Valentine (2001)

Ik vond het soms anders niet om aan te zien (uuh het acteren dan he). Zeer matige slasher met veel te weinig gore en een suf slot. 2*.

Figuurlijk een erg goedkope film.

Zeer simpele horrorfilm a la Scream die toch nog wel best geinig was. Ook hier een killer met een master die per keer een nietsvermoedende tiener naar de volgende wereld helpt.
Ik zie het als Scream, maar dan in een wat andere verpakking. De kills waren best leuk, zeker de kill in het bad waar de glazen platen overheen gingen en waar hij met de boormachine bezig was vond ik leuk.
Verwacht geen hoogstaande film, want dan zit je niet goed.

3*

Routineuze slasher waar je wel af en toe op het verkeerde been wordt gezet. Deze soort film had zeer leuk geweest in de jaren 80, maar nu is het gewoon het zoveelste slashertje in de rij van Scream, I know... enz.

Leuk om gezien te hebben, maar morgen weeral vergeten.... maar dat is dan wel goed omdat ik hem dan binnen enkele jaren kan terug zien!

Ik vond deze film best eng maar ik keek hem toen ik 12 jaar was ik weet niet of ik hem nog durf te kijke want ben best bang voor maskers met bollen wangen klinkt stom maar ben er wel bang voor

Valentijnsdag is enger.

Een zeer standaard horrorwerkje dat nauwelijks griezelig wordt en amper smerig. De acteerprestaties stellen ook erg weinig voor en het rommelige verhaaltje vol clichés boeit weinig.

Doorsnee.

Slechte slasher waarin een moordenaar met een masker het voorzien heeft op een groepje vriendinnen. De openingsscene toont nog enige potentie, maar daarna wordt het al snel een stuk saaier. Uiteraard zijn alle vriendjes de mogelijke moordenaar en ondertussen zijn er een paar inspiratieloze kills. En dat is het wel zo'n beetje. Ook het acteerwerk is benedenmaats (zelfs voor een film als deze).

Niet best.

In de slipstream van films als Scream en I Know What You Did Last Summer, maar haalt bijlange na het niveau niet van z'n grote voorbeelden.

Acteerwerk is érg matig, de twistjes zijn routineus en vallen soms moeilijk te rijmen met het plot. Verder is het vooral een typisch genrefilmpje dat snel en goedkoop in elkaar gedraaid is. Een paar bekende namen (met Heigl als grootste verrassing eigenlijk) die volk moeten trekken, maar veel baat het niet.

Schiet eigenlijk ook niet zoveel meer over van dit soort filmpjes. Toenertijd nog wel aardig vanwege de overdaad aan twists, maar ondertussen is dat meer een vervelend cliché geworden dan dat je er daadwerkelijk plezier aan beleeft.

1.0*

“You look great, Kate. How about a date, Kate? You could be my mate, Kate.”

Slecht. Slasherfilms hoeven niet origineel te zijn, en qua logica en domme acties van de personages kan ik veel hebben. Maar Valentine maakt het wel heel erg bont, en ieder slasher cliché komt aan de orde. Personages zijn om de domste redenen alleen (op een groot feest) en wie de killer is zal niemand verrassen. Het begin met Katherine Heigl is leuk en Denise Richards doet mee. Meer kan ik er niet van maken.

Remember that kid everyone ignored on Valentine's Day?
- He remembers you.

Standaard slasher. Vooral veel formulewerk waarin een gemaskerde moordenaar een groep vriendinnen vermoord. De link wordt al snel gemaakt naar een voorval uit het verleden, maar kent niet al te veel grote verrassingen. Een leuke cast met blikvangers Denise Richards als eyecandy en David 'Angel' Boreanaz, maar ook een kleine rol van Katherine Heigl die op de vlucht in het mortuarium zich verstopt in een lijkenzak, waarna de moordenaar haar keel doorsnijdt . De film bevat een aantal fijne kills, onder meer met een pijl en boog en een boormachine in het water waarna kortsluiting ontstaat een redelijk sfeertje en het wordt zo nu en dan ook nog wel wat spannend. Einde daarentegen zorgde voor de grootste verrassing toen de moordenaar bekend werd. Eerlijk is eerlijk, ik had het niet zien aankomen.

Flauwe whodunnit met horror aspiraties. Het meest opvallende aan de film zijn een paar leuke kills die wat mij betreft iets grafischer uitgespeeld hadden mogen worden. Leuk in de set-up, maar nogal braaf in de uitwerking. Amper bloed. Geen gore. Uit de kills viel veel meer horror te halen. Verder vinden we op het horrorvlak een paar erg voorspelbare jumpscares en een verhaallijn zonder enige vorm van originaliteit.

Die magere verhaallijn stoort op een bepaald moment behoorlijk. De paar leuke kills kunnen zeker niet verhullen dat het verhaaltje weinig meer dan flut is. De film zit vol standaard situaties waarin standaard personages domme dingen doen. Zo standaard dat geen personage of specifieke situatie lang in het geheugen blijft hangen. Misschien zit daar dan nog een uitdaging voor de kijker in.

Gelukkig bevat de film veel vrouwelijk snoepgoed dat de vlakke gedachten wat afleidt. En, ondanks de geslaagde trucs van het snoepgoed om in elke denkbare situatie steeds keurig gekleed of bedekt rond te blijven lopen, werkt die afleiding toch eventjes. In z'n algemeenheid wekt dat puriteinse gedachtegoed in hedendaagse films trouwens vooral verbazing en lachlust op. Na verloop van tijd is dat hier natuurlijk niet anders.

Prima killer trouwens. De killer is als bedreiging angstaanjagend genoeg. De gemaskerde slasher heeft een prettig enge uitstraling. Een emotieloos masker op een persoon werkt bijna altijd effectief. Ook hier. Het maakt onbehaaglijk. De killer en zijn kills zijn dan ook de enige sterke elementen in deze zeer matige film.

Verrassend leuk.

Valentine werd door vele recensenten en andere mensen de grond in geboord, opvallend dus dat ik er behoorlijke lol mee heb gehad. Het is niet de beste in zijn soort, maar ik kan zo'n film als deze op z'n tijd best waarderen. Jammer dat ik daarmee 1 van de weinige ben.

Origineel is het allemaal niet meer en ik denk dat elke horrorfan dit ondertussen wel weet. Ik kijk bij slashers daarom ook nog enkel en alleen naar het vermaak dat het biedt en Valentine biedt daar genoeg van. De opening alleen al belooft een aparte film, misschien enkel al omdat een slasher niet zo vaak op deze manier opent.

Acteerwerk is niet best en de personages zijn wat saai, maar soms zitten er prima prestaties bij. Shelton is niet best, maar Richards doet het prima en in het begin mogen we ook nog eens Heigl zien. Boreanaz en Capshaw zien we verder niet veel maar voor wat ze laten zien zijn ze net oké.

Visueel best leuk versierd en gedecoreerd. Er zitten nog best spannende sequenties bij, maar heel eng wordt het nergens. De killer draagt een goedkoop maar creepy maskertje en de opzet is grappig. De moorden hadden wel iets bruter gemogen maar ze vermaken best en worden relatief genadeloos gebracht.

Heel mysterieus is het verder niet en de twistjes stellen niet zo heel veel voor. De finale zet je nog weleens op het verkeerde been en ik stoorde me eigenlijk nergens echt aan. Wel jammer dat de film uiteindelijk zijn eigen concept, dus valentijnsbrieven enzovoort, een beetje lijkt te vergeten. Ook had er iets meer spanning in gemogen en had de killer iets meer karakter mogen hebben qua trademark enzovoort. Verder een leuke en vermakelijke slasherfilm.