A Letter to Three Wives (1949)

Heerlijke film! Idd vergelijkbaar met Desperate Housewives (i love DH!!), een kijkje in de relatie van 3 vrouwen. Leuk ook dat de 'verteller' uiteindelijk nooit in beeld is gekomen, waardoor je eigen fantasie dit in mag vullen. Leuk-leuk-leuk!

Verrasseng goede film. Waarom is dit niet zo beroemd als All About Eve? De scherpe, gevatte en vermakelijke dialogen die Eve zo bekend maakten zitten hier ook al in en minstens net zo goed. Veel beter dan dit worden scripts niet. Dit is een film die alleen al feest is om naar te luisteren. Niet omdat het geluid of de muziek zo bijzonders is, maar omdat de personages van die geweldige dingen zeggen en de acteurs het zo goed weten te brengen.

Dit is Hollywood op zijn intelligentst. In plaats van een simpele film te maken over de voordelen van het huwelijk levert Mankiewicz een genaunceerd beeld van drie echtparen, doormiddel van een slim flashbacksysteem. Het is erg mooi om te zien waar de aantrekkingskracht tussen alle koppels zit en waar de moeilijkheden. Uitbeeldingen van het huwelijk in films van de jaren '40 zijn doorgaans bij uitstek nogal veroudert en doen vaak conservatief aan. Dat is hier niet het geval en dat terwijl dit misschien de pro-huwelijkfilm bij uitstek is.

De hoogtepunten zijn de verhaallijnen van Sothern en Darnell. De gebeurtenissen rond Sothern en die radiomensen zijn hilarisch en Kirk Douglas laat zich daarin van een verrassende kant zien. Linda Darnell en Paul Douglas hebben een van de meest interessante relaties die in films te vinden is, waarin ze allebei zo min mogelijk vriendelijke dingen tegen de ander zeggen. De verhaallijn rond Jeanne Crain en haar man is op zich prima, maar binnen deze context wat teleurstellend. Misschien omdat de man wat onderbelicht blijft, maar dat verhaal mist scherpte van de andere twee. Gelukkig komt dit verhaal als eerste aan bod waardoor het nauwelijks opvalt. De film heeft daarnaast een bijrol voor Thelma Ritter en zoals we weten is een bijrol voor deze geweldige actrice altijd een pluspunt. Opmerkelijk genoeg kreeg ze geen credits voor haar optreden, ondanks dat ze regelmatig in beeld was.

Opvallend is ook dat het verhaal aanvankelijk een niet al te passend einde blijkt te hebben, maar zich daar toch uit redt. Ik dacht de hele tijd dat het een domper zou zijn als de geen van de drie mannen met Addie Rose zou meegaan. Uiteindelijk vertrekt niemand, maar doordat Porters karakter zo goed uitgewerkt is komt de film er mee weg.

Wel vreemd dat iedereen hier spreekt van een komedie. Ja, de radiomensen zijn zeer grappig, maar vormen maar een klein onderdeel van de film. De rest is vaak geestig, maar meer omdat de dialogen zo gevat zijn, maar niet zozeer omdat het een komische film is. Vandaar dat het ook vreemd is om hierboven een heel bericht te lezen van Erniesam ter verdediging van de komedie ten opzichte van diepe films en drama. Dit is een ontroerend drama en, hoewel niet per se diepzinnig, wel raak geobserveerd, meer dan dat het een komedie is. Dit is gewoon een van die zeldzame films waarbij het drama niet sentimenteel, maar intelligent en gevat gebracht wordt. Verdient een groter publiek.
4,5*

Heb echt genoten van deze film en ben het (zoals wel vaker) helemaal eens met The One Ring.

Alleen al die leuke voice-over van Addie Ross aan het begin van de film trok mijn aandacht. Tel daarbij het leuke uitgangspunt, fenomenaal acteerwerk en een ijzersterk scenario en je hebt een fantastische film. De film weet me ook te verrassen in zijn cynisme, om dan gewoon te eindigen met een happy end. Zonder dat het eind het glazuur van je tanden doet verbleken (zoals helaas zo vaak gebeurt bij - oude- hollywoodfilms).

Buiten dat geeft het ook een zeer sterke weergave van twijfelingen, liefde, nonverbaal contact en ruzies in het maritale leven. Briljant hoe treffend het wordt gebracht. Bang zijn dat je geliefde's vrienden je niet accepteren, het praten en uiten van je gevoelens, de onzekerheid en vertwijfeling na een ruzie, het dagelijks leven van een getrouwd stel verbloemen/mooier maken dat het is en de onvoorspelbaarheid van de liefde na een ongemakkelijke situatie.

Prachtige film die altijd actueel zal zijn, niet qua plot, maar vooral qua gevoelens en herkenbaarheid.

4,5*/8,9

Zorgvuldig opgebouwde film rondom een sarcastische brief, die drie vriendinnen ontvangen van hun vierde vriendin. De brief is voor ieder van hen aanleiding de staat van hun huwelijk te overdenken. Knap hoe Mankiewicz (altijd goed in het tonen van relationele spanningen) de afzender van de brief een dominante rol geeft als raamvertelster en als de vriendin waarover steevast gesproken wordt, zonder haar (Celeste Holm) ooit in beeld te brengen. Dat maakt het eigenlijk alleen maar spannender.

Prima film; een genot om naar te kijken.

Niet onaardig. In ieder geval was deze film van Mankiewicz een stuk beter te verteren dan het zwaar overschatte met oscars overladen "All About Eve". Deze komedie - absoluut geen drama! - moest het voor mij voornamelijk hebben van de dialogen en uiteraard de acteerprestaties van de hoofdpersonen. Op visueel vlak stelde deze film eigenlijk weinig voor, met uitzondering dan van de scènes met de langs denderende trein waarbij je telkens afvroeg of het servies wel of niet in de kast zou blijven staan.

3,5*

Uitstekende film waarin drie vrouwen samen een brief krijgen van een andere vrouw die verteld er zijn vandoor te gaan met één van hun mannen. Een zeer onderhoudende opzet met drie lange flashbacks over de verschillende huwelijken. Bijzonder dat het hoofdpersonage eigenlijk niet in beeld komt.

Een schitterende romantische film in combinatie met wat luchtige en komische dialogen.

Gebaseerd op het boek "A Letter to Five Wives ", gaat dit verhaal over 3 vrouwelijke personages. Dit in tegenstelling tot de geschrapte "A Letter to Four Wives." Het vierde personage zou oorspronkelijk vertolkt worden door Anne Baxter. Dit was de eerste grote film voor Paul Douglas. De acteur werd op de set continu nerveus, en begon regelmatig te transpireren. Hierdoor was hij genoodzaakt om steeds andere shirts aan te trekken. Het personage Addie Ross werd bewust geheim gehouden. De studio had hier een slimme truc voor toegepast. Actrice Celeste Holm wilde aanvankelijk haar stem niet verlenen, maar regisseur Joseph L. Mankiewicz overtuigde haar dat dit essentieel was voor het verhaal.

De regisseur werd beloond met 2 Oscars, en kreeg veel liefde van Linda Darnell. Desalniettemin heeft Mankiewicz zijn vrouw nooit voor haar verlaten. Daarnaast was de film goed genoeg voor 3 andere prijzen, en werd hij genomineerd als zijnde beste film. Deze titel heeft hij echter nooit gewonnen. Het einde was in het begin voor sommige kijkers gissen. Ook ik wist eerst niet hoe het precies zat. In 1985 verscheen de remake A Letter to Three Wives (1985), maar bij mijn weten is deze nooit uitgebracht op DVD. Aan de recensies te zien heb ik ook niet veel gemist.

Een ware klassieker!

3,5 *

het verhaal is best aardig , 3 vrouwen die tijdens een boot trip een brief krijgen van een 4e vrouw die beweerd met hun man ervandoor te zijn gegaan .
Via flashbacks worden vervolgens de 3 huwelijken min of meer uitgediept .
Eigenlijk kan je daarna wel enigsins raden wie van de drie de pisang is maar natuurlijk pakt het toch wat anders uit
De 4e vrouw wordt enigsins belicht maar komt nooit in beeld en blijft op die manier een misterieus figuur
Wat mij betreft had dat best wat anders gemogen maar goed de film blijft toch wel de moeite waard .

Heerlijke film met veel humor en scherpe dialogen. Van de drie actrices maakt vooral de helaas jong gestorven Darnell indruk, een erg knappe vrouw die met haar onderkoelde spel al bijna even mysterieus is als Addie Ross. Grappig dat die laatste nooit in beeld verschijnt. Ik dacht dat Rita gespeeld werd door Joan Blondell maar dat blijkt de mij onbekende Ann Sothern te zijn. Van de mannen valt, naast de snedige oneliners verkondigende Kirk Douglas, Paul Douglas op (geen familie) als lompe big shot ("Her picture? I wouldn't even have her fingerprints in my house"). Leuk bijrolletje van Thelma Ritter als sarcastische huismeid, een rol die ze wel vaak lijkt te spelen. Verder is het misschien geen grootse film, maar het is wel bijzonder vermakelijk vol leuke vondsten, zoals de geluidvervormingen: "Is it Brad...is it Brad...why did George wear his blue suit", daar kan een cinemafiele DJ wel een leuke mix van maken.

Een film van regisseur Joseph L. Mankiewicz die een jaar later met All about Eve (1950) het hoogtepunt van zijn carrière bereikte. A Letter to Three Wives deed het trouwens ook niet onaardig. De film kreeg evenals voor All about Eve de oscar voor de beste regie en de oscar voor het beste bewerkte scenario. De film is gebaseerd op de roman A Letter to Five Wives van John Klempner. Bij de bewerking van de roman in een filmscript veranderde de titel alras in A Letter to Four Wives. Mankiewicz vond de film ook met slechts vier vrouwen nog te lang en schrapte nog een vrouwenrol zodat de film uiteindelijk op zijn huidige titel bleef steken.
Leuke film, trouwens. De film slaagt erin de kijker vanaf het begin nieuwsgierig te maken met de intrigerende vraag: wie van de drie echtgenoten is ontrouw aan zijn vrouw. De film danst steeds heerlijk met deze vraag in het rond en springt van personage naar personage. Van relatie naar relatie. Van flashback naar flasback. Flashbacks die een inkijkje geven in de relaties tussen de personages in het algemeen en de relaties van de vrouwen met hun man in het bijzonder. De flashbacks onthullen details en achtergronden die de kijker van steeds meer (voor)kennis voorziet waardoor het leuk blijft om mee te gissen naar het antwoord op de vraag.
Een ander mysterie wordt gevormd door de geheimzinnige vierde vrouw met de naam Addie Ross. Een vrouw die door alle mannen in de stad om haar schoonheid en intelligentie wordt aanbeden en voor één van de echtgenoten zelfs de aanleiding is om overspel te plegen. Ik was erg benieuwd naar haar verschijning maar zij wordt in de film niet herkenbaar getoond. Zij blijft een mysterieus element in het verhaal. Een onzichtbaar peronage dat jaloezie bij de andere vrouwen kweekt en zorgt voor veel onrust. Zo is zij ondanks haar fysieke afwezigheid een krachtig narratief element dat extra spanning in het verhaal brengt.
De personages die gelukkig niet heel clichématig zijn ingevuld gecombineerd met het goede acteerwerk, de bijzonder aardige dialogen en het lichtvoetige verhaal maken van A Letter To Three Wives een gevatte en enerverende film. Leuk.

Dit is de 2e van Mankiewicz die ik op korte tijd gezien heb na Alla About Eve, maar deze is me net iets beter bevallen. Het enigma dat Addie Roos de hele film lang is, werkt best goed om de interesse gedurende de hele speelduur vast te houden. Blijkbaar ligt ze goed in de markt bij de mannen en wekt ze grote jaloezie op bij de vrouwen. Ik was zelf ook erg benieuwd of we haar effectief in beeld zouden krijgen, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd. Op zich wel een goede keuze, want het houdt het mysterie ook na de aftiteling nog volledig levendig.

Het verhaal op zich is best vermakelijk, maar niet zo heel bijzonder. De film steunt vooral op de vraag of één van de mannen effectief met Addie Ross vandoor is gegaan. Via flashbacks krijgen we een inzicht op het huwelijk van de 3 echtparen en wat de reden voor elk van de mannen zou kunnen zijn om hun vrouw te verlaten. De verschillende verhalen zijn op zich wel vermakelijk om te volgen. Vooral het echtpaar dat opgescheept zit met de reclame mensen is het leukste om te volgen, maar over het algemeen zal dit een film worden die ik binnenkort voor een groot stuk al vergeten zal zijn.

3*