Heathers (1989)

Boven verwachting leuke film. Slater was erg goed als goeie Psycho. Erg 'leuk' (meer bizar in positieve zin) verhaal en de humor/drama/aktie wordt zo goed gecombineerd dat het nergens storen gaat werken. 4*

Leuke zwarte comedie die zich afspeelt op een amerikaanse highschool. De film snijdt een aantal belangrijke onderwerpen aan zoals peer pressure en teenage suicide (weet even geen juiste nederlanse vertaling), maar draaft naar het einde iets te ver door jammer genoeg.

Wynona Ryder en Christian Slater(beiden nog erg jong hier) zijn erg leuk, en de film bevat ook een aantal leuke teksten zoals:

Seven schools in seven states and the only thing different is my locker combination.

Vermakelijke originele en leuk uitgewerkt filmpje die zoals eerder al gezegd lekker overdreven cliché vol begint om daarna op te bouwen naar een soort Bonnie and Clyde idee
Winona Ryder, is niet alleen een goede actrice maar is natuurlijk ook erg leuk om naar te kijken.
En de Jack Nicholson manier hoe Christian Slater acteert voegt ook best wel wat waarde aan deze film toe, vond zijn acteer style erg goed passen bij een verhaal als dit.

Het einde is ook leuk gevonden al is het einde best wel weer een standaard kat en muis spelletje

Maar goed, al met al heb ik zeker kunnen genieten van deze film en is het zeker een aanrader voor mensen die van zwarte humor houden.

3,5*

"Betty Finn was a true friend and I sold her out for a bunch of Swatch dogs and Diet Coke heads. Killing Heather would be like offing the wicked witch of the west... wait east. West! God! I sound like a fucking psycho."

Een tijdje terug heb ik het boek Revival van Stephen King gelezen, de hoofdpersoon uit dat boek heeft het ergens over films uit de jaren '80 en zegt dat hij Heathers de allerslechtste film vind die hij ooit heeft gezien en uiteraard ben ik zo eigenwijs om de film dan alsnog te bekijken.

Veronica is het vervelende gedrag van haar 'vriendin' Heather meer dan zat. Samen met haar nieuwe vriendje besluiten ze een grapje met haar uit te halen, alleen gaat het niet helemaal zoals gedacht... Grappig hoe deze film totaal anders was als je door zijn reputatie, poster of plot-omschrijving zou verwachten.

Winona Ryder, die enkele jaren later ook erg sterk was in Coppola's Dracula, speelt een best leuke hoofdpersoon. En Christian Slater heeft duidelijk best wat energie in zijn rol gestoken hier, aan het einde deed hij me een beetje aan mezelf denken als ik met een vriend over films loop te discussiëren. Met het verdere acteerwerk was ook niets mis, al moet wel gezegd worden dat eigenlijk niemand natuurgetrouw acteert (het is dan toch echt een Komedie-film).

En ik maar denken dat belachelijk provocerende komediefilms iets van de laatste tijd waren, in de jaren '80 konden ze er blijkbaar ook wat van (al is dit de eerste keer dat ik het zie). Heathers is totaal anders als John Hughes-films omdat de film nogal donkere humor heeft. Grappen over zelfmoorden en dan dat taalgebruik. Ik vond de film nergens echt bijzonder grappig - maar dat heb ik eigenlijk altijd bij komedies - maar de absurditeit was toch wel enigszins vermakelijk. Creepy feitje: sommige acteurs uit de film zijn nogal jong overleden.

De film is in grote lijnen erg onvoorspelbaar en het einde was best leuk gedaan. De film mist een gave 80s soundtrack (Big Fun is niet echt wat je noemt gaaf, en de film schijnt de muziek ook een beetje in de zeik te nemen) en dat is toch wel jammer, ook had ik ergens verwacht dat het een horror-komedie was en dat was het zeker niet. Ook word ik om de een of andere reden altijd een beetje gedeprimeerd van films over tieners, roept altijd weer de vraag op: Ben ik nou heel abnormaal of klopt het beeld dat films van tieners schetsen gewoon helemaal niet.

Vind het moeilijk om de film te beoordelen maar wil hem uiteindelijk dan toch maar een voldoende geven. Geinige film om een keer gezien te hebben en toch wel best vermakelijk. Wel kan ik je aanbevelen om hem met Nederlandse ondertitels te kijken, die tieners praten namelijk nogal 'hip' en ik kon het maar moeilijk volgen.

Ik weet het: het is maar film en het is fictie. Maar ik kan deze inktzwarte satire niet los zien van de vreselijke gebeurtenissen, die dagelijks wereldwijd plaatsvonden en -vinden op scholen en universiteiten. Ik vind het niet zo geslaagd om daar de draak mee te steken. De film is in het begin is nog wel leuk (tot en met de moord op Heather I), maar daarna gaat het van absurd naar absurder en vind ik het niet grappig meer. Niet mijn ding derhalve.

Onverwacht goed. Heel goed zelfs. Al moet je deze film niet te letterlijk nemen. Deze satire over sociale druk bij pubers gebruikt enkele extremen om de boodschap kracht bij te zetten maar vond het erg subtiel. De hele film komt eigenlijk over als één grote fantasie. Zo worden onderwerpen die veel belang genieten bij de jeugd zoals populariteit en erkenning in het belachelijke getrokken door daartegenover extreem gedrag te stellen die uit sociale druk ("peer pressure") ontstaat zoals pesterijen, zelfmoord en moord. De satire wordt dan wel ongemakkelijk wanneer zelfmoord op een cynische manier een hype wordt. Toch wordt de (zwarte) humor niet vergeten

Spilfiguur is JD, een psychotische manipulator die meer fungeert als het vleesgeworden onderbewustzijn van Veronica. Hij wordt wel als een fysiek persoon voorgesteld, maar je ziet hem weinig interageren met andere studenten, waardoor ik hem zag als het "stemmetje in het hoofd" dat de studenten aanzet tot geweld. Geen enkel personage wekt echt sympathie op en al zeker Veronica niet (goede rol van Winona Ryder!) die eigenlijk slaafs de Heathers volgt om er toch maar bij te horen maar dan helemaal vreselijk wordt uit frustratie.

Heel onconventioneel, soms werkt dat, soms niet, hier wel.

Leuke film om een keer gezien te hebben. Kijkt best makkelijk weg en het verhaal wist mij genoeg te boeien. Winona Ryder is al lange tijd één van mijn favoriete actrices, dus ik heb de film ook gekeken vanwege haar. Het acteerwerk vind ik prima en ik houd van de eighties sfeer. Niet bijzonder goed, maar wel vermakelijk. 3*

Wat fijn zeg! Durfde geen blind buy aan met de Arrow release; ik vind 80's highschool comedies zelden écht heel leuk. Ondanks de charme blijft het toch altijd een beetje een ver-van-je-bed-show, dat gemaakte Amerikaanse. Heathers trekt dat zó ver door dat 't eigenlijk voor iedereen geldt, het is een knotsgek alternatief universum waar cynisme hoogtij viert. Verder echt een karrevracht aan memorabele quotes; iedereen heeft een andere favoriet. I don't patronize bunny rabbits. Snijdt op zwartgallige manier toch hele zware/belangrijke onderwerpen aan zoals zelfmoord onder tieners. Enige die ik niet echt kon smaken was Christian Slater met z'n rare wenkbrauwen. Ryder is perfect.

Geinig.

Leuk filmpje. Als Heathers vandaag gemaakt zou worden zou die binnen een week gecancelled worden. De humor die hier wordt gebruikt mag helaas niet meer. Heathers komt dus een beetje uit de tijd dat regisseurs nog diens creatieve vrijheid mochten gebruiken.

En dat pakt zo dus extra leuk uit want de film kent enkele gedurfde stukjes. Vooral dat gedoe rondom het onderwerp "zelfmoord" zoekt hier en daar de grenzen op, maar ik kan er wel om lachen. Uiteindelijk is het ook wel duidelijk dat de film het niet aanmoedigt, maar is ook niet bang om humor te tonen rondom het onderwerp.

Verder ook nog een aantal andere leuke grapjes. Niet alles is altijd even doeltreffend, maar vaak is het wel erg geestig. Niet hilarisch, maar gewoon leuk en fris. De frisse toon die door de film heen hangt doet het hem ook, want zo tikken de 103 minuten lekker makkelijk weg.

Het middenstuk sleept wel een klein beetje en uiteindelijk begint de film zijn vaart wat te verliezen. Het geweld is verder ook wat braaf, al is dit niet echt een centraal punt waar de film voor gaat. Uiteindelijk wordt de film ook moralistisch en daar gaat het wat saaier worden, maar wel nodig natuurlijk anders zou het een grote controverse ondergaan.

Laatste half uur is wel weer erg leuk. Ryder vond ik verder niet heel sterk. Ze blijft haar charme ten alle tijden behouden maar de dialogen en emoties komen er niet helemaal lekker uit. Slater was wel weer erg goed en steelt de show. Andere rollen zijn ook wel redelijk, zoals Doherty en Walker.

Visueel ook fris. Soms een beetje slappe montage, maar prima settings en een leuk sfeertje. Het blijft echter de humor die het hem doet. Lekker brutaal hier en daar, al is het nergens bizar grensoverschrijdend. Het zoekt de grenzen misschien wel op, maar uiteindelijk is het gewoon fout op zijn eigen manier. Ik mag het wel, goed vermaak met leuke personages.

Herzien op 4K van ArrowVideo met DolbyVision. Geweldige gitzwarte komedie en tevens satirische highschoolfilm. Met het originele en vermakelijke script van Daniel Waters.

We volgen Ryder die een bloedhekel heeft aan de zogeheten “Heathers”, gespeeld door Walker, Doherty en Falk. Deze meiden waden zich tot de mooiste van de school, maken andere leerlingen belachelijk en boren ze de grond in met gemene listen. Wanneer Ryder de psychopatische Slater leert kennen raken ze bevriend en spannen ze samen om een einde te maken aan het Heather terreur.

Ryder speelt fantastisch en Slater doet en een griezelig geslaagde imitatie van Jack Nickelson. Let op de scene met z’n vader! Ook Doherty was sterk als onuitstaanbare ‘Heather’. De dialogen en oneliners zijn hilarisch, let bijv op de scenes met Ryder en haar dagboek. Jammer dat de film geen catchy soundtrack heeft, we krijgen alleen bij de opening en credits “Que Sera, Sera” te horen. Een nummer waar ik een bloedhekel aan heb, een ‘Heather’ onder de muziek zou je kunnen zeggen.

Er worden een hoop controversiële thema’s aangepakt wat gelukkig in die tijd nog kon. In Amerika geflopt, omdat de snowflakes daar de humor niet konden waarderen. In Europa uitgebracht als “ Lethal Attraction”, in de hoop mensen te lokken ná het succes van “Fatal Attraction”.

Voor mensen die vroeger zelf gepest zijn en zich doodergerden aan populaire leerlingen zal dit de ultieme uitlaatklep zijn. Deze film rekent keihard af met dat soort figuren.

Op het eerste gezicht lijkt Heathers van Michael Lehmann een gewoon highschooldrama te gaan worden. De warme kleuren, de schoolse setting. de passende muzikale achtergrond en de bekende stereotypen voelen vertrouwd en roepen een highschoolgevoel op. Het duurt maar even. Al snel ontwaar je in de oppervlakkige mêlee van verwaande meisjes, populaire en stoere boys, gekke nerds, zwaarlijvige eenzaten en een mysterieuze buitenstaander een kwaadaardige laag die het weke oppervlak dreigt te doorbreken.

Veronica (Winona Ryder) maakt deel uit van een groepje meiden dat de Heathers wordt genoemd. Een groepje meisjes met dezelfde voornaam (behalve Veronica natuurlijk) dat zich identiek gedraagt, waarmee de gelijkvormigheid en inwisselbaarheid van de leden vanaf het begin opvallend wordt benadrukt. Met hun kwaadaardige grappen degraderen ze iedereen die niet in hun ideale patroon past tot speelbal van hun ongenoegen. Veronica is de uitzondering in de groep. Ze doet alsof ze eenvormig is maar wil graag afwijken van het gedrag van de groep. Met hulp van de rebelse nieuwe leerling J.D. (Christian Slater) lukt dat steeds beter en verliest de film steeds meer van zijn zoetheid.

De film weet niet alleen de mentaliteit en dwangmatige drang om ergens bij te horen met satirische overdrijving te vatten maar weet ook het conventionele beeld van de typische Amerikaanse highschool aan te randen door middel van het tonen van moorden, depressies en angst voor de toekomst. De balans tussen humoristische overdrijving en serieuze tragedie blijft daarbij uitstekend overeind. Ook de dialogen en oneliners zijn noemenswaardig. “Well, fuck me gently with a chainsaw. Do I look like Mother Teresa?“

Heathers is in de kern een uiterst nauwkeurige observatie van de hulpeloosheid en overbelasting van adolescenten. Het leven is ook achter de ellende niet idyllisch. Happy Endings bestaan niet. In de meeste highschoolfilms uit de jaren 80 bestaan die dingen wel. In Heathers borrelen blijvend faalangst, groepsdruk en zelfmoorgedachten op. Als normaal onderdeel van het schoolse bestaan. De film vertelt het soms op rauwe toon, soms op bijtende toon, soms met overdrijving en soms op hilarische wijze. Dat is soms confronterend, soms grappig maar voelt op een of andere manier wel realistisch. Prima film.

Ai, wat knaagt de tand des tijds hard op deze film. Die lelijke piepgeluidjes in de soundtrack, de lelijke beelden, het babyface van Slater, de lelijke cinematografie, Doherty, Winona Ryder die enorm slecht speelt. En daar staat alleen Big-Hair Heather tegenover.

Voor mij is deze film echt enorm overschat. Ik kan er niks mee.