Fiend (1980)

Wederom een charmant pareltje van de Ed Wood van de jaren '80-00, de onnavolgbare Don Dohler!

Met een mini-budget heeft de ons helaas te vroeg ontvallen Dohler werderom een verrassend spannende creature feature weten te creëren.

Fiend is een kruising tussen een vampier en een succubus, misschien is ie wel allebei! Een muziekminnende zonderling die leeft van de energie van nietsvermoedende slachtoffers!

De film is rauw, de beelden zijn ongepoleist, maar dat is nou juist de charme van die werkje. het kost soms moeite om door de kartonnen decors en van Playdoh en bakmeel aan elkaar hangende make-up en effecten heen te kijken. Maar wie het de kans durft te geven zal een enige film ontdekken, een intrigerend verhaal over een tragische ondode muzikant die móet doden om te overleven!

Ik heb hier bijzonder van genoten! Het is altijd leuk om te zien dat er niemand wordt gespaard, geen vrouwen, geen kinderen, geen dieren! Fiend is een Bozewicht van Gelijke Kansen -om gegrepen te worden door The Fiend dus!!

Makkelijk vergeten Dohler. Niet de meest sprankelende film van de beste man. Verhaaltje is wel weer redelijk ludiek en de bekende visuele effecten zijn ook weer van de partij. Grappig dat hij z'n eigen kinderen in de film laat spelen en z'n dochtertje laat vermoorden én afvoeren in een ambulance. Als je dat zo hoort / ziet (werd ook besproken in de documentaire ''Blood, Boobs & Beast'') lijkt Dohler niet bepaald de vriendelijke buurman, vader en oom die hij in werkelijkheid wel was. Grappig genoeg heeft hij zelf erg weinig met horror. Het zijn vooral zijn partners, TV-kanalen en investeerders die schreeuwden om de 3 B's. Tof werkje, vooral door de herkenbaarheid van Dohler met veel duistere synths en Don Leifert, met snor, die als enige ''acteur'' zich weer een weg weet te slaan door deze pulp