The Magnetic Monster (1953)

Monsterloos.

Hoe men sfeervol, doch zonder spanning, 76 minuten vult. Ondanks dat deze film uit de jaren '50 stamt en het woord 'monster' in de titel heeft, is het allesbehalve een monstermovie. Het bizarre verhaal omtrent een alsmaar sterker wordende magneet boezemt weinig angst in, maar weet desondanks toch te vermaken. Niet dankzij de matige acteerprestaties, want Carlson maakt een hoop goed, wel dankzij de vreemde mix van amateuristische SF en mierzoet drama. En daar was een monster best op zijn plaats geweest.

2 Magneetjes.

We kunnen het hier allemaal wel een beetje belachelijk maken: "De monsterfilm zonder monster!!" Maar heel eerlijk gezegd heb ik toch wel even flink zitten zweten hier. Professor heeft beetje zitten klooien met elementen en deeltjes en voilà een nieuw element. Magnetisch, radioactief en iedere elf uur in kritische toestand. Kan dan onder controle gehouden worden door het te bestralen met een gigantische hoeveelheid elektriciteit, maar is het dan onder controle dan is deze demon core meteen 2 x zo groot. En dat gaat door en door en dan heb je ook steeds meer volts nodig en je raadt al eindelijk zal het zo groot worden dat heel de aarde uit zijn baan schiet. Ik ben wel gevoelig voor dit soort onzichtbare monsters en uit de hand gelopen scheikunde/natuurkunde proefjes. Verder denk ik vooral geschikt voor bèta nerds, maar ik ga dromen van dit soort films. Hele aangename verrassing dit.

Vergeet de titel van deze Low-budget sciencefictionfilm uit de jaren vijftig! Die is vermoedelijk alleen maar verzonnen om mensen te trekken! In plaats daarvan krijg je hier een meer doordachte en tot nadenken stemmende sciencefictionfilm van die tijd. In de kern is het wel de gebruikelijke jaren vijftig wetenschappelijk scepticisme en waarschuwing over nucleaire wetenschap. Maar ongebruikelijk voor een film als deze is, dat er niet echt een slechterik in het script zit. Er zijn geen buitenaardse indringers, er is geen "communistische" dreiging, ook geen nazi-spionnen of andere monsters. Door de oorzaak puur een wetenschappelijk ongeval te houden is het een veel nuchtere, niet-sensationele manier die ze onderzoeken. Wetenschappelijk gezien is het natuurlijk complete nonsens! De keerzijde van die wetenschappelijke mumbo-jumbo, is dat het ook (net als vele andere SF-B-films uit de jaren 50) een extreem spraakzame film was. De grootste teleurstelling van de film is de finale want in feite zijn de laatste 20 minuten, gerecyclede beelden die komen uit de Duitse sci-fi thriller Gold (1934) maar over het algemeen was dit best leuk!