Ville-Marie (2015)

De film begint met een gebeurtenis die letterlijk en figuurlijk een behoorlijke klap veroorzaakt die doorebt. De gebeurtenis zet allerhande zaken in verschillende levens in werking, die in verschillende verhaallijnen worden gevolgd.

De verhaallijnen lopen door elkaar heen, kruisen elkaar en raken elkaar. De verhalen en keuzes van de personages in heden en verleden zijn intens en hebben grote impact (gehad) op hun leven en dat van anderen.

De sfeer in de film is triest en benauwend. Het is een sfeer die past bij de personages. De karakters zijn boeiend, maar ook afstandelijk en absoluut niet knuffelbaar. Ze voelen zich verloren en verdrietig. Ze zijn onthecht van liefde en geluk. Pogingen om aan die onthechting te ontsnappen zijn er niet of zijn halfbakken. Men is passief of angstig of onmachtig. Het ongelukkige gevoel biedt hun troost. Het ongeluk is er nu eenmaal en dat is eigenlijk wel zo gemakkelijk. Het wordt gekoesterd en biedt als een van de weinige factoren in het leven tenminste zekerheid.

Als de verhaallijnen elkaar raken en confrontaties plaatsvinden (met een ander personage of met het eigen personage), betekent dat een confrontatie met weggestopte waarheden en onderdrukte emotie.

Keuzes uit het verleden komen in het heden keihard terug. Een ieder wordt wakker geschud uit een treurige impasse. Voortmodderen in sedatie of gloedvol leven, dat is vervolgens de keus.

De persoonlijke strijdtonelen zijn heftig. Toch ogen de worstelingen soms vlak en zelfs wat kil. Dat heeft alles te maken met de personages. Die zijn gewoon niet erg warmbloedig, maar eerder klinisch en levenloos. Hun emoties zijn (te) weinig zichtbaar en kruipen niet onder de huid. Althans niet onder mijn huid.

Sterk acteerwerk van Belluci en Bussières in een krachtige en (ingehouden) emotionele film.