Split Second (1953)

Hier staat dat hij maar 1 stem heeft gekregen terwijl bij 'stemmen' staat dat stinissen en jex bijde 3,5* hebben gegeven. Hoe kan dit?

Lijkt mij prima verhaal met prima cast, en regiedebuut van acteur Dick Powell, maar helaas is er alleen deze belabberde R-2Fr transfer van Montparnasse , jammer.

Raar inderdaad.

Had ik gister ook bij Il Grande Attacco, die 1* stem onbrak er totdat ik mijn stem plaatste.

Probleem opgelost.

DVDreview: R-2.

Toch merkwaardig hoe Amerikanen geweld en misdaad kunnen mengen met menselijke gevoelens, van de laagste tot de edelmoedigste, uiteraard zonder aan de romantische voorbij te gaan. Met het nodig evenwicht en met een flinke dosis spanning komt ge tot een knappe film, zoals deze "Split Second", waarmee Dick Powel, als acteur doorwinterd in dergelijke films, een geslaagd regiedebuut maakte.

De ganse cast acteert naar behoren.

Ik dacht een beetje dat dit een koude oorlogsnoir zou zijn met spionage en stoute communisten enzo. Maar het ligt anders. De film gaat over een drietal ontsnapte gevangenen en een aantal gijzelaars die vast komen te zitten in een verlaten dorp waar kort erna een kernproef gaat plaatsvinden.

Split Second is geen grote film. Er zitten geen echte sterren in. De bekendste voor mij is denk ik Jan Sterling. Die heb ik best vaak gezien, waaronder verschillende rollen in noirs. Ze speelde onder andere de erg dik aangezette cynische campy cynische rol in The Female Animal verleden jaar. De leider van de boeven is Stephen Mcnally, die ik vooral ken uit bijrollen en vooral misdaad en western maakte. En de cast bestaat vooral uit bijrolacteurs.

In de jaren '50 werd de nucleaire angst langzaam groter en daar speelt deze film handig op in Dat geeft een erg leuk tijdsbeeld. De acteurs zijn ruim voldoende en de locatie van dat spookdorpje is weer eens wat anders. De film is qua pacing niet helemaal in evenwicht. Het einde is een beetje [spoiler[ te keurig. De bad guys overleven het niet. En ook de vrouw die de good guys heeft verraden gaat eraan. De good guys overleven de boel door te schuilen in een mijn.

Verre van een meesterwerk, maar dat leuke tijdbeeld stemt me ook nog wat milder. En de regisseur is ook opvallend. Dick Powell is allen al door zijn rol in Murder My Sweet een noiricooon. Dat was niet zijn enige noirrol. Hij zat overigens ook in meerdere Preston Sturges komedies. In de jaren '50 ging hij regisseren. Dit was de eerste. De legendarische megaflop The Conquerer (met John Wayne als Genghis Khan, een idee dat zo belachelijk is dat ik alleen daarom de film toch eens wil zien). Hij regisseerde uiteindelijk vijf films. Daarna ging hij naar de TV. Oud werd hij niet. In 1963 stierf hij aan kanker net zoals heel veel mensen die bij The Conquerer waren betrokken. Die film was dan ook opgenomen op een plek waar eerder kernproeven werden gehouden. Of hoe fictie in het echte leven doordrong.