The Maid (1990)

Romantisch niemendalletje

Jacqueline Bisset is sinds La Nuit Américaine één van mijn favoriete Franse actrices, maar om de een of andere reden is haar oeuvre echt niet zo gemakkelijk te vinden. Je moet het dan ook doen met uitzendingen op televisie (een aantal jaar geleden op die manier Sex & Mrs. X kunnen zien) of een beetje geluk hebben met eens onverwachts op een DVD te stoten. Dat was in ieder geval hetgeen er gisteren gebeurde bij mij op een rommelmarkt met deze The Maid en uiteraard meegenomen. Had wel zin in een komedie en daar zou The Maid aan moeten voldoen.

Wat regisseur Ian Toynton hier aflevert is niet meteen een volbloed komedie, toch niet in de zin dat je ligt te schateren van het lachen. Het is een combinatie van een romantisch subplotje waarbij je aan de ene kant de Amerikaan Anthony hebt en aan de andere kant de Française Nicole. Hij ziet haar wel zitten, liegt over wie hij is en chaos volgt. Er zitten hier dan ook meer misverstanden in dan de gemiddelde aflevering van F.C. De Kampioenen en natuurlijk lijkt iedereen elkaar wel op de een of andere manier te kennen, hetgeen op zich nog wel voor een amusant diner zorgt halverwege de film. The Maid is nergens verrassend, is nergens onvoorspelbaar en toch zit hier wel een zeker gehalte van fun in. Het is zo één van die typische feelgood movies die net niet te stroperig zijn. Gelukkig wel dat de focus naarmate de film vordert verder en verder weg van Marie, dochter van Nicole, is komen te liggen. Wat een vreselijk kind was me dat.

Een komedie met Martin Sheen en Jacqueline Bisset dus. Een combinatie die ik in de eerste plaats niet zou verwachten, maar zeker Sheen lijkt hier erg hard in zijn nopjes te zijn. Ik dacht altijd dat zijn zonen de wat meer komische rollen op zich hadden genomen, maar Sheen doet het eigenlijk erg leuk. Bisset speelt de ietwat hautaine Française die nergens tijd voor heeft en uiteindelijk begint te ontdooien, een rol die in ieder geval wat onder haar niveau ligt. Bisset weet hier echter nog wel met beperkte middelen het beste van te maken. De film steunt dan ook vooral op de wisselwerking tussen haar en Sheen, wat gelukkig bijna 90% van de film is. Grappig trouwens om Jean-Pierre Cassel eens in iets te zien, het is de eerste keer dat ik de vader van Vincent Cassel eens in iets zie spelen. Zijn zoon heeft trouwens meer in zijn mars volgens mij, al valt dat bij dit soort gemakkelijke films niet altijd even goed te duiden.

The Maid is geen baanbrekende film, zoveel is duidelijk. Het is echter wel een erg vermakelijk filmpje dat in een klein anderhalf uur nergens inzakt en vooral wordt gedragen door een uitstekende Martin Sheen en een goede Jacqueline Bisset. Vanaf de eerste seconde weet je hoe het verhaal gaat aflopen maar kom, in het leven moet niet altijd alles een verrassing blijven.

3.5*