Await Further Instructions (2018)

I don't think the messages are a government broadcast.

It's almost like they're reacting to what we do.

In eerste instantie zou ik “Await further instructions” onmiddellijk toevoegen aan het lijstje “nutteloze films die er alleen voor zorgen dat je niet uit verveling tegen de muren begint op te lopen”. Maar anderzijds was deze low-budget indie-SF in mijn ogen toch boeiend en amusant genoeg. Niet vanwege het verhaal, want dat was compleet absurd en bevatte een ontknoping die totaal geen steek hield. Maar wel vanwege het schitterende acteerwerk en de manier waarop dit zwaar ontwricht gezin functioneert tijdens de meest vrolijke feestperiode van het jaar. De kerst. Een periode waarin normaal gezien families samenkomen voor de gezelligheid en ook wel uit traditie. Het is die periode van het jaar dat men wel eens een oude familievete begraaft en gezellig aan de feesttafel aanschuift om onder het genot van wat drank en spijs wat bij te praten. Er zijn legio films die echter aantonen dat dit niet altijd het geval is. Zoals in “Krampus” en “Better watch out”. Zelfs bij de McCallisters in “Home Alone” is het een periode vol ellende. Misschien niet zo macaber, maar wel enerverend genoeg. En ook in “ Await further instructions” is het niet echt een gezellige kerstsfeer. En al zeker niet als de woning van de familie Milgram wordt ingepakt als kerstcadeau.

En niet alleen dit laatst vermelde feit zorgt ervoor dat het niet al te gezellig is ten huize Milgram. Ook de onderlinge verstandhouding zorgt ervoor dat de spanning te snijden is. Ten eerste omdat het blijkbaar jaren geleden is dat de zoon Nick (Sam Gittins) nog eens zijn neus liet zien. En als hij dan tot de conclusie komt dat de tijd rijp is hiervoor, daagt hij ook nog eens op met zijn Indische vriendin Annji (Neerja Naik)aan zijn zijde. Ik veronderstel dat Nick al te goed weet hoe zijn familie zal reageren en hij voelt de bui al hangen als hij voor zijn ouderlijk huis parkeert. Allereerst is er de emotieloze, autoritair overkomende vader Tony (Grant Masters) die moeilijk kan verkroppen dat zijn zoon al jaren niks van zich heeft laten horen. Dat autoritaire wordt cynisch weggehoond door de inwonende grootvader Alfred (David Bradley) die het niet kan nalaten om telkens maar weer Tony te wijzen op zijn veel te tolerante wijze van opvoeding. En erger nog. Alfred is een rasechte racist die om de haverklap denigrerende opmerkingen maakt over buitenlanders.

Verder is er nog de goedhartige moeder Beth (Abigail Cruttenden). Echt zo’n typische huismoeder die, ondanks dat de sfeer gespannen is en wetende dat het kerstdiner zal uitlopen op een fiasco, uitzonderlijk optimistisch blijft en al kerstliederen zingend tracht de gemoederen te bedaren. Iets wat totaal ondenkbaar is als zus Kate (Holly Weston) met haar vriend Scott (Kris Saddler) binnen walst. Niet dat Kate uitgesproken racistisch is, maar haar naïeve, ondoordachte commentaren komen toch kwetsend over. Het aanschouwen van deze interacties op zich maakte de film al interessant. En als ze nog eens de dag erop beseffen dat het huis omwikkeld is met een stalen buiswerk en dat de televisie spontaan boodschappen begint te spuien, is dit het begin van nog meer onderling gekrakeel. Naarmate te film vordert staat iedereen op het randje van paranoia. Het claustrofobische van de hele situatie zorgt voor wantrouwen en achterdochtige gedachten.

Zoals het in een echte low-budget film hoort, speelt zich de gehele film af op één en dezelfde locatie. Dat is niet persé een nadeel. “Await further instructions” laat op een degelijk manier zien hoe hysterie en onmacht zich meester maakt van personen in een uitzichtloze situatie. Complottheorieën en rampscenario’s zorgen ervoor dat de familieleden lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Is het een milieuramp? Een chemische oorlog? Of zijn er buitenaardsen die de wereld in hun macht hebben? Of zijn ze allen het slachtoffer van een televisieprogramma met verborgen camera’s? Tracht de film een symbolisch beeld op te hangen over het Big Brother principe? Of toont het hoe de televisie ons dagelijks leven is binnengeslopen en we blindelings instructies opvolgen die hierop verschijnen? Boodschappen die ervoor zorgen dat de familieleden zich tegen elkaar keren en men elkaar schaamteloos weerzinwekkende dingen aandoet. Op psychologisch vlak kan je deze film een succes noemen. Het SF-gedeelte, dat zich naar het einde toe ontvouwt, vond ik echter minder geslaagd. Het voelde nogal absurd en grotesk aan. Mij leek het alsof de hoofdmoot op een psychologisch familiedrama leek en de ontknoping op het allerlaatst erbij werd verzonnen en satirisch bedoeld was. En horror zou ik het nu ook weer niet noemen. Al bij al vond ik dit surrealistisch schouwspel helemaal niet slecht. En dan vooral door het uitstekend acteerwerk en het soms magistraal beeldmateriaal. Maar ik vrees dat deze film niet door de grote meerderheid geapprecieerd zal worden.

2.5*

Verontrustend brits horrorfilmpje, niet overal even geslaagd maar in ieder geval wel vrij origineel en behoorlijk spannend. Het uitgangspunt zorgt direct voor een bizar claustrofobisch sfeertje. Degelijk spel van de cast en langzaam escalerende paranoia zorgen vervolgens voor een intense en vaak surrealistische kijkervaring. Met weinig geld gemaakt, maar desondanks zien de make-up- en visuele effecten er behoorlijk goed uit.

Toch nog opvallend positieve recensies hier voor dit broddelwerkje. Op papier leek me het wel een aardige genrefilm, beetje 10 Cloverfield Lane achtige opzet met wat vleugjes Cronenberg, maar de film faalt eigenlijk op alle fronten en ontaard al gauw in een onbedoelde klucht.

Het eerste uur is uitzitten. De bekende, minimalistische set-up met een gezin in quarantine wegens een onbekende invloed van buitenaf. De horror is dan nog erg beperkt dus moet het hele eerste uur het eigenlijk vooral hebben van de acteerprestaties en het gevoel van paranoia/waanzin. Helaas zijn de vertolkingen desastreus slecht en de dialogen/script van niveautje The Room. Met name die vader is echt ronduit lachwekkend met z'n hele 'de alfaman van het gezin' typetje. Alsof Kevorkian het nog niet bont genoeg gemaakt had worden er ook nog eens op potsierlijke wijze enkele maatschappelijke thema's aangesneden en wat misplaatst sociaal commentaar gegeven. Het trekt op werkelijk niets.

Verder noemenswaardig zijn nog enkele dubieuze scenes die komisch aandeden, terwijl dat volgens mij niet per se de intentie was. De vader die ten midden van alle ellende besluit om even zijn bedplastrauma op te rakelen, die moeder die tijdens een hevige ruzie een kerstliedje gaat zingen om de gemoederen te sussen. Geen idee wat de scriptschrijvers op hadden voor deze film, maar het tartte echt alle verbeelding.

Op het einde komt er eindelijk wat daadwerkelijke horror om de hoek kijken en wordt het allemaal wat vermakelijker. Uiteindelijk oogt het veel te goedkoop om echt indrukwekkend te zijn, 't is ook niet veel meer dan na-aperij uit andere soortgelijke films, maar er komt in ieder geval nog een beetje leven in de brouwerij. Verder absoluut niet best dit. 1,5*.

Ik dacht; laat ik eens een film bekijken die zich afsleept op 1e kerstdag of wel nationale verveeldag. Zo noem ik die feestdag eigenlijk. Wel, ik denk dat het ruziemakende gezin met die volledig van de pot gerukte vader zich niet hoeft te vervelen met al die creepy toestanden. Maar... waar gaat het nu eigenlijk over? Ik zou het echt niet weten. Ik ervoer dat wat in deze film getoond werd in ieder geval als onzin horror in het kwadraat.

Let wel; geloofwaardigheid is voor mij niet direct een vereiste in een horrorfilm maar er zijn grenzen. En die grenzen worden hier toch wel ver overschreden. Dus maar gauw vergeten dit wanproduct.

1,0*

Tja, ik vond deze prent best vermakelijk. Eigenlijk eens een bekend concept dat toch qua verhaal en ontwikkeling origineel uit de hoek weet te komen. Ja, we hebben het allemaal wel ergens gezien ( welke film trouwens niet ) , maar de uitwerking is toch wel fijn en bizar te noemen. Want wie had dat nu kunnen bedenken ? Trouwens heel wat vraagtekens blijven open staan, wat ik een beetje jammer vind. Op alles moet geen antwoord komen, maar hier had er toch wel een paar antwoorden mogen ingevuld worden. Het verhaaltje sluit aan bij de kerstsfeer rond een familie waar de boog strak gespannen staat. Degelijk acteerwerk waarin de gekheid geleidelijk aan naar zijn climax groeit. En op welke wijze ! De film is heerlijk claustrofobisch creepy en bezit een aantal mooie practical effects. Daarbij is deze prent spannend tot het einde dat voor mij iets meer uitgediept mocht zijn. Bizarre, weirde horrorprent ! 7,5/10

"Some sort of awful game."

Dit leek mij wel een leuke film om op te zetten met deze dagen, maar dit is nog eens van een koude kermis thuiskomen.

Zoonlief keert na drie jaar terug naar het ouderlijk nest om Kerstmis te vieren, alleen ditmaal vergezeld door zijn Indiase vriendin. Dit zorgt enkel voor meer wrijving bovenop de spanningen die er al onderling waren. Als het huis waarin ze verblijven de volgende ochtend geblokkeerd wordt door een zwarte substantie lijkt hun enige redding de televisie te zijn die hen instructies geeft...

De opzet is op zich aardig bedacht, maar de uitwerking is om te huilen. De irritante personages zijn daar voornamelijk de reden voor; de onzinnige acties en dialogen slaan als een tang op een varken. En daarbovenop kaart men nog wat maatschappelijke thema's aan die niet eens uit de verf komen. Als kijker wordt je geduld echt zwaar op de proef gesteld door deze flauwekul.

Met verwijzingen naar het experiment van Milgram en het Stanford gevangenisexperiment ligt het er allemaal wel erg dik bovenop. Jammer genoeg voor Johnny Kevorkian weet hij nergens in dit geheel iets van die intrige op te wekken. Een stukje - tamme - body verzacht de pijn niet in dit samenraapsel waar je veel antwoorden schuldig blijft.

Al met al is 'Await Further Instructions' een kleurloze horror waar weinig vermaak uit valt te halen.

1,5 Sterren.

Het vieren van kerstfeest met je familie kan op zich een horrorscenario waardig zijn. In deze film waarin de onderlinge familiaire verhoudingen al niet zo soepeltjes lopen, worden de familieleden ook nog eens met elkaar opgesloten als zich opeens een ondoordringbaar scherm om het huis manifesteert en er geen ontsnapping mogelijk is.

Bijna alle communicatie met de buitenwereld is afgesloten. De tv vormt de enige verbinding met de buitenwereld. Op het tv-scherm verschijnt eenzijdige informatie in de vorm van eigenaardige en dubbelzinnige boodschappen met aanwijzingen om te overleven.

Beklemming ontstaat. De sfeer is onheilspellend. Dreigend. De situatie biedt volop gelegenheid voor de filmmakers om eens lekker tekeer te gaan. Om een intrigerend spel te spelen met claustrofobie, paniek en paranoia, terwijl op de achtergrond het mysterie van de insluiting schemert.

Heel veel mogelijkheden om er een spannende film van te maken. Regisseur Johnny Kevorkian maakt er iets van dat slechts gedeeltelijk door mij als pakkend werd ervaren.

Kevorkian stopt in het verhaal een psychologische en maatschappijkritische onderlaag die zich langzaam ontwikkelt tot bovenlaag. Middels de onenigheid binnenskamers, die wordt gevoed door de dubbelzinnige mededelingen op de tv, levert de film kritiek op de boze rol die de media spelen in het manipuleren van de massa. De tv creëert tweespalt. De één accepteert de tv als het alwetende oog dat onvoorwaardelijk en blindelings wordt aanbeden. De ander betwist de alwetendheid. Wat mij betreft worden hier geen eyeopeners aan de kijker gepresenteerd.

In het voetspoor van deze discussie, maakt de tv veel meer los. Zaken als ingesleten racisme, blind conformisme, buitensporig mannelijk chauvinisme en voorspelbare familievetes komen ook nog aan bod. Ook hier geen eyeopeners.

Het is wat veel voor een film die zich beter op een spannende vertelling met Cronenbergse uitwassen (die in aanzet best aardig zijn gelukt) had kunnen concentreren, maar in plaats daarvan de fout maakt zich teveel uit te leven op maatschappelijk geëngageerde bijzaken.

Het experiment van Milgram was een wetenschappelijke onderzoek naar de bereidheid om te gehoorzamen aan wat wordt ervaren als legitiem gezag, zelfs als dit inging tegen het eigen geweten. Het is dan ook geen toeval dat de voor de kerstdagen, samengekomen familieleden de naam Milgram dragen en overgeleverd zijn aan een mysterieuze en ongeziene "autoriteit" die ervoor kiest om via hun televisie te communiceren.

Dit eenvoudige plot van een tv die berichten en opdrachten uitzendt met eenvoudige, tekst is briljant in zijn eenvoud en uitvoering. Bovendien bevat de verrassende slotact, een ​​aantal op Cronenberg geïnspireerde fantastische praktische effecten, waar genre-fans toch hun vingers bij af kunnen likken! De film is als een lange Twilight Zone- aflevering, alleen één die nog nooit gemaakt was ... en combineert op zeer fijne manier familiale conflicten, met sciencefiction en horror!

Erg fijn filmpje.

Begint een beetje sloom, maar eens het gezin vastzit daalt er al snel een ongemakkelijke sfeer over de film. Een bende wat vreemde typetjes die eigenlijk sowieso al niet zo goed met elkaar kunnen opschieten in een huis dat om onbekende reden is afgesloten, dat kan alleen maar vuurwerk opleveren. Hier en daar ook een kleine absurde touch, kon ik wel smaken.

Daarna wordt de spanning best kundig opgebouwd, maar het is toch vooral het einde dat weet te overtuigen. Gelukkig is Kevorkian iemand die een paar registers durft open te trekken. Mensen verwijzen hier vaak naar Cronenberg, in de wriebelende draden zag ik meer een Tsukamoto/Tetsuo invloed, maar die twee zijn natuurlijk ook al aan elkaar gelinkt. Laatste 20 minuten zijn gewoon erg cool.

Het mist de film aan een klein laagje extra afwerking om echt hoog te scoren, maar vond de film wel steeds beter worden en een erg cool einde serveren. Ook weinig onnodige tijd besteed aan het geven van lamme verklaringen en onzinnige plotexcuses, ook daar zou best wat meer waardering voor mogen zijn. Film duurt dan ook geen seconde te lang.

Mnee, benieuwd naar Kevorkian's volgende film.

3.5*

Herzien. Blijft een originele en eigenaardige sciencefictionthriller, waar met name de conceptuele invulling voor de meeste interesse weet te zorgen. Het acteerwerk onderling is aardig, maar iedereen leunt nogal stevig op karikatuur. Regisseur Johnny Kevorkian laat de boel op psychologisch vlak ook iets te snel escaleren, waardoor de fases qua paniek in rap tempo voorbij vliegen. Het duurt even voordat Await Further Instructions op gang komt, maar de behoorlijk geflipte finale brengt dusdanig veel leven in de brouwerij dat een ruime voldoende voor mij gewoon op z'n plaats blijft staan.

"Injecteer deze onbekende chemische substantie, want de tv zegt dat het goed voor je is."

Deze quote en de eerste helft van het scenario doen natuurlijk erg denken aan de covid-saga waarin we ook konden zien hoe rationele, hoogopgeleide mensen elke kritische zin achterwege lieten vanaf er op de televisie een witte jas met een injectienaald in de handen verscheen. Dat een aantal van de destijds gepromote vaccins ondertussen uit de handel gehaald is vanwege de schadelijke neveneffecten, lijkt hen zelfs tot op vandaag niet erg dwars te zitten.

De gelijkenissen tussen het scenario en de recente geschiedenis zijn te groot om op louter toeval te berusten, inclusief zwangere vrouwen die elk moederinstinct aan de kant schuiven om toch maar comformistisch te kunnen zijn. Ook in de film worden de weinige kritische geesten terstond ontmenselijkt ('wappies') en uit hun rechten ontzet. Al blijkt het in dit scenario uiteindelijk niet om één of ander medisch experiment te gaan, maar om een alien invasion of heb ik het einde fout begrepen?

Interessante formule, maar goede acteerprestaties hadden het niveau nog wat kunnen opkrikken. Van de filter op de lens was ik ook geen fan.