is het niet. Maar dat is dan ook omdat het complete camp is. Qua dialogen en pogingen tot humor is het niet zo best. En het verhaal dertien-in-een-dozijn noemen is nog optimistisch, en Bruce Lee mag dan een martial arts legende zijn - een begenadigd acteur was hij niet. Ik kan me trouwens niet herinneren of hij het in Enter the Dragon ook doet, maar die gilletjes die hij tijdens de gevechten geeft, ik weet het niet. Maar hoe dan ook, daar gaat het uiteindelijk niet om, dit is puur een vehikel voor wat actie en gevechten. De hele film speelt zich af in Rome en de film sleept zich daar van gevecht naar gevecht, maar eigenlijk is alleen het gevecht met Chuck Norris in het Colosseum echt de moeite waard. Lekker wegkijkvoer, maar ook voor een kung fu film is dit wel een popcornvariant.

Tang Lung: Now that's it all finished with.. I must go..

Herzien op 4K van Arrow met DolbyVision. Na tweemaal onder regie van Lo Wei gespeeld te hebben, wilde Bruce zelf de regie in handen hebben. Dit is zijn enige regiedebuut en daarvoor richtte hij zijn eigen Concord Production op met het Jeet Kune Do logo waar we twee sparrende punten volgen. Dat hij hier nog niet klaar voor was is overduidelijk, technisch is de film heel zwak. Het script, camerawerk, pacing etc verdienen allemaal geen schoonheidsprijs. Camerawerk werd gedaan door Tadashi Nishimoto, die al een tijdje met pensioen was. Dat blijkt ook wel, want er zitten veel onscherpe shots in. Nishimoto was heel lang cameraman voor Shaw Brothers en werd aan Bruce aanraden door Leonard Ho, Hongkong film producer en vriend van Bruce (thanks Leonard..).

Voor zover het slechte nieuws, de gevechten zijn natuurlijk uitmuntend en door Lee zelf gechoreografeerd. Hoogtepunten blijven voor mij toch wel het gevecht tegen Robert (Bob) Wall en Hwang In-Sik en natuurlijk het legendarische gevecht tegen Chuck Norris in het Colosseum, wat overigens niet echt daar gefilmd werd, maar in een studio in HongKong. De achtergronden werden met grote geschilderde doeken opgevuld zodat het op het Colosseum zou lijken. De andere scenes werden wel daadwerkelijk illegaal in het Colosseum gefilmd, Raymond Chow moest de autoriteiten van Rome omkopen om daar een aantal uur te schieten. Laatste scene op de begraafplaats met de muziek van Joseph Koo doet ook altijd wat met me, schitterend.

Chuck Norris is zwarte band in Tang Soo Do (Koreaans karate), Brazaliaans Jiu Jitsu en judo. Hij won veel martial arts toernooien. Robert Wall was 9e dan zwarte band karate, hij overleed in 2022 op 82 jaar aan Covid. Hwang In-Sik die hier een Japanse karateka speelt, maar van origine Zuid-Koreaans is, is 10e dan Hapkido meester, en tevens leraar.

De ''boss'' werd gespeeld door John Benn, en één van de vrouwelijke klanten die bij het restaurant binnenkwam was zijn vrouw. De bordeaux rode Mercedes op het einde waar hij in arriveerde was van niemand minder dan Bruce Lee. Hij mocht er een stukje in rijden zolang hij maar voorzichtig deed.

Jimmy, gespeeld door Unicorn Chan was in real life de beste vriend van Bruce Lee. Bruce heeft hem geholpen met zijn eigen film ''Fist of Unicorn'', waar hij de vecht scenes choreografeerde. Hij overleed in 1987 op 47 jarige leeftijd door een auto-ongeluk in Kuala Lumpur.

De manager van de bank werd vertolkt door Riccardo Billi, en hij trouwde later met de ''Italian Beauty'' Malisa Longo, met wie Bruce in de film mee naar huis ging en vluchtte toen ze naakt voor hem stond.

Het waarschuwingsbriefje op tafel bij uncle Wang werd door Bruce Lee zelf geschreven. Zou een mooi collector's item zijn voor verzamelaars.

Lee had keihard getraind voor deze film en heeft ooit in een interview verklaard dat dit persoonlijk zijn beste film was die die gemaakt had. Ik denk ook dat Lee hier ook op de piek van zijn fysiek zat, wat een charisma en ongeëvenaarde snelheid!

Samen met Enter the Dragon (3,5*) de beste Bruce Lee film. Een goede balans tussen humor en actie. En gelukkig want het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor. Een martial arts specialist wordt al snel de bodyguard van een Chinees restaurantje in Rome dat afgeperst wordt door een lokale mafiabende. Veel stelt het niet voor maar dankzij Bruce Lee zit het actiegeweld wel goed. Ik herinner me nog dat ik als kind erg onder de indruk was van die sprong waarbij hij een lamp aan diggelen kickt met zijn voet. Ook de nunchaku demo en de finale tussen Chuck Norris en Bruce Lee in het colosseum mogen gezien worden. Norris mocht zich wel eerst laten scheren eerst. Klassieker.