Across 110th Street (1972)

De film begint goed met veel sfeer maar gaat snel naar een crappy niveau met amateuristisch gefilmde actiescenes, lelijke decors en bedenkelijk acteerniveau, enkel Anthony Franciosa weet hier een leuke rol neer te zetten. Je krijgt er dan nog een enorm slecht einde bovenop, laat deze maar links liggen.

**

Goeie blaxploitation waarbij de politie en de onderwereld achter dezelfde 3 overvallers aanzitten. Flink wat geweld, compleet met het jaren 70 filmbloed. Goeie soundtrack en realistisch gefilmd met goed gebruik van locaties in New York. Anthony Quinn en Yaphet Kotto doen het goed als tegenpolen. Verder valt Anthony Franciosa ook op als de italiaanse mafiabaas.

Wel lichtelijk schokkend dat het een andere (en wat mindere) versie van het nummer bleek te zijn dat ik kende. Jammer!

Verder een erg fijn gritty misdaadfilmpje. Wel met de subtiliteit van een bulldozer, maar dat maakt het tesamen met het typische New York sfeertje, de wisselwerking tussen downtown en Harlem en de vele confrontaties tussen de 'niggers' en 'wops' tot een lekker rauw filmpje.

Leuk!

Verhaaltje is misschien wat standaard en zelfs cliche, maar zeker niet onvermakelijk. Er valt genoeg te genieten. De sfeer is geweldig, er zijn veel sterke scenes, de muziek is erg lekker en de setting is natuurlijk heerlijk. 4 sterren.

Harlem in een grauwe zeventiger jaren jas met kenmerkende muziek, kleding en lingo. Tel er nog een typische stadsakoestiek bij op en je hebt een sfeertje dat bij mij al snel een streepje voor heeft. Shear gaat lekker rauw tekeer met ook best pittig geweld en figuren die geen blad voor de mond nemen. Het verhaaltje stelt uiteraard niet zo veel voor, maar bij de hoofdrollen valt nog wel wat te halen.

De gangsterbazen zijn dan weer van die kleurrijke types die floreren in dit soort blaxploitation cinema. Geweldig hoe Richard Ward met zijn gerookte stem Doc Motherfuckin' Johnson eruit brult. De in het pooierrood geklede, ruim besnorde Shevvy is stiekem misschien zelfs wel de blikvanger van de film. Met zo'n voorkomen kan je iemand op afstand filmen. Dat blijft me toch bij van deze finale.

Verrassend goed. Ik heb een 3.5* gegeven, maar eigenlijk zit het dicht tegen de 4 sterren aan. Een soort verheven pulp dit. Met name door de stijl. De straat op in verlopen buurten van het grauwe New York van de jaren '70. In half en helemaal vervallen panden. Smalle trappetjes. Deuren met afbladderende verf. Corrupte agenten. Mannen gekleed in kleurrijke pakken. Goed gedaan. Verder veel meer nuance in de karakters dan in de andere blaxploitationfilms die ik zag en bovendien veel beter geacteerd. Dat het verhaal verder niet al te origineel is is dan helemaal niet erg meer.

3.5*

Telt dit nog wel als blaxploitation? Ik weet dat deze film de reputatie heeft erbij te horen en ik ben geen kenner van het genre, maar ik had zelf altijd het gevoel dat blaxploitationfilms vaak veel meer over-the-top en ook meer door en door pulp waren dat Across 110th Street. Ik zie dit meer in het verlengde liggen van wat meer realistische thrillers van die tijd, zoals The French Connection. Maar eerlijk is eerlijk, ik zag dit vooral als een ruwe, minder politiek correcte versie van In the Heat of the Night.

Het is wel echt één van de hardste films uit zijn genre, zeker voor die tijd. De term 'explosief' valt hier nogal eens en terecht. De finale is zoals vaak gezegd enorm sterk, maar de openingsscène deed daar wat mij betreft niet aan onder. Erg goede montage ook vooral bij die scènes. De rest van de film moet het vooral hebben van de ongure sfeer, waarbij de onderlinge haat en paranoia haast van het scherm afdruipen. Het schetst wel een bijzonder beeld van een bepaalde plaats en tijd.

Het acteerwerk was het enige wat me er af en toe uithaalde. Veel van de acteurs zijn wat amateuristisch, zoals die handlanger in die flamboyant rode jas en vooral de chauffeur van de heist. Kotto en Quinn doen het gelukkig wel prima.

4*

Blaxploitation meets the maffia in 1972.

Zwarte overvallers beroven een geldtransactie tussen zwarte gangsters en de maffia en leggen ook nog 2 agenten om en krijgen zowel zwarte gangsters, de maffia, Anthony Quinn en Yaphet Kotto achter zich aan.

Verloop is redelijk makkelijk uit te tekenen en de grootste spanning gaat er om wie de daders het eerst vindt, maar het gaat in hoog tempo en met Bobby Womack op de soundtrack.

Fijne achtervolgingen en stevig jaren zeventig sfeertje.

“What else brings whites to Harlem but business?”

Uitstekende politiethriller. Wat gelijk opvalt aan Across 110th Street is de weergaloze sfeer die regisseur Barry Shear gelijk weet te creëren, en New York ziet er lekker rauw, groezelig en vies uit. De film straat levendigheid en energie uit, en Shear haalt op geen enkel moment zijn voet van het gaspedaal. Dat komt ook door het swingende en indringende camerawerk, en het geweldige acteerwerk van onder andere Quinn, Kotto, Benjamin en Bernard. De film is op momenten spijkerhard, spannend en politiek incorrect, en in deze wereld is geen plaats voor een simpel good guys vs. bad guys verhaal. Gelukkig maar.

Rommelig en amateuristisch. Af en toe een flard van echte karakters, dus misschien is het onderliggende boek beter. Maar wat een cheesy regie. Heb het geen uur volgehouden.

Mooi voorbeeld van waar de Amerikaanse 70s cinema voor staat : donkere grimmige politiefilms met veel geweld en racisme. Hier hou ik van. Het is precies wat de poster zegt : als je 300.000 dollar van de mafia steelt, dan is dit geen diefstal maar zelfmoord. Zowel de politie als de mafia gaat op zoek achter de schuldigen, en het net sluit zich alsmaar strakker rond hen. Met een klein rolletje voor Antonio Fargas, beter bekend als Huggy Bear, de tipgever van Starsky and Hutch. De dynamiek tussen Quinn en Kotto als de flikken vond ik minder goed zitten. En ook het einde is een misser door Quinn te laten sterven .

Fijne sfeerbeelden en soundtrack weer, maar verder niet echt bijzonder binnen dit genre. De relatie Quinn-Kotto vond ik te clichématig, waarbij Quinn echt wel een beetje over de top was als "bad cop". En die maffiosi, tja... herken je eigenlijk altijd wel vanaf een kilometer afstand. Verveelde echter niet, en daarom toch leuk om eens gezien te hebben.

110th Street was in de jaren '70 de scheiding tussen het zwarte Harlem en het witte New York aan Central Park. De film kaart uiteraard thema's als racisme en geweld aan, maar is ook vooral een gangsterfilm. Ruw gefilmd met wat film noir en blaxploitation. De film is nu nog vooral bekend door het titelnummer van Bobby Womack. Maar de film is meer dan een lange videoclip voor het nummer. 5 jaar eerder werd In the Heat of the Night gemaakt met Sidney Poitier als zwarte agent die niet alleen de misdaad moet bevechten, maar ook te kampen heeft met racistische collega's. Dat is er ook in Across the 110th Street met Yaphet Kotto als zwarte agent die de leiding krijgt over de zaak. Maar het zet het misdaadverhaal hier eerder centraal, zonder de spanning tussen beide agenten te verbloemen.

Ik sluit me aan bij de positieve geluiden hier. Inderdaad een lekker grimmige seventies flick die vooral uitblinkt dankzij de rauwe sfeer en de smoezelige locaties in New York.

Het acteerwerk is niet overal van hetzelfde niveau en het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar wat is het heerlijk toeven zeg in het door en door verwrongen universum dat Barry Shear hier met behulp van de grauwe beelden op het doek tovert.

Paar geweldige personages ook, waardoor dit voor mij gewoon richting 4* klimt.

Blaxploitation is een genre dat ik nog niet veel heb uitgeprobeerd maar deze is toch binnengekomen. Het verhaal is zeker ok. Het is al eerder gedaan - bandieten worden achtervolgd door politie én andere bandieten - maar het moet vooral goed uitgevoerd zijn. Wat hier het geval is. Hier zien we dan ook nog een interessante nevenintrige aan de kant van de politie met een onderliggende raciale spanning tussen de white en de black cop. Raciale spanningen zijn sowieso een thema in de film die gemaakt werd in turbulente tijden. Drie jaar voordien was Martin Luther King vermoord wat aanleiding gaf tot rellen in heel de USA en ook in New York. Deze film speelt zich af in Harlem, de zwarte buurt in New York. En niet zomaar ergens enkele shots op de achtergrond, neen meer dan 95 % is geschoten in- en outdoors heb ik ergens gelezen. Wie graag wil weten hoe groezelig en vervallen Harlem erbij lag begin jaren ‘70 vindt hier een mooie gelegenheid. De film bevat ook heel wat rauw geweld. Het is goed gedoseerd in beeld gebracht. Het komt allemaal realistisch over. Ook al is er wel een hoge bodycount als je het allemaal optelt. De soundtrack van Bobby Womack maakt het verder helemaal af.