The Navigator (1924)

Aardige film van en met Buster Keaton, al is deze lang niet zo goed als bijvoorbeeld een Sherlock Jr. De film speelt zich grotendeels af op een boot en omdat daar niet zoveel personen aan boort zijn vervalt de film op een gegeven moment in herhaling aan grappen en lijkt het allemaal wat eentonig te worden. Gelukkig wordt dat op een gegeven moment weer beter als het kannibaleneiland wordt bereikt. Verder heeft de film een hoog tempo en duurt het allemaal niet te lang. Ondanks dat het niet Keaton’s beste film is krijgt deze toch makkelijk een voldoende omdat Keaton ook hier best wel weer creatief bezig is geweest en de film als geheel best vermakelijk is.

3,0*

Wederom een Keaton die ik niet echt bijzonder vond, zelfs al kan ik genoeg leuke momenten bedenken (met name het onderwaterstuk was best gaaf). Wellicht heb ik wat te veel slapstickfilms gezien de afgelopen paar jaren, want enkele grappen kwamen me bekend voor. Keaton blijft echter wel een zeer creatief persoon, zoals blijkt uit de eerder genoemde onderwaterscène, de oplossingen voor de voedselproblemen en de manier waarop de rit van Keatons huis naar zijn geliefde gefilmd is. Maar soms zou ik, net als in Go West die ik een week geleden zag, willen dat de grapdichtheid wat hoger was. Nu is het meer een aardige film dan een briljante film.

3*

Living proof that every family tree must have its sap

Het is weer zover, ik heb weer examens. Een periode in het jaar dat een aantal keer voorkomt en waar ik weinig tijd lijk te hebben om enige vorm van ontspanning te hebben. Gelukkig bieden de avonden de oplossing want er is geen betere vorm van ontspanning dan 's avonds een filmpje op te zetten. Het probleem is dat ik nooit iets te lang wil zien en toen viel mijn oog op de Buster Keaton box die ik ooit eens heb gekocht. Twee films had ik al gezien dus er blijven er zo'n acht over geloof ik. Gisteren maar begonnen met deze The Navigator.

Het is vreemd, ik ben nooit een fan van silent films geweest maar Keaton's slapstick kan ik altijd wel waarderen, een stuk meer dan die enorm overgewaardeerde Charlie Chaplin maar dat terzijde. Ik had tot nu toe nog maar twee Keaton films gezien uit zijn silent periode (Steamboat Bill Jr en Go West) en een weetal talkies maar The Navigator mag zich met gemak in de top 3 nestelen naast de twee andere silents. Hetgeen Keaton hier doet is dan op zich ook niet zoveel anders dan hetgeen hij in die andere films doet maar het heeft zijn effect nog altijd niet verloren. De film komt wat traag op gang maar eens de film vertrokken is wanneer de twee op de boot terecht komen, wordt het pas echt leuk. De ene na de andere slapstick scène wordt op je afgevuurd en de film verveelt nergens. Even lijkt Keaton in herhaling te vallen maar dat wordt handig opgelost door het schip te laten crashen bij een eiland vol kannibalen. Dit geeft op zijn beurt weer genoeg stof voor het laatste restje van de film waarmee je met een dikke glimlach kunt afsluiten. Het einde is wel enigszins abrupt maar dat is maar een kleine smet op een voor de rest uitstekende film.

Keaton is echt een held, zoveel is duidelijk. Ik weet nog toen ik voor het eerst kennis maakte met Keaton dat ik er niet zo enorm veel aan vond. Dat was echter met een talkie (The Villain Still Pursued Her als ik me niet vergis) en die kun je nu blijkbaar eenmaal niet vergelijken met hetgeen hij daarvoor had gedaan. Het was dan ook met Steamboat Bill Jr dat mijn ogen opengingen en dat ik zag hoe geniaal hij in feite was. In The Navigator is hij dan ook van datzelfde niveau en levert hij weer een aantal geweldige scènes. Vooral de climax onder water spreekt tot de verbeelding, ongelooflijk dat dit alweer meer als 80 jaar geleden is. Keaton was zijn ver vooruit en het is dan ook jammer dat zijn films vandaag de dag maar een erg klein publiek weten te bereiken. De film concentreert zich vooral op maar twee mensen: Keaton en Kathryn McGuire. Dit is altijd een gewaagde zet want als één van de twee niet goed overkomt, heb je kans dat heel de film slecht is. Met Keaton zat het dus al goed maar ook McGuire mag er zeker en vast wezen. Het samenspel wanneer ze nog niet van elkaar weten dat ze op de boot zitten is fenomenaal en de twee zijn dan ook erg sterk op elkaar ingespeeld.

Meer als 80 jaar oud maar de film voelt helemaal niet oubollig aan. De korte speelduur vliegt enorm snel voorbij en Keaton blijft een genot om naar te kijken. Hoeveel keer hij hier op zijn smoel gaat, geweldig! McGuire is een goede toevoeging aan het spel van de Great Stone Face. Vanavond maar eens aan Sherlock Jr opzetten, schijnt ook erg goed te zijn maar The Navigator mag er zeker vast ook zijn.

4*

Alleen al dat begin: "I think a long walk would do me good." Zoals gebruikelijk bij Keaton een hoge grapdichtheid, maar toch voel ik hier net als bij The General een diepere laag: wereldvreemd in zijn onpersoonlijk-luxe huis waar hij in de watten wordt gelegd, komt Rollo pas tot leven op het schip dat eerst vijandig is (blijkens zijn onvermogen om er zelfs een eenvoudige maaltijd op tafel te krijgen) en zelfs spookachtig (de open- en dichtklappende deuren, en natuurlijk de bijna surrealistische scène met het voor de patrijspoort heen en weer bungelende schilderij van de norse kapitein – overigens een portret van co-regisseur Donald Crisp), maar later warm (de regen heeft weer plaatsgemaakt voor de zon) en herbergzaam (getuige de prachtige lopende-band-arrangementen om een smakelijk ontbijt te bereiden). Een waarlijk magische film, waarvan ik het einde overigens nooit als abrupt heb ervaren.

Geen uitzonderlijk filmpje van Buster Keaton, maar wel aangenaam om te zien. Hij raakt samen met zijn chickie-in-spe alleen op een groot schip dat op de grote zee ronddobbert. Ze moeten het maar zien te redden! Uiteindelijk lukt dat ook wel, maar dan koersen ze af op een eiland waar een gevaarlijke kannibalenstam woont. Als dat maar goed gaat! Dit alles natuurlijk gepaard met de nodige slapstickhumor. Best simpel gedaan allemaal, maar Keaton kan in mijn ogen weinig fout doen. Ruime voldoende voor deze film

Een wat mindere van Keaton, vooral door een wat laag tempo en erg flauwe slap-stick soms. Jammer, waar The General perfect was op elk vlak zo ongeveer is dat bij deze minder. Slecht is het niet te noemen, met een aantal aardige scènes en een strak uiterlijk (ziet er minstens 30 jaar jonger uit) en het geheel kijkt redelijk weg, maar de meligheid is te hoog. 3,0*.

Vermakelijke Keaton met opnieuw een aantal geniale vondsten. Niet z’n beste (dat is naar mijn mening Our Hospitality) maar toch wel bijzonder leuk. Vooral bij de scènes onder water heb ik een paar keer in een deuk gelegen. Bewonderenswaardig ook hoe atletisch Keaton is, want hij doet alle stunts zelf.

Erg matig.

Keaton zonder de stunts en actie scenes is gewoon niet zo leuk. Deze film mist de groots opgezette en volledig uitgewerkte scenes die leven in de brouwerij brengen. Keaton steunt hier vooral op de humor en een streepje romantiek, maar daarin voegt hij maar zeer weinig toe.

Sowieso is het romantische gegeven meer een verplicht nummertje. Het is ook elke keer weer hetzelfde riedeltje. De humor vind ik ook niet geweldig. Nogal flauwe slapstick routines waarvan ik het idee heb dat ik ze al eerder gezien heb. Veel eigenheid zie ik er gewoon niet in terug.

En ... tja, dat is het ook gewoon. De film kabbelt wat voort, zonder grappig of aandoenlijk te zijn. Het leeft amper op, het is verder ook erg voorspelbaar dus daar kan je je ook moeilijk aan optrekken. Mnee, doe mij maar de Keaton die overal voorloopt en overspringt en op/afwankelt. Dat zijn de scenes waarin hij goed en onderscheidend is, de rest is vooral vulsel.

De minste van de Keaton films totdusver.

1.0*

Na een amusante intro vinden we Buster Keaton ‘per ongeluk’ aan boord van schip op drift The Navigator. Een heel origineel uitgangspunt waarbij een scenario uitgeschreven werd met allerlei leuk verwikkelingen. Opnieuw zien we een verhaallijn waarbij in het eerste deel vooral ingezoomd wordt op situatiehumor en volgt er een meer fysieke finale waarin Keaton het aan de stok krijgt met een stel kannibalen. Toch werkte deze film minder op mijn lachspieren dan het geval was bij Our Hospitality en Sherlock Jr. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat in het eerste deel van de film de situatie zich concentreert op slechts de interactie tussen Buster Keaton en love interest Kathryn McGuire (die we nog kennen van Sherlock Jr.) zonder een azende derde in het spel (wat extra mogelijkheden biedt). Leukste moment hier vind ik de geslaagde automatisering van de dagdagelijkse taakjes aan boord van het schip.
Kantelmoment is de onderwaterscene, die niet bijzonder grappig is, maar wel bewondering afdwingt. Production value schiet hier de hoogte in Van de finale met de kannibalen had ik dan weer net een tikje meer verwacht. De schermutselingen blijven redelijk beschaafd en ook zien we weinig acrobatentoeren van Buster Keaton (we zijn natuurlijk verwend geweest met vorig werk).

Maar ondanks deze (milde) kritiek blijft dit voor mij een zeer kijkwaardig stuk van topentertainer Buster Keaton.

Als er niemand is om mij omhoog te trekken, dan maar te voet....: het levert veruit de meest grappige gags en scènes op uit deze "The Navigator", waarin zoals verwacht, toeval, onhandigheden en ook wel vindingrijkheid een Buster Keaton op zijn best wordt afgeleverd.

Ge kunt het soms dom en dwaas vinden, maar soms is het toch wel meesterlijk, en wie er echt niet mee kan lachen, die mankeert ook iets...

Redelijk.

Intussen weet ik wel wat te verwachten van Buster Keaton en z'n films. Zo is ook The Navigator weinig verrassend, doch gewoon degelijk vermaak. Naar mijn goesting zitten er ietsje te weinig kenmerkende stunts in - de scènes teren veelal op toeval en het (soort van) liefdesspel tussen beide hoofdpersonen.

Het is allemaal wel vlot genoeg en zo nu en dan kan het als 'koddig' omschreven worden, maar ik kijk Keaton toch vooral om grootse stunts te zien. Met z'n wat droge uitstraling onderscheidt hij zich wel van een Charles Chaplin, maar het zijn toch vooral die stunts die het 'm doen.

3

Dit zou commercieel gezien de meest succesvolle film van Buster Keaton zijn. Te bedenken dat zijn crew wat ongelukkig was nadat Sherlock Jr het minder goed deed aan de kassa. Zo zie je maar hoe de waardering met de jaren kan veranderen en bij Keaton was dat wel meer het geval.

The Navigator heeft minder het gekende stuntwerk van Keaton, er is meer romantiek en standaard slapstick. Ook al is dat in handen van Keaton niet slecht. Voor het dramagedeelte vroeg hij Donald Crisp om zich zelf toe te leggen op de komedie. Deels wat bvb Jackie Chan later deed als hij zich vooral met de actie en de bijhorende choreografie wil bezig houden en minder met de rest van de film. Crisp wou niet enkel voor drama de film depanneren en zou na een tijd al opstappen. Als acteur deed hij het later ook niet slecht met een Oscar in 1942.

Anno 1924 zal dit wat toegankelijker geweest zijn voor het grote publiek die zijn echte stuntwerk nog niet ten volle kon waarderen. Bijna 100 jaar later blijft dat stuntwerk toch beter overeind dan deze romantiek. Het is nog wel genieten, maar The Navigator verdwijnt wat tussen de rest van de films van Buster Keaton zonder echt op te vallen.