Chi l'ha Vista Morire? (1972)

Heel aardige Giallo met een veel sfeer en een score van Morricone die dagen later nog in mijn hoofd rond blijft spoken(wederom op dit moment van schrijven). George Lazenby acteert trouwens behoorlijk. Het lijkt allemaal alleen erg veel op Don't Look Now, zij het dat die film een jaar later is uitgebracht. Maar de overeenkomsten zijn duidelijk aanwezig. Tenminste dat is wat ik mij er van herinner. Vraag mij er nu niet naar. 3.5

"Who saw her die" staat bekend als een giallo, een Italiaanse horror/thriller. Terwijl de meeste genregenoten zich concentreren op de sfeer en de brute moorden ("Deep Red", "Blood and Black Lace", "Case of the Scorpions Tail") en anderen op de seks ("Case of the Bloody Iris"), zijn beide elementen vrijwel afwezig bij deze tweede film van Lado.

De film start veelbelovend met een moord op een klein meisje door een schim gekleed in het zwart, het typische kenmerk van de giallo-killer. Daarna bouwt de film goed op, waarbij de killer opduikt op verlaten pleinen en smalle steegjes in het oude Venetië. Maar na pakweg een half uur zakt de film in elkaar en kan hij nog amper boeien. Het enige wat we zien is de vader van één van de vermoorde meisjes rondhollen doorheen de straten en eindeloze conversaties aangaan met de overload aan personages. De spanning ebt na het eerste geslaagde half uur weg. De film had nochtans voldoende potentieel.

Mijn oordeel: een slechte 1,5/5.

Aardige Don't Look Now avant la lettre, behoorlijk sfeervol maar niet echt spannend tot het laatste half uur. 3*

Trailer

Een heerlijke giallo wanneer je niet op de verhaalontwikkeling let. Het komt allemaal vrij ongeloofwaardig over, het einde is behoorlijk debiel en zoals Patat reeds opmerkte gaat het er in het middenstuk af en toe wat traagjes aan toe (niet geholpen door de povere Engelse nasynchronisatie op de versie die ik zag).

Maar wat de film aan narratieve kracht ontbreekt, maakt hij voor mij zeker en vast goed op het gebied van sfeer. Net als Ichi vond ik in de eerste plaats de soundtrack van Morricone bijzonder sfeervol en de onheilspellende koorzangen galmen nog steeds na in mijn hoofd. Zijn muziek in combinatie met bijzonder sfeervolle shots van een in mist gehuld Venetië, dat werkt helemaal.

De momenten waarop de moordenaar - vermomd als zwarte weduwe - in de film aanwezig is zijn erg goed uitgewerkt en missen hun effect niet, voor een groot deel geholpen dankzij het gebruik van de subjectieve camera en het akelige koorgezang dat de shots telkens weer begeleidt.

Twee kleine opmerkingen nog: één van de meest hilarische momenten uit de giallogeschiedenis is toch het moment waarop een ondervraging plaatsvindt tijdens een geïmproviseerd partijtje tafeltennis. Ook zag ik in deze film de meest merkwaardige basketzaal ooit (basketten in een soort Louis XIV-zaal ziet er behoorlijk vreemd uit)

De beoordeling van Chi l'ha vista morire hangt af van hoe iemand naar films kijkt. Op narratief vlak is het huilen met de pet op, maar qua sfeer en visuele aantrekkelijkheid weet deze film zeker en vast te bekoren. Iets wat eigenlijk wel voor de meeste giallo's het geval is.

3,5*

Ik vond het een zeer goede fascinerende thriller met Lazenby.

De setting is geweldig zoals het begin in de sneeuw en daarna de sfeervolle straten van Italië. Ook het acteerwerk is niet slecht. Muziek is ook wel degelijk. Verder zaten er ook goede scene's in zoal in de bioscoop en een spannend einde. De nasynchronisatie is alleen niet al te best maar voor de rest is dit een sfeervolle en zeer goede thriller. 4,0.

Uitstekende giallo, onheilspellende score, degelijke regie, goed acteerwerk. De film heeft zo z'n spannende momenten. Leuk om eens een andere film van Lazenby te zien. Maar wat is hij mager!

3.5*

Hallucinant slechte film! Nu ik hem opnieuw afspeel in m'n hoofd, moet ik eigenlijk lachen om hoe belachelijk alles wel niet is.

Nochtans begint de film erg aardig met een moordscène die dankzij een sterke soundtrack behoorlijk eng is. Maar dat is helaas zowat de enige sterke scène van de film. Voor de rest laat deze giallo zich kenmerken door een flinterdun script, een overdaad aan personages, warrige storytelling, brakke nasynchronisatie, belabberd in beeld gebrachte moorden en een ontknoping die zo uit de lucht komt gevallen dat ze de bedenkelijke reputatie van dit genre zelfs ver overstijgt op dit vlak.

Het enige element dat consequent goed is, is de muziek van Ennio Morricone. Al moet gezegd dat die door overdadig gebruik wel flink wat effect mist, maar met de composities op zich is niets mis. En toegegeven, de verschillende mooie locaties voorzien de film wel van een bepaald sfeertje (die basketbalzaal!?) , ook al kan je daar moeilijk van genieten omdat de andere elementen teveel afleiden.

Op IMDb las ik trouwens een treffende omschrijving van een welbepaalde scène die exact mijn gevoel bij die scène (en bij uitbreiding bij de ganse film) weergeeft: Later we have a pointless scene (which is only there to show off a nice location) that almost equals the aforementioned scene in ridiculousness; it's the scene in an old warehouse-like building. It has one character following a character following another character walking aimlessly, one character being attacked by another one, evil characters suddenly disappearing and a good one suddenly appearing. Een hilarische beschrijving? Wacht tot je de scène zelf ziet!

Kortom, een van de slechtste gialli die ik al gezien heb. En dat van een man die met zijn debuutfilm Short Night of the Glass Dolls een van de beste gialli ooit heeft afgeleverd. Bizar.

Toen Nicholas Roeg in Venetië bezig was met Don't Look Now zaten er vast wat Italianen over z'n schouder mee te kijken waar ie mee bezig was.
Snel plaatselijke regisseur erbij gehaald om paar maanden voor Roeg zelf al te komen met Venetië-thriller.
Resultaat mag er echter zijn: "hij gooit het op sfeer Aldo ... veel geheimzinnig speuren door nauwe steegjes en veel mist op de kanalen."
Verhaal is wel wat meer een whodunnit, met wat onfunctioneel naakt, vreemde figuren met de nodige sexuele afwijkingen, killer met leren handschoenen (we geloven toch niet echt in een oud dametje?)
Nice kills in porno-bioscoop en bij de parkieten.

Kan er niet zo goed mijn vinger op leggen, want zo slecht was het toch allemaal niet, maar na de moord op het (tweede) roodharige meisje wilde het nauwelijks meer spannend worden. Dan is Venetië een mooie backdrop om je nog mee te vermaken en volgen er idd nog een paar leuke kills, maar meer kan ik er niet van maken.

# 14 op Shameless label: SHAM014 - Who Saw Her Die? - Cult Labs - cult-labs.com

Komt uit op Arrow

Leuke giallo waar ik me prima mee heb vermaakt. Niet in het minst door de sfeervolle beelden van een mistig Venetië met z'n nauwe straatjes en kanalen, waar je om elke hoek wel iets gruwelijks kunt verwachten. Was de film zelf ook maar zo spannend denk je dan, want dat viel me een beetje tegen.

De film begint in de Franse Alpen waar een kind wordt vermoord. De moordenaar wordt niet gevonden. Daarna verplaatst de handeling zich naar Venetië, naar beeldhouwer Franco (George Lazenby) en zijn roodharige dochtertje (Nicoletta Elmi), een schatje dat aardig wat speeltijd krijgt en als je haar dan verdronken in het water ziet drijven is dat wel even slikken. Beeldhouwer Franco gaat op zoek naar de moordenaar, maar George Lazenby mist ten ene male de uitstraling van een wanhopige vader die uit wil zoeken wat er met z'n kind is gebeurd. Hij maakt met iedereen ruzie. Zijn 'vrouw', Anita Strindberg, bakt er al evenmin veel van. Ze kijkt wezenloos in de camera. Zwakke acteurs.

Daarna passeert er een hele batterij louche figuren die allemaal iets met de moorden te maken schijnen te hebben. Maar eerlijk gezegd heb ik weinig van het verhaal begrepen. Nog minder van de ontknoping en van de motieven van de psychopaat. Dat wordt zo afgeraffeld dat het niet eens in beeld komt. Maar de opnamen in dat verlaten fabrieksgebouw zijn dan weer prachtig.

De setting in Venetië valt moeilijk te overtreffen en leent zich uitstekend voor een whodunit. Verder is er de uitstekende regie en fotografie. George Lazenby is prima in de hoofdrol en de overige cast doet het ook niet verkeerd met Anita Strindberg voorop. Het warrige verhaal wordt op gezette tijden gemarkeerd door creepy pov’s van de seriemoordenaar. Creepy ook omwille van de score van Ennio Morricone. Zelden klonken kinderstemmetjes in de mix zo creepy. De film kent een bevredigende en spannende climax. Opdracht volbracht.

Nog eentje van de lijst BFI's 100 European Horror Films, al is deze Italiaanse film meer een misdaadthriller-mystery, die je dus ook voor het giallo subgenre zou kunnen kijken. Voor mij beklijfde het allemaal niet zo, en je hebt kans dat ik Lazenby niet zou hebben herkend met die Pornstache, als ik niet had geweten dat hij hierin speelde.

2,8*