Wild in the Streets (1968)

Wild in the Streets is zowel een droombeeld voor de jeugd van toen, als een nachtmerrie.

Tuurlijk wil elke jongere dat zij meer macht en zeggenschap hebben bij de regering, maar in hoeverre kan dat gaan?

Wild in the Streets laat zien tot hoever dat kan leiden.

Max Frost is een enorme populaire popster, die door een politicus wordt gevraagd om hem senator te maken door middel van optredens. De senator heeft namelijk een radicaal plan: stemgerechtigheid vanaf 18 jaar.

Maar voor Max is dat niet genoeg en hij weet een leeftijdsgrens af te dwingen van 15 jaar.

Nadat de politicus is gekozen tot senator besluit Max dat hier meer in zit en besluit een greep te doen naar de functie van president.

De film laat zien dat bepaalde ideeën leuk in de praktijk zijn, maar niet werken in realiteit.

Wild in the Streets is een film, zoals American International Pictures ze veelvuldig maakte in de late jaren '60. Hip, cool, boordevol groovy muziek en met een scherpe rand. Leg dit naast films van grotere filmmaatschappijen van die tijd en je ziet gewoon radicale cinema. Daarentegen, leg het naast regisseurs als Godard en William Klein en het is kinderachtig simpel.

Maar Wild ziet zichzelf ook niet als een kunstfilm. Het is niets meer en niets minder dan een exploitation film, maar wat voor één!

PS: Let ook op de rol van Richard Pryor als Stanley X, de drummer van Max Frost zijn band!

4*

Na Across 110th Street (1972) de tweede film van Barry Shear die ik deze week zie. Waar die film een volwassen mix was van een aantal genres en stijlen is deze film meer onevenwichtig. Echt Sixties (geen verrassing dat de DVD een combi vormt met Roger Cormans Gass-s-s-s - maar hij is wel veel beter) in looks en vooral thema. Vooral het begin is nogal los en maar half geslaagd. De film wordt naarmate hij vordert sterker en zelfs bij vlagen onaangenaam scherp. Maar alle inspiratie ten spijt heel goed wil het ook niet worden.

Opvallend dat de lead Christopher Jones geen grote ster werd. Hij is een soort combi van James Dean en Tom Cruise. Een vlugge blik op wikipedia leert dat hij ook aan de Actor's Studio verbonden was, omdat hij trouwde met Susan Strasberg (de dochter van), maar na het debacle van David Leans Ryan's Daughter en de dood van Sharon Tate zich terugtrok uit de business.

En voor de volledigheid: Shelley Winters doet mee, dus is dit sowieso een must see, al speelt ze hier wel een zeer typische -en daarom niet per se memorabele- Shelley Winters-rol.

Inderdaad erg sixties weer en zoals Mochizuki Rokuro al aangaf is het niet vreemd dat dit op dvd gezet is samen met Roger Cormans Gas. Ook dit een weer een vrij vreemde film, hoewel niet zo gestoord als Gas. Het is ook enorm veroudert en voelt wat al te paranoïde aan, maar dat levert ook wel een grappig tijdsbeeld op en het zou me niets verbazen als er werkelijk mensen waren die de opkomst van de rebelse jeugdcultuur rond die tijd werkelijk met zoveel angst zagen aankomen als Shears dat hier doet.

Al valt die angst ook weer iets te relativeren, aangezien dit een satire is die iedereen aanpakt. Aanvankelijk lijkt het zelfs een pro-counter-culture film te zijn en krijgt vooral de volwassen wereld er van langs. Jammer alleen dat de kwaliteit van het geheel nogal wisselend is, met enkele geïnspireerde momenten, maar ook even vaak flauwe scènes. Christopher Jones (die recent overleed) is wel goed gecast en ook de de liedjes zijn meestal helemaal raak. Opvallend overigens hoe enorm charismatisch Richard Pryor toen overkwam, zelfs in zo'n vrij ondankbare bijrol. Daarnaast zie ik voor het eerst een jong ogende Hal Holbrook (in een erg goede rol); die zag er in de jaren '70 al oud uit.

Wel grappig om dit soort jaren '60 memorabilia te zien. Het blijft een fascinerende, ietwat uniek tijdperk. Al was Wild in the Street vermoedelijk een paar jaar later al erg veroudert.

3*

Hit-or-Miss deze film. Maar veel vaker hit dan miss. Niet zo sterk als Shears latere blaxploitationklassieker.Maar eigenlijk een stuk beter dan verwacht.

Veel meer dan een film die op de counterculture inhaakt. Uiteindelijk vooral een satire op de verhoudingen tussen de volwassenen en jongeren uit die tijd. Compleet met (muzikaal iets te brave) liedjes.De mindere stukken zitten in het begin, maar zodra duidelijk wordt dat deze film niemand spaart vond ik het echt sterk worden en het einde is bijna perfect.

3.5*

Zie ik daar nu Greg Brady van de Brady Bunch, ook wel genoemd Oh, wat een familie...

Jazeker.

Barry Williams - IMDb