Ma Yong Zhen (1972)

Omhoog gegooid. De hele film is niet onaardig. Beetje 3 sterren niveau. Aardige gevechten, maar wel al beter gezien. Dat geldt eigenlijk niet voor het veel besproken laatste gevecht, wat niet minder dan geniaal is en bij een van mijn favoriete scenes ooit hoort. Opvallend verschil van kwaliteit met de gevechtscenes daarvoor. Brengt hem bijna een punt omhoog. Bijna maar niet helemaal.

Kung Fu gangsters

Boxer from Shangtung is een film die al geruime tijd stof lag te verzamelen in mijn DVD kast. Meestal kijk ik mijn films 's avonds en met een speelduur van over de twee uur werd deze Shaw Brothers altijd opzij geschoven. Zonde eigenlijk want het leek me wel een interessante film maar de voorkeur ging dus uit naar iets kortere films. Althans tot vandaag want ik had een namiddag vrij en had wel zin in een Shaw Brothers film want die hebben me praktisch nog nooit teleurgesteld.

En ook nu is het weer vollenbak genieten met wat we hier voorgeschoteld krijgen. Boxer from Shangtung begint wat traag doordat er naar mijn gevoel iets teveel wordt gefocust op Ma en het verschil met Tan Sze, al werd die op mijn versie wel Tan-Tsi genoemd maar ik zal voor de gemakkelijkheid de Imdb namen aanhouden. Eenmaal Ma zich langzaamaan in the picture begint te werken bij de twee rivaliserende bendes is het hek helemaal van dam. Wat daarna volgt is een film die vooral vanwege de vechtscènes naar een hoger niveau wordt getild. Het begint al leuk met de Rus maar de massale confrontaties tussen Ma en de anderen (en de link met Kill Bill is inderdaad erg snel gemaakt) zijn dan ook heerlijk om naar te kijken. Zeker de eindconfrontatie waar Ma met een bijl in zijn buik het nog tegen talloze tegenstanders opneemt is heerlijk vermaak. Al breken Cheh Chang en Hsueh Li Pao wel wat met de sfeer van de film door er opeens wel erg veel bloed aan toe te voegen.

Wanneer je je wat verder verdiept in de wereld van de Shaw broertjes, dan is Cheh Chang een naam die je erg veel zult tegenkomen. Dit is ondertussen mijn 5e film (en dat betekent dat ik er nog erg veel heb te gaan) en die wederom op 4* eindigt. Deze keer regisseert hij echter samen met Hsueh Li Pao omdat ze met een enorme tijdsdruk zaten. Het was gebruikelijk dat een Shaw Brothers film in een maand of 2 werd opgenomen maar Boxer from Shantung moest in één maand gemaakt worden. Dit had als resultaat dat Chang s 'nachts filmde en Pao overdag. Gelukkig is er van enig verschil in stijl maar bitter weinig van te merken. Dit soort films moet het meestal hebben van de hoofdrolspeler en met Kuan Tai Chen is er wel een goede keus gemaakt. Hij heeft wat weg van Bruce Lee doordat ze dezelfde nonchalance hebben maar ook de bijrollen met onder andere David Chiang zijn erg degelijk.

Zonde dat ik dit eigenlijk weer zo lang heb laten liggen want dit is wederom een geslaagde Shaw Brothers film. Tegenwoordig zijn de films amper nog te vinden (ik ben gestrand op 12/20 films uit de collectie) en dat is jammer want dit mag er wezen. Heerlijke gevechten en een dito cast. Ik heb al slechter gezien.

4*

Ik vond het allemaal wat minder spannend.

Kende de film eigenlijk niet van naam, dus was best verrast dat hij toch al een zekere reputatie had. Des te verrassender omdat deze Cheh Chang eigenlijk best veel afwijkt van z'n typischere werk ... of misschien nét daarom natuurlijk.

Al is het dan vooral de setting die wat anders is. Iets moderner en vooral veel stedelijker, daar waar Cheh's films zich toch vaak wat landelijker afspelen. Het is misschien een klein detail, maar aangezien die Shaw Bros film zo hard op elkaar lijken voelt het toch meteen aan als een wezenlijk verschil.

Qua opzet is het ook geen typische revenge flick, wel een een zero to (anti)hero verhaaltje met een nogal vervelend hoofdpersonage. Dat maakt dat het allemaal net wat lastiger wegkijkt dan de gemiddelde SB film. Het helpt ook niet dat alle martial arts kwaliteiten weer opgespaard worden tot de eindscene. Een merkbaar verschil met de eerdere actiescenes, die toch van een minder niveau waren.

Op zich wel leuk om eens een wat ander gezicht van SB en Cheh Chang te zien, maar echt geslaagd vond ik het niet. Buiten het eindgevecht ontgaat het mij ook waar deze film z'n relatieve bekendheid vandaan heeft. Zeker omdat de film eigenlijk 30 minuten te lang duurt, waardoor een aantal typische mindere punten nog eens extra uitvergroot worden.

2.0*

Hm, de apotheose van deze film lijkt erg op de finale van De Palma's Scarface hoor, maar dan met kung fu in plaats van wapengekletter. Het rise&fall verhaal vond ik ook gemeenschappelijke punten hebben en vraag me dus af of Oliver Stone heel misschien wel The Boxer of Shantung zag...

Dit soort misdaadverhalen vind ik in ieder geval heel goed werken in kung fu films en dit kan wat mij betreft een betere Shaw Bros genoemd worden. Eén van deze bescheiden klassiekers die de Kung Fu rage startten in de VS en Europa. Het eerste uur was vooral erg sterk, maar van zodra Ma een soort mafiabaas werd vond ik de film toch inzakken. Op dat moment nemen de actiescènes ook een stap terug. De personages werden ook niet verder uitgediept...ik verwachtte wat meer uit de wisselwerking tussen Ma en die zangeres. Het eindgevecht is bijzonder bruut voor dit soort films en er kwam heel wat rode verf aan te pas.