Too Late for Tears (1949)

Boeiende en spannende film noir, klaar en duidelijk gebracht en zonder een pak bijrollen, die niet altijd nuttig zijn in de plot.
Markante, pittige punten in het intrige zijn bijvoorbeeld het feit dat Alan zijn vrouw Jane absoluut niet vertrouwt, getuige de truc met het bewaarbewijs van de koffer en ook de figuur van boosdoener Danny Fuller die, ongebruikelijk, toch geen sterke, harde gangster blijkt te zijn maar eerder een aan drank verslaafde loser.. Minder gelukkig vind ik dan de romantic smile op het gezicht van zus Kathy in de slotscène wanneer ze toch zo juist verneemt dat haar broer in het meer werd verdronken.
In ieder geval een uitstekende Lizabeth Scott is meer dan een femme fatale. Zag haar reeds bezig in "Dead Reckoning" en "Pitfall", allebei uit dezelfde periode en allebei aanraders voor liefhebbers van het genre.
Van regisseur Byron Haskin zag ik voorheen nog geen enkele film, maar voortgaande op de kwoteringen van zijn films , hier, bij Moviemeter, is deze "Too late for Tears" toch zijn beste werk.

Stupid will do... if you don't bruise easily

Een geweldige noir met een uitblinkende Scott die letterlijk over lijken gaat om de geldsom die haar en haar man in de schoot wordt geworpen te behouden. Zonder pardon schiet deze tante haar eigen man omver, en iedereen die verder haar pad dreigt te doorkruisen loopt het risico eveneens een kopje kleiner te worden gemaakt; wat een powerhouse!

De intriges lopen verder op als de altijd fijne Duryea zijn geld komt opeisen, de schoonzus/buurvrouw iets begint te vermoeden en een mysterieuze vreemdeling zijn neus in het stinkende zaakje steekt. Veel spannende momenten, met precisie en op tempo uitgevoerd waardoor de 100 minuten in een vloek en een zucht voorbij zijn.

Omwille van de poster, de tagline en de geweldige titel was ik al jaren gefascineerd door Too Late for Tears! Dan Duryea overtuigt immer als zielig onderkruipsel en Scott is een fenomenale ijskoningin. Het clair obscur spel met haar scherpe gelaat is van een impressionistische klasse. Dit is tenminste een echte film noir, een begrip waar spraakverwarring over bestaat: neen, niet elke Amerikaanse film van de tijdspanne 1930-1958 waar mannen hoeden dragen en iemand eens een misdaad pleegt, is automatisch een noir. Wat een noir dan wel is, vertel ik jullie later. Deze film vinkt in elk geval mooi de vakjes van het genre af, maar doet dat zo plichtmatig en met zo weinig enthousiasme, dat het eerder als een administratieve aanvraag dan als een film aanvoelt. Neen, een echt goede film is het niet. Daarvoor mist Too Late for Tears een zekere ingebeelde ruimte, de suggestie van een droomwereld, een rijk van fantasie en contemplatie waardoor het aura rond enigmatische, gekwelde personages nog lang blijft nazinderen. Deze film is heel sec, komt meteen terzake, vermijdt zinloze speculaties en is daarom lang niet zo explosief of verbluffend als een dergelijk absurd plotje had kunnen zijn. Had die mesjogge Egdar G Ulmer met z'n voorliefde voor sombere transgressies dit werkje maar ingeblikt ipv nobele onbekende Haskin. Toch wil ik niet ontkennen dat Too Late for Tears een zekere schoonheid bezit, namelijk door zijn, inherent aan de noir esthetiek, spel met ruimtes. Het valt me steeds op dat noirs die zich afspelen in NYC veel saaier zijn dan deze die zich in LA afspelen. LA biedt omwille van zijn unieke landschap met lange kronkelige banen, heuvels, afgelegen villa's en entertainment resorts (zoals het amusementsmeertje in de film, wat een iconische, betoverende plek!) een soort surrealistisch-existientiële afstand, bijna een grenzeloze hors champ die bevreemdend werkt. Mooi contrast met het verstikkende universum van de personages, die dezelfde kamers en dezelfde gangen frequenteren, niet aan elkaar kunnen ontsnappen, net zo min aan hun eigen lot.

Aardige film waarin een koppel verschillende ideeën hebben over een tas met geld die ze in het bezit krijgen. Een onderhoudend plot met behoorlijk wat wendingen. Echter draait het geheel iets teveel om het plot zelf. Zo had het hoofdpersonage (een opportunistische femme fatale) wat beter uitgewerkt mogen worden (ondanks een prima rol van Lizabeth Scott).

Lizabeth Scott lijkt op een slachtoffer op de poster. Maar ondanks dat ze echt klappen krijgt is zij wel degelijk de dader en een pak slechter nog dan Dan Duryea. De aantrekkingskracht (en ook een beetje de campiness van deze film is dat middle class-huisvrouw Scott is zo verblind is door geld dat ze aan het moorden slaat en al haar moraliteit kwijtraakt De film gaat best stevig tekeer met een wat campy einde waarin Scott over het gestolen geld struikelt en haar dood tegemoet.

Deze film die enigszins vergeten was (geen succes, geen grote studio, low budget) is destijds opgeknapt door de fijne mensen van de Film Noir Foundation.