Dear Wendy (2005)

Dear Wendy doet in niets denken aan de twee vorige films van Vinterberg. De film zit veel dichter bij eerder werk van Von Trier en dan vooral Dogville. Sterker nog: Hoewel Dear Wendy wel een echt decor heeft had een Dogville-decor prima gekund op het plein waar het verhaal zich afspeeld. En er zijn zulke duidelijke thematische overeenkomsten (en verwijzingen naar de Amerikaanse geschiedenis èn filmgeschiedenis) en een ook een einde vol met groots geweld, dat Dear Wendy prima door kan gaan voor deel 0 of 1a in Von Triers trilogie.

Dear Wendy begint als een sfeervol drama. Het Amerikaanse dorpje oogt als een dorpje uit een oude western, maar dan in een soort van heden. Halverwege begint het al te wringen en wordt het sfeervolle drama wat naar de achtergrond verdrongen. De film lijkt dan in een concept te blijven hangen. Het groteske einde is de definieve overwinning van het idee op de ontroering.

Dear Wendy is veel beter dan It's all about love, maar mist de fascinerende uitwerking die Von Trier in zijn films voor mij vaak heeft. Het blijft een clash tussen filmmakers die misschien minder bij elkaar passen dan ze zelf denken. Als Vinterberg het script flink bewerkt had en had gekozen voor een consequenter verloop was Dear Wendy beduidend beter geweest.

3.0*

Niet onaardig, maar ik stoorde me voor het eerst aan het pamfletterige verhaal van Von Trier.

Beetje een rare film inderdaad, die nog wel normaal begint. Hoewel; pacifisten die een club oprichten en wapens als hun partner nemen? Het einde is nog vreemder en het lijkt haast wel een western-shootout. Het plaatsje waar het zich afspeelt is goed gekozen, de acteurs presteren goed, maar het vreemde verloop van het verhaal zorgt ervoor dat ik niet meer dan 3* kwijt kan aan deze film.

Dear Wendy, toffe film. Vooral een erg leuk, origineel en interessant script dat aan de andere kant wel wat vreemd en soms gewrongen aan doet. Handelingen en overtuigingen van de personages zijn misschien net te krankzinnig terwijl de rest (bijvoorbeeld visueel) heel realistisch overkomt. Je kan je dus afvragen of een Dogme-setting dit script misschien beter had laten uitkomen. Moest trouwens inderdaad aan Dogville denken bij die plattegrond van bovenaf en al de zones in dat straatje van 50 meter. Boodschap is in ieder geval duidelijk: it's time for loving.

Heerlijke uitstraling die Jamie Bell, duikt ook vaak op in aparte filmpjes. Hallam Foe is er zo eentje, en ook The Chumscrubber was een merkwaardig exemplaar. In dat rijtje hoort nu ook Dear Wendy thuis, dat jammer genoeg een beetje verzuipt in z'n nochtans frisse concept. Verder toch fijn om 'ns te zien, niet in het minst dankzij de voortreffelijke soundtrack.

Nogal een vreemd filmpje wat eigenlijk niet hoeft te verbazen; het verhaaltje is nu eenmaal geschreven door Lars van Tier en van hem kun je nu eenmaal de gekste dingen verwachten. Ik vond de film goed tot het moment dat opoe haar schiettuig te voorschijn toverde en een agent neerschoot. Vanaf dat moment was de film nauwelijks nog serieus te nemen en begon het meer op een komisch drama te lijken. Ondanks dat heb ik mij toch mij best met dit filmpje kunnen vermaken, hoewel er voor mij uiteraard geen hoge waardering in zit. Daarvoor vond ik het laatste half uur te ongeloofwaardig.

3,0*

Keek erg uit naar een film van Thomas Vinterberg, na het zien van het fenomenale Submarino. Dan valt deze film toch wel iets wat tegen, doordat het niet bied wat ik verwacht en gehoopt had. Er wordt te veel poëtisch om de as heen gedraaid en als de film na een uur omslaat verliest het verhaal zijn insteek en zijn ziel. De film ontkomt vaak niet aan de voorspelbaarheid, en dat is jammer. En ergens zie je in het begin al dat het laatste half uur zo wordt als dat het is. Een film over een revolver kan natuurlijk niet gemaakt worden zonder moraal.

De vormgeving en montage vond ik wel interessant. Er is een constante, prima sfeer en er wordt goed gespeeld.

Je kan zien dat na Festen Thomas Vinterberg, tot Submarino aan toe, even een andere richting op sloeg. Eerst krijgen we een nogal vaag SF-verhaal voorgeschoteld met sneeuw in de zomer met Its All About Love. Nu komt hij met Dear Wendy, die je ook totaal niet in dat rijtje kan toevoegen, maar de film is wel behoorlijk goed en je kan inderdaad ook zien dat Lars von Trier hier wat mee te maken had. Het decor en dat nagebouwde Amerikaanse mijndorpje was zeker sfeervol nagebouwd. De film is natuurlijk opgenomen in Denemarken en we krijgen te maken met Dick, die schitterend word neergezet door Jamie Bell (die we ook nog kennen van Billy Elliot.) Die in aanraking komt met een eeuwenoud revolvertje en daar ook een obsessie voor krijgt. Aangezien hij een pacifist is wil hij een alternatief clubje op richten waar je, zonder iemand hoeft te schaden, je wapen kan gebruiken. De club heet The Dandies. Hij trekt zo snel vriendjes die ook mee willen doen. Krijgen we soms onder drukte comfrontaties onder elkaar, en tegen het einde veranderd de film inene in een heuse actiefilm.

Ja, een filmpje die zijn eigen richting op gaat en doet waar ie zelf zin in heeft. Maar ik heb er in ieder geval van genoten en de film heeft me ook goed verrast. Waarschijnlijk was dit ook een soort film tegen de Amerikaanse maatschappij wat betreft de wapenregeling. Ook al heb je geen slechte bedoelingen en probeer je dingen te ontwijken, het gaat altijd mis.

Nee, dit was een prima werkje van Vinterberg.

4,0*

“Dear Wendy. Een verrassing werd je niet.
Oh oh wat een opgeklopt filmpje werd je”.

De verteller/ hoofdpersoon en zijn verhaal boeiden me niet. Coming of age elementen: de vondst van de revolver, een kaart, een eigen vesting , zorgden voor sfeer, maar niet voor verrassing. Mijn hoop op een verrassende wending, werd steeds weer de kop in gedrukt met vrij saaie "issues" in de belevingswereld van een stel tieners. Nu ben ik er best vóór om dingen uit hun verband te rukken of geheel afwijkend te belichten, maar in dit experiment slaan Vinterberg en Von Trier wat mij betreft de plank mis met zoals maerk signaleert "zielig gedoe". Moet ik nu nadenken over de westerse of Amerikaanse samenleving? Neemt deze film echt iets op de hak? Natuurlijk kan ik me er wel iets bij voorstellen: het betreft zinloos geweld van aanvankelijk onschuldige typetjes, maar dat was het ook wel. Voor zover de makers er iets spottends mee bedoeld hebben: het komt op mij wat zoetsappig over. De film is in het licht van de aanslagen en de geflipte en schietende jeugd op Amerikaanse scholen een nogal idiote en slappe vertoning van de uit de hand gelopen romantiek van een stel tieners. Nu kan "idioot" wat mij betreft ook grappig, afwijkend of schokkend zijn, maar dat is deze film niet. Eerder irritant, te gemaakt en wat vergezocht. Het is me allemaal wat te serieus, dat dandy spelletje.

Heb ik dan echt niets positiefs te melden? Jawel hoor. Naast de coming of age sfeer, waardeer ik ook de goed gejatte (western-) effecten de stills van de röntgenfoto’s, het voorstelrondje: de benamingen van de dandy’s etc. . De muziek is ook echt een lichtpuntje. Wellicht qua westernsfeer en muziek een knipoog naar Tarantino en Rodriguez? Al met al een matig compromis tussen een coming of age film en een western.