Chi l'ha Vista Morire? (1972)

Aardige Don't Look Now avant la lettre, behoorlijk sfeervol maar niet echt spannend tot het laatste half uur. 3*

Ik vond het een zeer goede fascinerende thriller met Lazenby.

De setting is geweldig zoals het begin in de sneeuw en daarna de sfeervolle straten van Italië. Ook het acteerwerk is niet slecht. Muziek is ook wel degelijk. Verder zaten er ook goede scene's in zoal in de bioscoop en een spannend einde. De nasynchronisatie is alleen niet al te best maar voor de rest is dit een sfeervolle en zeer goede thriller. 4,0.

Hallucinant slechte film! Nu ik hem opnieuw afspeel in m'n hoofd, moet ik eigenlijk lachen om hoe belachelijk alles wel niet is.

Nochtans begint de film erg aardig met een moordscène die dankzij een sterke soundtrack behoorlijk eng is. Maar dat is helaas zowat de enige sterke scène van de film. Voor de rest laat deze giallo zich kenmerken door een flinterdun script, een overdaad aan personages, warrige storytelling, brakke nasynchronisatie, belabberd in beeld gebrachte moorden en een ontknoping die zo uit de lucht komt gevallen dat ze de bedenkelijke reputatie van dit genre zelfs ver overstijgt op dit vlak.

Het enige element dat consequent goed is, is de muziek van Ennio Morricone. Al moet gezegd dat die door overdadig gebruik wel flink wat effect mist, maar met de composities op zich is niets mis. En toegegeven, de verschillende mooie locaties voorzien de film wel van een bepaald sfeertje (die basketbalzaal!?) , ook al kan je daar moeilijk van genieten omdat de andere elementen teveel afleiden.

Op IMDb las ik trouwens een treffende omschrijving van een welbepaalde scène die exact mijn gevoel bij die scène (en bij uitbreiding bij de ganse film) weergeeft: Later we have a pointless scene (which is only there to show off a nice location) that almost equals the aforementioned scene in ridiculousness; it's the scene in an old warehouse-like building. It has one character following a character following another character walking aimlessly, one character being attacked by another one, evil characters suddenly disappearing and a good one suddenly appearing. Een hilarische beschrijving? Wacht tot je de scène zelf ziet!

Kortom, een van de slechtste gialli die ik al gezien heb. En dat van een man die met zijn debuutfilm Short Night of the Glass Dolls een van de beste gialli ooit heeft afgeleverd. Bizar.

Toen Nicholas Roeg in Venetië bezig was met Don't Look Now zaten er vast wat Italianen over z'n schouder mee te kijken waar ie mee bezig was.
Snel plaatselijke regisseur erbij gehaald om paar maanden voor Roeg zelf al te komen met Venetië-thriller.
Resultaat mag er echter zijn: "hij gooit het op sfeer Aldo ... veel geheimzinnig speuren door nauwe steegjes en veel mist op de kanalen."
Verhaal is wel wat meer een whodunnit, met wat onfunctioneel naakt, vreemde figuren met de nodige sexuele afwijkingen, killer met leren handschoenen (we geloven toch niet echt in een oud dametje?)
Nice kills in porno-bioscoop en bij de parkieten.

De setting in Venetië valt moeilijk te overtreffen en leent zich uitstekend voor een whodunit. Verder is er de uitstekende regie en fotografie. George Lazenby is prima in de hoofdrol en de overige cast doet het ook niet verkeerd met Anita Strindberg voorop. Het warrige verhaal wordt op gezette tijden gemarkeerd door creepy pov’s van de seriemoordenaar. Creepy ook omwille van de score van Ennio Morricone. Zelden klonken kinderstemmetjes in de mix zo creepy. De film kent een bevredigende en spannende climax. Opdracht volbracht.