House of Mortal Sin (1976)

Een werkelijk angstaanjagende horrorthriller van Pete Walker, die ook nog andere sfeervolle griezelfilms regisseerde, zoals HOUSE OF WHIPCORD en FRIGHTMARE. De film is wel erg anti-klerikaal en bepaalde moordscenes zullen sommigen zeker chockeren. De vertolkingen zijn voortreffelijk en het scenario is niet onverdienstelijk. Fans van het genre zullen zeker genoeg kippevel krijgen bij het zien van HOUSE OF THE MORTAL SIN.

Een van Pete Walkers bekendste films over een priester die op pad gaat om "zondaars" te straffen voor hun daden. Daarnaast worstelt hij met seksuele verlangens die hij steeds moeilijker weet te onderdrukken. Thematisch is deze prent, net zoals zijn andere films trouwens, weer erg controversieel – in bepaalde kringen zou men deze heidense regisseur prompt tot de brandstapel veroordelen. Hoewel Walker naar eigen zeggen nooit een diepere betekenis in zijn films heeft willen steken, kan je moeilijk ontkennen dat hij met House of Mortal Sin het celibaat afkeurt. Dat is ook te zien in de subtielere scènes waarin een jonge priester en een vrouw naar elkaars liefde hunkeren.

Het idee om gezaghebbende, autoritaire figuren op te voeren als koele moordenaars boezemt een zekere angst in, te meer omdat door hun geloofwaardigheid en maatschappelijke rol alle verdachtmakingen rond hun persoon meteen worden weggevaagd. Dit element wordt hier goed benut zodat de spanningsboog strak gespannen blijft tot het cynische einde.

Ook de moeite waard zijn House of Whipcord en Frightmare.

De film weet voornamelijk te vermaken door het lekker gestoorde personage van Sharpe. Daarnaast is het sadistische gedrag van miss Brabazon (Sheila Keith) richting haar "schoonmoeder" ook lekker macaber. Daarnaast zorgt Keith's personage in de laatste helft nog voor wat aparte wendingen.
Susan Penhaligon komt wel overtuigend over als de jonge, knappe vrouw die te maken krijgt met de gestoorde zijde van Sharpe's personage. Ironisch trouwens (gezien die seksschandalen van een aantal jaren terug) hoe ook in deze film naar voren komt hoe men vroeger aankeek tegen dergelijke mensen van de kerk.
Zo blijven de personages van Stephanie Beacham en Norman Eshley wel erg lang ontkennen dat Sharpe's personage tot akelige dingen in staat is. Mede daardoor zou je bijna kunnen zeggen dat Walker met deze film zijn tijd al wel wat vooruit was. Men durfde namelijk nog niet zo kritisch te zijn richting de katholieke kerk en diens vertegenwoordigers.
Een typisch Britse horror/thriller die ik persoonlijk een stuk boeiender en sfeervoller vind dan The Flesh & Blood Show van dezelfde filmmaker.
Een aanrader voor zij die de klassieke (Britse) horrors wel kunnen waarderen.

Ook al zou ik mijzelf geen echt grote horrorliefhebber willen noemen, de Britse horror ligt mij toch het best.

Ook ik kwam bij deze film vooral terecht door de aanwezigheid van Susan Penhaligon.

Wat een beauty.

Hoewel Stephanie Beacham natuurlijk ook niet mis is.

Blij toe, want dit was wel een schot in de roos.

De eerste film van Peter Walker die ik zag denk ik.

Misschien moet ik maar eens op zoek gaan naar meer.

Wat een goede rolbezetting!

Met name Anthony Sharpe weet te overtuigen als Father Meldrum, ik kreeg er de rillingen van.

Brrr... wat een griezel.

En dan die huishoudster nog, miss Brabazon (Sheila Keith)

Er zitten wel een aantal ongerijmdheden in de film, maar dat mag de macabere pret niet drukken

Een verrassend einde van de film ook.

Die "nasties" van Walker zijn niet bijzonder spannend maar eng vind ik ze wel.
Ze raken vaak aan taboes, hier de misbruiken van de kerk in de tijd dat dit nog niet of moeilijk bespreekbaar was. Inmiddels weten we wel beter. Er wordt een duidelijk anti-celibaat standpunt ingenomen. En de gedachte dat je vertrouwen in een man van de kerk misbruikt kan worden is op zich creepy genoeg voor een film. Ook dienstmeid Ms Brabazon die de hulpeloze moeder van de priester misbruikt voelt ook vies aan (dat wordt op het einde goed uitgeklaard), zeker nu we in de actualiteit al dergelijke verhalen gehoord hebben in WZC en crèches.
Shockeren is zeker de bedoeling en ja, ook ik ben gewonnen voor dit onverwachte einde... Erg goede thriller.