Io La Conoscevo Bene (1965)

Een reeks vluchtige ontmoetingen van een jong en mooi plattelandsmeisje op zoek naar geluk in de grote stad. Soms zijn die ontmoetingen luchtig en komisch, soms hebben ze een ernstige ondertoon. De mannen die ze ontmoet willen op enigerlei wijze allemaal profiteren van haar goedgelovigheid en inschikkelijkheid en haar neiging om het iedereen naar z’n zin te maken.

Hoewel nog heel erg jong (pas 19 !) laat Stefania Sandrelli tijdens deze tour-de-force zien dat zij niet alleen een schoonheid, maar ook een veelzijdig actrice is. Misschien niet de allerbeste rol uit haar inmiddels imposante filmcarrière, maar zeker één van de betere.

Goede film met een geweldige soundtrack doet inderdaad denken aan Vivre sa vie, maar Sandrelli is geen Karina, die heeft toch wel een pak meer uitstraling. Sandrelli doet het zeker niet slecht, maar echt sprankelen doet de film toch vooral in de cameravoering en montage (de tapdans scène!) én met name dus met de genoemde soundtrack.

Dit is geen film, dit een verzameling van zo'n 20 (19 schijnen het te zijn) scènes waarin Adriana steeds een avontuur heeft met een man, of dat nu een gesprek met een mislukte boxer is, of one night stand. Ik weet niet eens of het allemaal wel chronologisch is of hoe lang de totale tijdspanne is. De film blijft op momenten wel wat afstandelijk daardoor en weet mede daardoor niet altijd de aandacht vast te houden (ook is niet elke scène even sterk of boeiend), hoewel het einde er wel in hakt.

Maar vooral het camerawerk, met veel bewegingen en zoom en prachtig zwart-wit is geweldig. De film is echt een genot om te kijken met ook een heerlijke soundtrack eronder. 4,0*.

Fraai dit. Mooi geflilmd en sterk geacteerd. Tragikomisch zou je de vertellingen kunnen typeren. De vergelijking met Vivre sa vie dringt zich op waarbij een verschil is dat Adriana mij een stuk naiever voorkomt en dat het tempo in deze Io La Conoscevo Bene wat hoger ligt.

Misschien wat te fragmentarisch om inhoudelijk grote indruk te maken, maar Io la conoscevo bene schittert in de losse momenten. Vooral in het laatste halfuur komen er fraaie scènes voorbij, hoewel de ontmoeting met de bokser en het langs de kathedraal van Florence lopen eerder ook al heerlijk was. Toch betrapte ik mezelf er halverwege op dat ik een beetje naar het eind zat te verlangen. Dit is typisch een film die veel sterker had kunnen zijn met een kortere speelduur. Niettemin de moeite waard en het slot is, zoals hier al benoemd, sterk.