Doragon Bôru: Makafushigi dai Bôken (1988)

Mwoh, redelijke film, maar net als de andere films brengt het weer niks nieuws, behalve dat het oorspronkelijke verhaal weer wordt verdraaid. Iets waar ik niet zo blij mee ben. Nu is Chiaotzu plots keizer en aanwezig bij een martial arts toernooi, waar Goku onder andere vecht, maar ook Mercenary Tao (uhm, oké...) en zijn indianenvriend. Het brengt niks nieuws en met 3 kwartier speeltijd is het ook zo weer voorbij. Deze films komen toch wel erg over als goedkope cashcows voor extra geld, want een waardevolle toevoeging aan de serie zijn ze niet.

2,5*

Emperor Chiaotzu

Het gaat allemaal wat sneller dan ik in eerste instantie had verwacht maar die Dragon Ball films zijn door hun korte speelduur eigenlijk erg makkelijke tussendoortjes. Ik blijf het tot nu toe nog altijd een vreemde reeks vinden omdat ze op narratief vlak telkens een aantal dingen wijzigen ten opzichte van de serie in plaats van een verhaal te vertellen dat in de tijdslijn van de reeks zou passen maar bon, eens zien wat Mystical Adventure gaat brengen. Het wordt echter al snel duidelijk dat dit in dezelfde lijn als de twee vorige films ligt.

Dat betekent dus een hervertelling van iets dat al in de serie is gebeurd (namelijk Goku en Krillin die die gigantische rots kunnen verschuiven en nadien met Master Roshi zich gaan inschrijven voor een toernooi) maar dan dus op een andere manier. Ergens heb je geen andere keuze aangezien je maar zo'n 45 minuten (en dat is dan nog inclusief openings- en eindcredits) speelduur hebt. Het resultaat is dus niet het toernooi zoals we het kennen uit de serie maar gaan we deze keer naar Mifan waar het allemaal veel simpeler is. Je moet gewoon in de ring blijven tot je geen uitdagers hebt.. Ondertussen passeren er nog een resem bekende gezichten waaronder Bora en Upa maar de vreemdste ontwikkeling is ongetwijfeld dat Chiaotzu hier geen student van de Crane Hermit is maar één of andere keizer. Tien is een soldaat, Blue van de Red Ribbon Army is ook een soldaat, Crane Hermit is een soort van minister en dan loopt General Tao er ook nog eens rond. Tegen een rotvaart vliegen we door de vertrouwde gebeurtenissen (onder andere een training bij Korin, al kun je dat hier eigenlijk dat niet noemen aangezien het gewoon wat goede raad is) en op het einde is Bora weer levend.

Dat duurde in de serie toch wel heel wat langer! Het beste lijkt me dan ook om dit als een soort van alternatieve realiteit te zien en dan is dit eigenlijk best nog wel fun. De dood van Bora blijft één van de meest brute scènes uit Dragon Ball en ik blijf General Tao wel een fijn personage vinden. Zelfs Chiaotzu is minder vervelend dan zijn tegenhanger in de serie maar dat is nu eerlijk gezegd ook niet zo moeilijk, dat is gewoon een bloedirritant personage. Verder nog de gebruikelijke personages die Dragon Ball zo leuk maken en dan heb ik het natuurlijk over die dynamiek tussen Bulma, Yamcha, Roshi, Launch, Oolong, ... Qua animatie blijft dit perfect in de lijn van de voorgaande films en van de serie liggen. Soms nogal lui door wat animatie te herhalen maar dat heb je in de serie evengoed. Grappig ook dat we nog even opnieuw een tussenstop maken in Penguin Village. Dat deden ze in de serie ook maar Arale en co komen natuurlijk oorspronkelijk uit Dr. Slump, Akira Toryama's vorige manga/anime.

Tjah, weer een compleet van de pot gerukt verhaal dat je met de beste wil van de wereld niet in de tijdslijn kunt plaatsen (tenzij je dus begint met alternatieve realiteiten/tijdslijnen) maar als je dat aspect even links laat liggen, dan krijg je eigenlijk nog wel een vermakelijke film voorgeschoteld. Blijft jammer dat die maar zo'n 45 minuten duren maar met The Path to Power komt daar blijkbaar verandering. Wordt vervolgd!

3.5*