Too Late for Tears (1949)

Hele aardige noir. Echt bijzonder is het niet, we hebben dit allemaal al wel eens eerder en ook beter gezien. Veel deert dit echter niet, ik krijg nooit genoeg van dit genre...

Lizabeth Scott, Dan Duryea en Arthur Kennedy zijn bekende namen voor de noirliefhebber. Het is bij het zien van de cast uiteraard meteen bekend wie welke rol speelt en hoe het af gaat lopen. De voor mij onbekende Kristine Miller (als de zus van Alan Palmer) steelt echter de show. Werkelijk een prachtige vrouw.

3,5*

PS: dvd transfer is zeer matig

Ondanks de zeer matige film-transfer is de DVD interessant, met name door de docu's over Dan Duraye (eindelijk) en Lizabeth Scott, Hal Wallis' antwoord op Lauren Bacall.

De "slam-in-the-face"- poster was toen ook al controversioneel.

Maar het wordt nu wel tijd dat Criterion deze prima Noir gaat restaureren.

Prima Noir, en Lizabeth Scott zet weer geweldig een femme-fatale neer! De Argentijnse Kristine Miller was een aangename verrassing. (Ze zit ook in I WALK ALONE, 1948).

3,5*

Mbt het bewuste meer in de film (aka 'Westlake'), quote:

...well I have to mention the lake used in TOO LATE FOR TEARS. I grew up in the area, and have some very good memories. This lake is very nostalgic for me. When i was about 5 years old I would go with my mother to the lake, and she brought along old stale bread crumbs and we would throw them in the lake to "feed the ducks", (as if they would have starved without us), lol. The lake is located in "Macarthur park" (formerly "Westlake park", re-named after general Douglas Macarthur, sometime after WW2). I forget what they called it in this movie, "Westlake" (?) anyway, the park and lake are still pretty much the same today. It was a drug hangout for years, but it has been pretty much cleaned up, the park is in two sections, separated by Wilshire Blvd, which runs east-west. On the south side of Wilshire are the lake and little boats and walkways that you see in the movie. On the north of Wilshire is a large playing field and a bandshell.

The area is now completely latino / spanish speaking. It's a nice park, esp the south secton with the lake, the walkways, boats and those ducks are still there...

Check it out if you ever come to Los Angeles (L.A) and there is a station for L.A.'s new "red line" subway across the street at the east end of the park, which connects downtown L.A. to Hollywood.

PS

Just about 3 miles north of Macarthur park is "Echo park" lake, where the boating scene with Jack Nicholson in "Chinatown" was filmed.

DVDreview: 16 mm. print.

Mooi artikel over Liz Scott (pdf)

Geniale poster.

Deze gestileerde, maar warrige klassieke film noir had een spannend verloop met de nodige intriges en manipulaties, maar er was sprake van een teveel aan toevalligheden. De cast speelde sterk met vooral een weergaloze Lizabeth Scott als femme fatale zonder mededogen.

Blu-ray release: 19 april 2016!

Andere Blu-ray release, en goedkoper>

Too Late for Tears Dual Format Blu-ray + DVD: Amazon.co.uk: Lizabeth Scott, Dan Duryea, Don DeFore, Byron Haskin: DVD & Blu-ray

Op de DVD niet opgevallen: de mooie Kristine Miller.

Wist niet, dat onder de Hays Code censuur zelfs toiletpotten niet gefilmd mochten worden.

Desondanks een diaree-opwekkende code.

@Brix. Ergens onvoorstelbaar dat die censuur zeker 3 decennia heeft bestaan en dat elk script van elke filmmij voor verfilming en vertoning beoordeeld moest worden, en laat staan wat er al niet in vertoond mocht worden... Geweld daarentegen was geen enkel probleem. Deels functioneert de Amerikaanse maatschappij nog zo.

Gisteren een koopster voor de DVD van deze thriller, straks maar op de bus doen.

Diep geworteld onkruid blijkbaar

Boeiende en spannende film noir, klaar en duidelijk gebracht en zonder een pak bijrollen, die niet altijd nuttig zijn in de plot.
Markante, pittige punten in het intrige zijn bijvoorbeeld het feit dat Alan zijn vrouw Jane absoluut niet vertrouwt, getuige de truc met het bewaarbewijs van de koffer en ook de figuur van boosdoener Danny Fuller die, ongebruikelijk, toch geen sterke, harde gangster blijkt te zijn maar eerder een aan drank verslaafde loser.. Minder gelukkig vind ik dan de romantic smile op het gezicht van zus Kathy in de slotscène wanneer ze toch zo juist verneemt dat haar broer in het meer werd verdronken.
In ieder geval een uitstekende Lizabeth Scott is meer dan een femme fatale. Zag haar reeds bezig in "Dead Reckoning" en "Pitfall", allebei uit dezelfde periode en allebei aanraders voor liefhebbers van het genre.
Van regisseur Byron Haskin zag ik voorheen nog geen enkele film, maar voortgaande op de kwoteringen van zijn films , hier, bij Moviemeter, is deze "Too late for Tears" toch zijn beste werk.

Stupid will do... if you don't bruise easily

Een geweldige noir met een uitblinkende Scott die letterlijk over lijken gaat om de geldsom die haar en haar man in de schoot wordt geworpen te behouden. Zonder pardon schiet deze tante haar eigen man omver, en iedereen die verder haar pad dreigt te doorkruisen loopt het risico eveneens een kopje kleiner te worden gemaakt; wat een powerhouse!

De intriges lopen verder op als de altijd fijne Duryea zijn geld komt opeisen, de schoonzus/buurvrouw iets begint te vermoeden en een mysterieuze vreemdeling zijn neus in het stinkende zaakje steekt. Veel spannende momenten, met precisie en op tempo uitgevoerd waardoor de 100 minuten in een vloek en een zucht voorbij zijn.

Omwille van de poster, de tagline en de geweldige titel was ik al jaren gefascineerd door Too Late for Tears! Dan Duryea overtuigt immer als zielig onderkruipsel en Scott is een fenomenale ijskoningin. Het clair obscur spel met haar scherpe gelaat is van een impressionistische klasse. Dit is tenminste een echte film noir, een begrip waar spraakverwarring over bestaat: neen, niet elke Amerikaanse film van de tijdspanne 1930-1958 waar mannen hoeden dragen en iemand eens een misdaad pleegt, is automatisch een noir. Wat een noir dan wel is, vertel ik jullie later. Deze film vinkt in elk geval mooi de vakjes van het genre af, maar doet dat zo plichtmatig en met zo weinig enthousiasme, dat het eerder als een administratieve aanvraag dan als een film aanvoelt. Neen, een echt goede film is het niet. Daarvoor mist Too Late for Tears een zekere ingebeelde ruimte, de suggestie van een droomwereld, een rijk van fantasie en contemplatie waardoor het aura rond enigmatische, gekwelde personages nog lang blijft nazinderen. Deze film is heel sec, komt meteen terzake, vermijdt zinloze speculaties en is daarom lang niet zo explosief of verbluffend als een dergelijk absurd plotje had kunnen zijn. Had die mesjogge Egdar G Ulmer met z'n voorliefde voor sombere transgressies dit werkje maar ingeblikt ipv nobele onbekende Haskin. Toch wil ik niet ontkennen dat Too Late for Tears een zekere schoonheid bezit, namelijk door zijn, inherent aan de noir esthetiek, spel met ruimtes. Het valt me steeds op dat noirs die zich afspelen in NYC veel saaier zijn dan deze die zich in LA afspelen. LA biedt omwille van zijn unieke landschap met lange kronkelige banen, heuvels, afgelegen villa's en entertainment resorts (zoals het amusementsmeertje in de film, wat een iconische, betoverende plek!) een soort surrealistisch-existientiële afstand, bijna een grenzeloze hors champ die bevreemdend werkt. Mooi contrast met het verstikkende universum van de personages, die dezelfde kamers en dezelfde gangen frequenteren, niet aan elkaar kunnen ontsnappen, net zo min aan hun eigen lot.

Dat meen je niet echt toch?

Haskin onbekend?

Over de kwaliteit van zijn werk valt wellicht te discussiëren, maar op het gebied van camerawerk en regie was de man m.i. verre van onbekend.

Ik heb in ieder geval aardig wat van zijn films gezien, en bij het horen van de ene- of de andere helft van zijn naam komt bij mij het ontbrekende gedeelte automatisch bovendrijven

( Overigens compliment voor de recensie van de film )

Bij nader inzien heeft de man een prima palmares! Ik moet bekennen dat ik nog nooit van hem gehoord had...

yeyo

Mijn "belegenheid" en voorliefde voor oude films kan er een rol in spelen

Aardige film waarin een koppel verschillende ideeën hebben over een tas met geld die ze in het bezit krijgen. Een onderhoudend plot met behoorlijk wat wendingen. Echter draait het geheel iets teveel om het plot zelf. Zo had het hoofdpersonage (een opportunistische femme fatale) wat beter uitgewerkt mogen worden (ondanks een prima rol van Lizabeth Scott).

Opvallend: dit is nu de 2e Film-Noir die ik gezien heb waarbij een betrokkene lopende het onderzoek mag optrekken met de rechercheurs. In Laura (1944) gebeurde dit ook al. In Laura tot vervelens toe gedurende de gehele film, hier tegen het einde, maar dan toch 2x.

Desondanks Lizabeth Scott en Dan Duryea op hun best.

Lizabeth Scott zat trouwens met Christine Miller 2 jaar voor deze film ook al in een Film-Noir.

Prima film noir maar geen absolute topper in het genre , het verhaal greep me gewoonweg niet genoeg naar de strot om het een topper te laten zijn .Toch is er nog genoeg te genieten , zoals het spel van Lizabeth scott die zichzelf volledig verliest in haar hebzucht .
Kristine miller speelt the good girl , ik kende haar niet maar ze is een prachtige verschijning .
Verder kent het verhaal nogal wat wendingen , ( de ene wat minder geloofwaardig dan de andere ) .
De identiteit onthulling van de vreemdeling aan het eind is wel een prima afsluiter .

Lizabeth Scott lijkt op een slachtoffer op de poster. Maar ondanks dat ze echt klappen krijgt is zij wel degelijk de dader en een pak slechter nog dan Dan Duryea. De aantrekkingskracht (en ook een beetje de campiness van deze film is dat middle class-huisvrouw Scott is zo verblind is door geld dat ze aan het moorden slaat en al haar moraliteit kwijtraakt De film gaat best stevig tekeer met een wat campy einde waarin Scott over het gestolen geld struikelt en haar dood tegemoet.

Deze film die enigszins vergeten was (geen succes, geen grote studio, low budget) is destijds opgeknapt door de fijne mensen van de Film Noir Foundation.