La Prisonnière (1968)

Visueel sterke film, met name het begin en het einde, wat zich het best laat omschrijven als een paddo-trip fast forward.

Eerste en Tweede Paasdag te zien in het Filmmuseum (EYE) in Amsterdam. Ik heb 5 April nog niets in de planning staan, dus ik ga hier zeker heen!

Toch maar naar de woonboulevard geweest? Hopelijk hadden ze daar net zulke hippe sixties konseptuweele hebbedingetjes en interieurs in de aanbieding vergelijkbaar met het werk waar deze film ons op tracteert.

Het is wel duidelijk dat de film in artistieke kringen speelt en de art-design mag zeker genoemd worden. Het valt echter op dat waar Stans'( Terzieff ) galerie ultramodern is voor die tijd, zijn werkruimte juist een soort museum is met Indiase tantra beeldjes, fresco's uit de antieke oudheid en andere gekkigheid door mekaar. Het heeft er alle schijn van dat de figuur van Stan geinspireerd is door Des Esseintes...

Een prototype decadent dus en dat geldt met mate ook voor de film waar Clouzot de NV boys verslaat op hun eigen terrein. Zijn eerste volledige kleurenfilm, maar Clouzot had in LMP al laten zien dat hij dol was op gekke kleurtjes die ook hier een bont spektakel bieden.

Het verhaal is tegenwoordig vrij standaard en toch ook wel typisch Clouzot in dier voege dat het weer om een 3hoekje draait, alleen zijn er nu drugs, spiegedelika, op-art en SM aan toegevoegd. Niet expliciet genoeg voor de moderne kijkertjes die het pas snappen als iemand 11 minuten in d'r hol wordt geneukt, waarschijnlijk. De reeds gememoreerde psychedeliese mindfuck op het eind is voor de kijker anno 2011 wellicht te standaard.

Clouzot's laatste heeft het over een complexe relatie tussen een kunstgalerijhouder, met bizarre, achter kunst schuilgaande bezigheden, in de film wordt hij verweten voor egoïst, voyeur, pervers, maniak, ziekelijk... en een jonge beïnvloedbare vrouw.
Is er over de zin en de onzin van deze relatie wel wat te debateren, het mooie van deze film zit toch in de kleuren en de mooie beeldcomposities. Clouzot lijkt wel heel blij zich met kleurtjes te kunnen uitleven, getuige hiervan niet alleen de kunstige creaties maar ook enkele markante scènes, zoals de zee-en-rots-scène, de dakscène, de nachtmerrie-coma-beelden...
Laurent Terzieff is perfect in zijn rol en ook Elisabeth Wiener als Bernard Fresson acteren goed.
"Avec la participation de Dany Carrel" vermeldt de film en deze deelname is heel charmant.

Irréversible

De film roept bij mij herinneringen op aan Peeping Tom (1960) dat zich eveneens concentreert op voyeurisme vs. liefde. Het is overduidelijk dat La Prisonnière in volle swingin' sixties gemaakt is, getuige het gebruik van fel psychedelische kleuren en vormen als equivalent van hallucinogene ervaringen (zie ook bvb. A Space Odissey 2001, in hetzelfde jaar gemaakt, bevat ook een dergelijke trip), aftasten van relaties, de zoektocht naar (seksuele) identiteit ....

Hoewel de esthetiek - onvermijdelijk maar niet hinderlijk - gedateerd overkomt, is het thema van de film actueler dan ooit in het huidige digitale tijdperk. Pornografie is nog nooit zo massaal verkrijgbaar en binnen handbereik (no pun intended) geweest dan vandaag, ontdaan van elke soort intimiteit.

Met zijn laatste film bewees H.G. Clouzot de vinger aan de maatschappelijke pols te houden, en betekent het een waardige afsluiter van zijn oeuvre.

De film zat vol met mooie shots van de meest prachtige kinetische kunstvoorwerpen uit de jaren '60.

Ik heb de blu-ray van Studiocanal diverse malen teruggespoeld om daar van te kunnen genieten.

Alleen dit al, maakte het 't bekijken meer dan waard.

Het ziet er allemaal tof uit in deze film, veel op art die ten tijde van deze film echt hip is geweest en sommige objecten hebben nog steeds wel iets.
De verhoudingen tussen de personages zijn vrij spannend maar toch verslapte mijn aandacht wat tijdens het middelste deel van de film. Het lijkt dan als een nachtkaars uit te gaan maar het einde is spectaculair. Fraai laatste beeld ook van José in het ziekenhuisbed.

Aardige film over een getrouwde vrouw die een kunsthandelaar ontmoet door wie ze zich laat fotograferen. Duidelijk een product van zijn tijd. Mede door de vele kunstwerken die voorbij komen, is dit een visueel aantrekkelijke film. De verhoudingen tussen de personages zijn goed neergezet, maar het is allemaal wel langdradig (vooral de foto-shoots).

Wederom intrigerende film van Clouzot. En hij staat gewoon op Netflix. Zijn laatste niet afgemaakte film L’enfer is beroemd door de innovatie aanpak die Clouzot voor ogen had, maar ook in deze film experimenteert hij al volop met kleur, vorm en ritme. En de laatste 5 minuten geven een ruimschoots voorproefje op hetgeen we gemist hebben.

Maar ook inhoudelijk is het interessant met een psychologisch kat en muis spel dat mij regelmatig deed denken aan Bitter Moon en Peeping Tom.

Aanrader! 4*

Inhoudelijk vond ik dit ding niet interessant. Jammer, visueel wel tof met die sfeer van de 60s en de felle kleuren. De film komt uit die periode maar weet dat ook vrij goed neer te zetten en herkenbaar voor kijkers anno 2025. Geen idee wat het verder was, misschien was het niet het moment om te kijken maar de film sleepte maar en sleepte maar vanaf seconde 1 al. 1,0*.