The Taking of Pelham One Two Three (1974)

Een eersteklas misdaadfilm gebaseerd op de bestseller van John Godfrey. David Shire zorgde voor de originele en onvergetelijke soundtrack vol typische seventies-deuntjes. Ook een zeer goede vertolking door een cast die blijkbaar zijn vak kende en verstond...

Als je dan toch gegijzeld wordt dan liever niet in New York, want nogal wat NY-ers nemen een gijzeling schijnbaar niet bepaald serieus en lopen alleen maar te schelden op de gijzelnemers ipv onderdanig op hun rug te gaan liggen om maar geen levens op het spel te zetten. In deze film dan.

Dat maakt de film ook meteen fris, er hangt een onheilspellend maar ook relaxed sfeertje in, en ik vond deze zeker in het begin een stuk minder voorspelbaar dan recentere soortgelijke films. Op het eind werd het toch allemaal wat conventioneler, al was de laatste scene natuurlijk weer geweldig.

Films als Speed of Hostage kunnen hier niet aan tippen.

Alleen het gesteggel over het miljoen vond ik een beetje ongeloofwaardig. Dat is voor een stad als New York toch een schijntje? Ook 35 jaar geleden lijkt me?

Onderhoudend.

Maar niet heel sterk. Mijns inziens genoeg sterk, maar had er meer van verwacht. Waarschijnlijk omdat deze classic binnenkort een nieuwe jas krijgt.

Het verhaaltje is summier, echter Matthau trekt een hoop recht. Zowiezo is de vuilbekkende controlcentre prettig. Inclusief papa Stiller. De kapers brengen het er minder vanaf. Gelukkig is onder hen de fijne Balsam. De doorgaans sterke Shaw kon mij hier niet echt bekoren. Zat misschien ook wel een beetje gevangen in zijn zoutloze personage en diens dialogen.

Ondanks een van de meest voorspelbare filmeindes ooit (vanaf de tweede hatsjoe voel je hem al hangen), een leuk wegkijkertje. Met vooral dank aan Matthau en de autorace naar het station.

Goed.

Deze film illustreert dat een film niet altijd bombastisch hoeft te zijn om te kunnen boeien. En als dat niet genoeg is, ga deze film kijken en daarna de trailer van de remake met John en Denzel, die ook nog eens is geregisseerd door - of all people - Tony Scott, u welbekend van de epilepsie-montage. Eerlijk gezegd hoef ik die remake niet zonodig te zien (maar, Denzel-fan als ik ben, ga ik dat waarschijnlijk toch doen).

Deze film is eenvoudig, ingetogen, maar toch erg spannend. Geen subliem hoogstandje, want daarvoor is e.e.a. te voorspelbaar (na een kwartier wist ik al hoe de allerlaatste scene zou gaan). Maar over het algemeen heeft de film de tand des tijds redelijk doorstaan.

Beter dan de cast trouwens, want werkelijk de hele cast - met uitzondering van die kerel uit The King of Queens - is anno 2009 dood, trouwens. Wel apart.

3.5 sterren

Hoewel ik Tony Scotts remake best wist te smaken toch meer genoten van het origineel. Meer sfeer, luchtiger ook, en met een in mijn ogen veel betere schurk.

Hoe hard Scott ook z'n best heeft gedaan, dat typische seventies-gevoel haalt het makkelijk bij de hippe stijl van de update, en zelfs de humor vind ik een pak leuker. Joseph Sargent houdt het gewoon een stuk gezapiger en simpeler waardoor je de kans krijgt om echt ondergedompeld te raken.

Onderhoudend filmpje. 3,5*

Erg sfeervolle jaren 70 misdaadfilm. De sfeer is ook meteen een van de sterkste dingen aan de film. De remake van Tony Scott heb ik niet gezien, maar ik zou eigenlijk niet weten waarom van deze film een remake moest worden gemaakt. Het verhaal is natuurlijk simpel, en het is erg makkelijk uitgewerkt. Acteerprestaties zijn oke. Niet echt hoogstaand, maar de acteurs weten hun rollen opzich prima in te vullen. De film was wel redelijk voorspelbaar, en ook het einde zag je van mijlenver aankomen. Wel nog even een compliment voor de muziek. Die echt heerlijk in de oren klinkt! Vervelen doe je niet tijdens The Taking of Pelham One Two Three. Maar een briljante film is het natuurlijk ook niet.

3*

Hier en daar wat traag, maar Matthau blijft fantastisch.

3,5*

Toch wat minder als verwacht. Dacht dat deze wel boven zijn eigen Remake zou uitsteken. Dat valt eigenlijk mee.

Er gebeurt te weinig. Het is allemaal iets te voorspelbaar met het Gesundheid als eerste.

Ook valt Shaw tegen krijgt weinig ruimte. Vond Stiller wel leuk, ken hem eigenlijk alleen maar van King of Queens.

Het zit degelijk in elkaar maar voor mij iets te degelijk.

Volgens mij heeft The Taking of Pelham One Two Three de standaard gezet voor de cliche actiefilms met lollerdialogen en ongeloofwaardige wendingen. Lag regelmatig in een deuk om dit verhaal waarin een metrostel in New York gekaapt wordt. Het wordt nooit geniaal, maar het heeft genoeg lollige momenten zullen we maar zeggen.

Shit! Piss! Fuck! Het moge duidelijk zijn dat Scott het wint op het visuele, maar op alle andere fronten is Sargent de baas. Tot zover de vergelijking, want dat gaat toch nergens over. Deze mag dan als misdaad thriller de boeken in zijn gegaan, klamme handen krijg je er niet meer van. Geeft niks, ik zie vooral een harde komedie met een enorme dosis lol en bravoure die het van start tot finish domineert.

Iedereen loopt elkaar af te snauwen met grote, giftige en cynische bekken, Mr. Grey is een smeerlap pur sang, de burgemeester is een dwaas die telt in stemmen in plaats van levens en als Garber ze probeert te redden, moet hij het opnemen tegen iemand die er vooral over inzit of z'n treintjes wel op tijd rijden. Zelfs de gijzelaars gedragen zich lang niet altijd als bange wezels. Dat dronken wijf mist alles.

Heel wat kutopmerkingen die de revue passeren, die soms maar gewoon genegeerd worden, want Shaw is de allercoolste van het stel en ze hebben maar een uurtje om het zaakje af te handelen. De afloop zal niemand verbazen, alhoewel het nog wel een opvallende manoeuvre heeft, maar er zit daar nog wel wat spektakel. En een heerlijk brede grijns. Een grijns die ik gedurende de hele film heb gehad.

Uitstekende film waarin een groep mannen een metro en de passagiers gijzelen voor losgeld. Een fijne typisch jaren '70 actie-thriller die het 40 jaar na dato nog goed doet (ook vanwege het tijdsbeeld). Een uitstekende opbouw met genoeg spanning, waarbij ook ruimte voor wat humor hier en daar. Walther Matthau doet het goed in een a-typische rol voor hem.

Wat moet het in de jaren '70 toch makkelijkere geweest zijn. ? Zeker als je naar deze film kijk want er is niets te bespeuren van politieke correctheid. Alles en iedereen wordt zo niet serieus genomen. Maar wat heerlijk was dit. De titel van de film is gewoonweg voldoende als plot meer is er niet nodig maar door de nietsontziende humor weet de film zich goed te handhaven. Het viel me ook op dat toentertijd 1 miljoen dollar erg veel geld moet zijn geweest maar anno nu niets meer voorstelt. De door mij gemiste remake van Tony Scott heeft bv. al over 10 miljoen dollar. Daarin heeft de film dus niet de tand des tijds overleefd maar als mooi filmdocument uit de 'jaren 70 zeer geslaagd.

Dit weekend bekeken.

In de jaren '80 kwam deze film regelmatig op TV, maar het was inmiddels jaren geleden dat ik hem nog zag.

Hoewel de film vandaag de dag wat langzaam over kan komen, heeft hij nog niet veel van zijn glans verloren. Het is vooral het script, met zijn spanningsopbouw en zijn boeiende karakters wat het interessant en spannend maakt.

Ook zit er aardig wat humor in verwerkt, vooral rond het karakter gespeeld door Matthau (die Japanners! Haha!) en leefden we in een tijd waar gelukkig nog geen spraken was van politieke correctheid, zodat ieder personage zich in de film lekker kan uitleven en lijkt te kunnen zeggen, wat er in hem op komt, zonder bang te hoeven zijn één of andere actiegroep achter zich aan te krijgen.

Het sterke is ook dat de schurken de meeste tijd bijna onherkenbaar in beeld zijn door hun vermomming, terwijl je toch twee beroemde acteurs hebt, met Shaw en Balsam, die niet voor een schijntje komen werken. Vergelijk dat nu eens met de remake, waar je Travolta na een paar minuten al gewoon zonder vermomming bezig ziet. Tijden veranderen.

Film kent relatief weinig actie, maar, die er in zit, is nagel bijtend spannend en vol vaart in beeld gebracht.

Een klein, inmiddels beetje vergeten, juweeltje!

Een acht, ofwel vier sterren.

Jaren geleden heb ik de remake hiervan met Denzel Washington en John Travolta gezien. Daar kon ik mij zo goed als niets meer van herinneren, dus ik kon zonder verwachtingen naar deze film kijken. Een sfeervolle film, daar zorgen de locaties en het tijdsbeeld wel voor. Het acteerwerk is in orde, waarbij Robert Shaw hier iets boven de rest uitsteekt. De burgemeester is als personage helaas een erg flauwe karikatuur, die had beter uit beeld kunnen blijven. Het plot is zeer onderhoudend en het tempo zit er goed in. Het einde zie je wel van heel ver aankomen, maar dat doet op zich niets aan de film af. Een zeer onderhoudende film, waaruit Tarantino duidelijk inspiratie heeft gehaald voor zijn Reservoir Dogs.

Je zou verwachten dat kapingen op het spoor iets van de negentiende eeuw in het Wilde Westen zijn, maar hier proberen vier mannen het in New York in de jaren 1970. Ze dragen een hoed met een verschillende kleur, die overeenkomt met hun schuilnaam. Mogelijk haalde Tarantino hier de mosterd. Wanneer ze hun vermomming uitdoen, draaien ze hun mantel binnenstebuiten. Het idee van de hoest als herkenningsmiddel is leuk gevonden.

De metro vertrekt om 13.23u. Dan wordt het een race tegen de klok. De montage houdt de vaart erin door heen en weer te springen tussen verschillende ervaringsstandpunten. Boven de grond is het hectisch; onder de grond is het statisch en donker, totdat de razende climax ingezet wordt.

Zowel boven als onder de grond zijn er onderlinge conflicten. De burgemeester denkt vooral aan de invloed op de verkiezingen. De schurken verschillen van opvatting over het gebruik van geweld. Ondanks de ernst van de situatie zit er humor verwerkt in de dialogen. In deze periode was schuttingtaal niet langer verboden, en het hoefde niet allemaal politiek correct te zijn. Een gizmo is een gadget. Fiorello La Guardia was burgemeester van New York tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Als acteur springen vooral Walter Matthau en Martin Balsam eruit. De muziek van David Shire versterkt de spanning en de jachtigheid.

Film doet weinig fout. Redelijk geloofwaardig, actie is oké (zeker voor die tijd), verhaal is aardig, Matthau heeft een leuk rolletje en de sfeer is prima. Maar helemaal pakken deed de film me niet. De vier boeven zijn wat kleurloos (pun intended en leuk om te zien waar Tarantino de mosterd vandaan haalde) en de film weet te onderhouden maar me nooit echt te boeien. Echt de vinger erop leggen kan ik niet - het kan maar zo het gevoel van de dag zijn geweest. 3,0*.

"Inspector Daniels?"

"Daniels."

"Oh, I, uh, thought you were, uh, like a shorter guy or... I don't know what I thought."

Na het zien van de remake met Denzel (die ik misschien wel iets meer prefereer) heb ik besloten het origineel te kijken, ook mede dankzij het feit dat hij op Amazon Prime te zien is. Wederom een hele leuke zit, hoewel ik niet echt fan ben van zulke oude films heb ik er nog best van genoten, gelachen, maar kom je er op alle fronten ook onwijs goed achter dat de film erg ouderwets is. Racisme is hier gewoon nog een lachertje bijvoorbeeld (zie de quote die ik post) en dat is dan toch wel even wennen dat je naar de oude stempel kijkt.

Ik ben echt meer fan van de remake, maar ik kan onwijs genieten van het "oude" binnen deze film. Hoe het er vroeger aan toe ging, en het vele werk wat het onderhouden en bedienen van de metro was. Qua acteurs wel geinig, ik ken er uiteraard geen één of tenminste niet zo op het eerste gezicht. Best leuke actie en eigenlijk gewoon precies zoals ik had verwacht.

Voor de rest niet echt iets op aan te merken, kijkt heerlijk weg. Wat ik zei, wel heel verouderd maar ja, wat verwacht je anders?

Onderhoudend.

Degelijk gemaakte, maar ook niet echt spannende misdaadthriller. De remake van Tony Scott had ik reeds gezien, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik daar niet bijster veel van herinner en ik betwijfel of het echt een één op één remake is. Walter Matthau als laconieke agent kan wel bekoren, maar kan de film evenmin naar een hoger niveau tillen. Daarvoor is de degelijkheid iets té. Ook de ondergrondse scènes zijn niet echt goed. Nogal donker gefilmd en met een hoop slechteriken die als volslagen idioten een beetje rondlummelen kan je ook niet veel aanvangen. Enige leuke aan hen was ontdekken waar Quentin Tarantino zijn inspiratie voor Reservoir Dogs gehaald heeft.

3