Hiso Hiso Boshi (2015)

Sono maakt het zijn publiek bepaald niet gemakkelijk. The Whispering Star is één van de stilste films die ik heb gezien, een zee van geluidloosheid met soms een repeterend geluid dat er juist wordt uitgelicht. Dit aspect deed me een beetje denken aan het werk van Tati. De openingsscène voelt dan weer aan als de avant-garde cinema uit de jaren '20 en '30, mede dankzij het niet-narratieve karakter.

Verder valt het gebrek aan zinvolle communicatie op, zowel tussen de "twee" ruimtereizigers onderling als tussen de transgalactische pakketbezorgster Yoko en haar klanten. Des te sterker komt het slotkwartier uit de verf, wanneer Yoko op de laatste planeet aankomt waar nog louter menselijk leven voorkomt, en dit geeft voor het eerst na anderhalf uur film weer een vorm van herkenbaarheid (terwijl de mensen nog maar silhouetten blijven achter een scherm). Ook de muziek is hier, hoewel simpel, heel mooi.

Qua cinematografie is de film continu boeiend, en het tamelijk beperkte decors van het ruimteschip zit vol verrassingen. Als je de verschillende facetten los bekijkt zit het dus wel goed met The Whispering Star maar als geheel is het vrij taai. Met een gevuldere soundtrack en misschien een iets kortere speelduur zou de film denk ik beter werken, of in elk geval meer kijkplezier opleveren. Maar dat zal Sono natuurlijk een rotzorg zijn.

Heerlijk.

Een film die inderdaad niet zo makkelijk z'n publiek zal vinden. De combinatie arthouse/genre is sowieso tricky en Sono legt de balans redelijk in het midden. Maar toevallig is dat meestal wel het punt waar films mij het meest raken.

The Whispering Star is vooral een ontdekkingstocht, waardoor je best zo weinig mogelijk van het plot weet vooraf. Het tempo ligt al niet al te hoog, dus wanneer een aantal "verrassingen" al gespoiled zijn wordt het er alleen maar taaier op.

Visueel is het geweldig. Sepia maar dan op een supercleane manier. Ook de soundtrack is erg nadrukkelijk aanwezig, al is het dan wel in de effecten, eerder dan in de muziek zelf. Acteerwerk ook behoorlijk, al is dat niet meteen het punt waar deze film zich het hardst op richt.

Vind dit één van de beste dingen die Sono al gemaakt heeft. Weinig commercieel allicht (zowel vanuit arthouse als Hollywood kant bekeken), maar erg boeiend en erg uniek.

4.5* en een uitgebreide review

De laatste van de vijf films die Sion in 2015 uitbracht die ik nog moest zien. Op één na waren de andere films degelijk, maar haalden niet het niveau van zijn betere films. Dat doet The Whispering Star wel, en ook nog eens ruimschoots. Met afstand zijn mooiste film, waarbij ik wil benadrukken dat dat bij mij niet betekent dat het zijn beste film is, want Guilty of Romance en Why Don't You Play in Hell? zijn geduchte concurrenten, die zich echter op respectievelijk waanzin en prettig gestoorde humor richten.

The Whispering Star richt zich meer op poëzie en verstilling. Er wordt niet gesproken, hooguit gefluisterd. Er gebeurt weinig en wat er gebeurt vind plaats in een zeer laag tempo. Een recept voor verveling, en al moet ik toegeven dat ik naar het einde toe het wat moeilijker kreeg, heb ik vrijwel de hele film gebiologeerd gekeken naar de prachtig gestileerde beelden. Op één kort shot na volledig in sepia, waarbij ik me afvraag of Sono geïnspireerd was door films als The Red Spectacles en Avalon van Oshii. Maar misschien liggen de inspiratiebronnen elders. Elders op internet zag ik bijvoorbeeld een recensie waarin de film een mix tussen Tarkovski en Futurama genoemd wordt.

Ook veel schoonheid in het uitgangspunt: een robot die de intergalactische post bezorgt in een ruimtevoertuig in de vorm van een huis, en daarbij voornamelijk vrijwel verlaten planeten bezoekt. De omgeving van Fukushima vormt kennelijk het decor voor die planeten. Opmerkelijk toch dat Sono tot nu toe de enige regisseur is die de tsunami (in Himizu) en de nasleep in Fukushima aanstipt. Althans de enige regisseur waar ik weet van heb. Ondanks de verwildering weet Sono toch de schoonheid op het scherm te toveren.

De laatste bezorglocatie is enigszins afwijkend, want in het universum van de film een planeet waar veel mensen wonen. Het decor wordt deze keer niet door Fukushima gevormd, maar is erg abstract met alle geprojecteerde schaduwen. Misschien uiteindelijk de mooiste scène, mede met dank aan de verstilde muziek van De Lalande, te weten het deel Tombeau pour Monsieur Lully uit het werk Leçons de Ténèbres. Ik moet zeggen dat ik nog nooit eerder wat van deze componist heb gehoord, dus een fijne kennismaking.

Voor de rest is de muziek erg spaarzaam. In de eerste helft van de film komt hetzelfde stuk van De Lalande ook voorbij; iets meer tegen het einde van de film horen we nog even het Ave Maria van Bach/Gounod. Kortom, zoals vanouds klassiek in een film van Sono, maar eens een keer een erg originele keuze met vrij onbekend werk in plaats van bijvoorbeeld Beethoven.

Kortom, veel schoonheid in zowel beelden, als plot en muziek. De algehele sfeer is er één van eenzaamheid en nostalgie, dat laatste ook getuige de aankleding van het ruimtevoertuig waarbij de computer eruit ziet als een computer uit een jaren 60 film, en waarbij het stuurwiel kennelijk een stuurwiel van een oud zeilschip is.

Uiteindelijk kan ik niets anders concluderen dat dit echt een pareltje is. En hele dikke 4,5*, wellicht ooit nog eens meer na een herziening.

Omdat Baggerman zich verveelde tijdens het kijken van deze film begon hij zich af te vragen of Ingmar Bergman eigenlijk stiekem nog leeft, Sion Sono heeft vermoord en onder zijn naam deze film heeft uitgebracht? Saai, saai, en saai.

Het is me inmiddels duidelijk dat Sion Sono voor mij niet de regisseur is, waarvan ik per se alle films wil opsnorren en bekijken. Meestal slaat hij de plank volledig mis bij mij.

Het gebruik van de bizarre beelden van de Fukushima-regio zorgt voor nog wat credits bij mij, maar verder kon ik hier niet veel meer mee dan gebruiken als middel om snel in slaap te vallen.

Het type film dat voor mij compleet staat of valt met of de cinematografie wel in orde is.

Een vrij statische film, maar wat slaagt Sono er goed in om een benauwende sfeer op te roepen van een toekomstige ruimtereizigster met een speciale missie. De scenes aan boord zijn repetitief, maar door allerlei camerastandpunten te gebruiken slaat de verveling nooit toe, al voel je wel meerdere keren de verstikkende leegheid van het hoofdpersonage opdoemen. De zwart - wit scenes zijn contrastrijk en het universum is fraai in beeld gebracht.

Hoogtepunten zijn iedere keer de bezoekjes aan andere planeten. Op visueel vlak niet minder dan geniaal, Sono dompelt je onder in bloedmooie panorama`s. De man die loopt tussen gestrande boten, de reflectie van wat er buiten is in een waterplas binnenhuis en Yoko`s fiets scene in de verlaten stad zijn zwaar favoriet!

Apocalyptische prent vol met prangende onbeantwoorde existentiële levensvragen, die voor mij nu al werkt omwille van zijn schoonheid en zijn mysterieuze universum. Geen lichte kost, maar als je houdt van Tarr/Tarkovsky zeker gauw proberen.

Sono zoals ik hem nog nooit zag, zwaar onder de indruk! 4,5*

Ik ben wel anders gewend van Sono. Niet dat ik zijn hele oeuvre al heb gezien, maar over het algemeen was het toch flitsender, gewelddadiger en vooral sneller. Deze film druist daar in alle mogelijke manieren tegenin. Het is zelfs een ware beproeving, want bij momenten is het wel erg repetitief.

Nu, dat hoeft op zich geen probleem te zijn. Kan je des te meer genieten van de cinematografie en camera. Het lijkt alsof de film 30-40 jaar ouder is dan 2015. Aan boord van het ruimteschip, dat er binnenin zelfs vrij cosy uitziet, een vrouwelijke androïde. Zij is de moderne PostNL van dienst en bezorgt pakjes tussen mensen onderling die mijlenver van elkaar wonen in het galactische universum. Om de tijd wat te doden, houdt ze zich bezig met het huishouden en het poetsen. Zelfbedruipend is ze evenzeer als ze haar Duracell-batterijen moet vervangen. Nou, dat zag er vrij knullig uit eerlijk gezegd.

Die uitstapjes op de vrijwel verlaten planeten en de weinige encounters met de bevolking roepen inderdaad existentiële vragen op. Niet in het minst wordt ze begroet dat het tijd werd, alsof een androïde daar last van heeft.