Nude... Si Muore (1968)

Nogal vergeten giallo en dat niet geheel terecht,niet alleen omdat Bava het scenario schreef,maar vooral omdat deze giallo als eerste uit de saga het genrespecifieke combineert met het duidelijkste slasherkenmerk:een deranged killer die jonge grietjes achternazit en systematisch afslacht(deze film werd gedraaid in '67).

Klinkt leuk en is het ook,maar het probleem is dat de film wat tussen wal en schip valt:daterend van voor Argento,Fulci en de grote sleaze revolutie in de seventies,brengt hij niet wat de titel suggereert.De grietjes gaan hier niet volledig uit de kleren ,al gaan ze dan wel voor het merendeel dood.Helaas wordt hun ondergang wat onspectaculair in beeld gebracht,zodat we het moeten doen met de prachtige setting in een zuidfranse villa,goede regie van pulpmeester Margheriti aka Dawson,een coherent plot en niet eens te miserabel acteerwerk.

De identiteit vd dader achterhalen voor de finale,zal moeilijk worden.

Zoals het bij het genre hoort de nodige niet-grappige comic relief toestanden.

Als u denkt dat de schattige,roodharige heldin u bekend voorkomt,heeft u waarschijnlijk gelijk:Brown speelde de dochter van Sophia Loren in la ciociara van De Sica...over een dalende lijn in een carrière gesproken.

Tenslotte:grappige Batman meets Bond soundtrack.

Well... Naked they didnt die. En zo mini waren de skirts ook weer niet. Het begon best aardig met een lijk op reis (Sisters van de Palma). Eenmaal aangekomen op het internaat waar de 4 rijkste meisjes van Italië gehuisvest zijn, is het motief snel duidelijk: SOLDI! Wanneer ze in de giallo het bedrag van 1 miljoen samen met het woord erfenis horen, is een moordcomplot spoedig beraamd. Vandaar wordt 1 enkele etterbakvis om zeep geholpen plus nog wat van de hofhuishouding. Jammer genoeg niet die ongrappige blaag die wat weg heeft van Julie Andrews.
De 3 ex-nazi-kampbewaaksters die overal binnen lopen zonder te kloppen om wat instructies te roepen zijn er zonder duidelijke reden (of...?). Er is ook nog een entomoloog aanwezig die later terug is gevonden door Argento voor zijn flick Phenomena.

Deze giallo doet nogal braaf en ouderwets aan als in Hitchcock's To catch a Thief-braaf en ouderwets, toch wel met jonge birds als slachtvee, gedrapeerd met een bescheiden ohh la la zoals ondergoed en douches (kleine aanzet tot sleaze). Zo historisch ben ik niet maar misschien is dit een van de eerste campus slashers ooit??? Film wankelt met 1 been in de sleazy seventies in.

Slasher + swinging sixties = swinging slasher. De stijlvolle opening is meteen het beste van de hele film. Nadien wordt dit spijtig genoeg zelfs niet meer geëvenaard. Voor een slasher is de sfeer wat al te luchtig en de uitgestraalde levensvreugde al te groot. De muziekscore draagt daar zeker toe bij; heeft wel wat weg van Peter Gunn bij momenten. Pluspunt is zeker de mooie setting en het gegeven van het meisjesinternaat. Typisch een setting voor een Bava of Argento giallo zou je denken. Het is dan ook een film die normaal gemaakt zou worden door Mario Bava ware het niet dat een ruzie met de productie hier een stokje voor stak. Hoewel een aantal elementen toch aanwezig zijn om er iets sterk van te maken, blijft het toch maar halfslachtig en wat al te braaf. Ook voor zo’n vroege giallo kunnen we best kritisch zijn. De standaard voor dit soort films ligt dan ook erg hoog met wat Mario Bava voordien reeds gedaan had met Blood and Black Lace. Al heb ik me er uiteindelijk nog wel mee geamuseerd.

Regisseur Antonio Margheriti heeft blijkbaar weinig interesse in spanningsopbouw. De meeste scènes vinden bij daglicht plaats en worden begeleid door veel te vrolijke muziek. De man heeft weinig gevoel voor sfeer. De personages interesseren hem meer. Hij spendeert in ieder geval veel tijd aan het doen en laten van een ieder. Van echte diepgaande interesse is geen sprake. Margheriti houdt niet van gelaagdheid. De personages zijn en blijven de oppervlakkigheid zelve. Desondanks zijn sommigen van hen door het vertonen van obsessief of afwijkend gedrag niet per se oninteressant.

Nude…Si Muore is een Italiaanse whodunnit/slasher. De moordscènes zijn niet heel expliciet of spectaculair. Niet spannend. Het whodunnit gedeelte begint pas laat in de film. Een verkrampt ogende inspecteur komt in dat deel de moorden onderzoeken. Het zal niet de bedoeling zijn geweest van Margheriti, maar ik moest bij de inspecteur af en toe aan Leslie Nielsen denken en dat doet een serieuze observatie van het moordonderzoek natuurlijk geen goed. De komst van de inspecteur levert evenmin een bijdrage aan de totstandkoming van een spanningsboog maar leidt tenminste af van de saaiheid die zich op het beeldscherm afspeelt.

Het is nog even leuk om te zien wie de moordenaar is en dan is het mooi geweest. Veelzeggend is dat ik tijdens het intikken van dit bericht een kleine week na de kijkbeurt al niet meer weet wie de moordenaar ook al weer was.