Operation Petticoat (1959)

Carry Grant en Tony Curtis als tegenpolen in een Blake Edwards komedie, zonder pretentie en met al te verwachten situaties en gags.

Excuse me, sir, is this normal, or should I be nervous again?

Een film met Tony Curtis en Cary Grant, dat kan niets anders dan de moeite waard zijn. Toch was Operation Petticoat een film die al geruime tijd op mij lag te wachten en daar is eigenlijk een erg simpele reden voor: ik ben niet zo'n fan van films in dit genre. Obligatoir al wel eens een paar meegenomen (vooral als het een film is met een regisseur/acteur/actrice die ik graag aan het werk zie) maar op zich sprak me dit dus niet meteen aan. Ik had echter nog wel eens zin in een ouderwetse Hollywoodfilm en hier dus maar voor gaan zitten.

Lange tijd leek het erop uit te draaien dat Operation Petticoat wel eens de uitzondering op de regel zou kunnen worden. Een humoristisch getinte film waarbij een Lieutenant Commander tegen wil en dank wordt opgescheept met een hulpje van een admiraal die een heuse con-artist blijkt te zijn. De ene gekke toestand na de andere stapelt zich op (onder andere een roos geverfde duikboot en het stelen van een stuk muur, een scène die zomaar uit M*A*S*H zou kunnen komen) en het is best genieten van de wisselwerking tussen Sherman en Holden. Het probleem is echter dat de film naarmate hij vordert meer en meer begint te slepen. Toegegeven, de zet met het aan boord brengen van een aantal vrouwelijke officieren was nog een goed idee maar dan nog eens hetzelfde kunstje, deze keer met zwangere vrouwen, uithalen? Dat was wat overkill. Het is dan ook jammer dat regisseur Blake Edwards hier niet wat meer in geknipt heeft en dit compacter heeft gemaakt.

Cary Grant heeft lange tijd getwijfeld of hij eigenlijk niet te oud was voor dit soort rollen en ik moet hem eigenlijk gelijk geven: hij is effectief te oud. Dan mag je hem in het begin van de film nog grijze haren geven zodat hij er in de flashbackscènes (wat eigenlijk praktisch de gehele film is) er terug wat jonger uitziet, maar het is maar een kleine plakker op een nogal grote wond. Verder weinig op Grant aan te merken trouwens. Blijft één van de beste acteurs uit zijn periode en met Tony Curtis heb je een erg leuke tegenspeler. Curtis doet hier weer zijn vertrouwde ding en doet dat goed. De film steunt dan ook vooral op deze tandem, maar ook qua bijrollen weinig op aan te merken. De crew van de Sea Tiger hangt kameraadschappelijk aan elkaar (alleen beetje jammer dat sommigen - zoals Prophet - gewoon ineens uit de film lijken te verdwijnen) en nog een vermakelijk stelletje vrouwen om genoeg wisselwerking te bieden tussen al dat mannelijk geweld.

Ben er nog niet goed uit of ik Blake Edwards nu een goede regisseur vind. Breakfast at Tiffany's blijft een klassieker, Operation Petticoat is al wat minder en met die Pink Panther saga kan ik tot nu toe bijzonder weinig. Wil nog wel eens wat meer van de man gaan zien, maar denk dat ik me toch eerder op het oeuvre van Grant en/of Curtis ga toespitsen.

2.5*

Wat moet je hiervan zeggen? Mogelijk dat er eens een remake van deze film wordt gemaakt, vermoedelijk zullen veel biosbezoekers hier wel voor langs willen komen na de coronacrisis.

Zullen we het op een grappige film met doldwaze humor houden?

Als liefhebber van de Britse humor, vind ik dit onder de "onderbroekenlol" vallen. Het is bij tijd en wijle flauw, niet realistisch (wie laat zijn onderzeeër roze verven?) maar toch ook wel grappig.

Het is alweer ruim 60 jaar geleden gefilmd en dat is nu en dan ook wel te merken en te zien als we buiten de militaire kaders komen. (Voor mij zijn alle wapens na 1945 vrij modern aandoend)

Tussen 1977 en 1979 werd dit in een serie uitgebracht in Amerika, helaas voor de makers en acteurs niet een groot succes. In de jaren '80 van de vorige eeuw werd de serie in Nederland uitgezonden, ik vond het toen wel leuk en heb toen beide seizoenen gezien.

De film waardering is een 7.