Barnacle Bill (1957)

Eigenlijk een variant op Passport to Pimlico uit 1949: in die eerdere film ontdekken de bewoners van een Londense wijk dat ze volgens een stokoud maar nooit herroepen koninklijk besluit een onafhankelijk staatje binnen Engeland vormen en ze zich dus niet aan de regels van bijvoorbeeld distributiebonnen hoeven te houden, terwijl in déze film iemand zijn pier met amusementshallen uit de handen van het hebberige gemeentebestuur probeert te houden door het als een schip te registreren. In beide gevallen verzet de Kleine Man zich tegen de Bureaucratische Overheid, het standaard-thema van de grote Ealing komedies uit de jaren 40 en 50, maar helaas haalt Barnacle Bill maar zelden het niveau van zijn "voorganger". Het begint al met een melige titelsekwens waarvan de op-en-neergaande "zeezieke" credits het ergste doen vrezen, en de flauwe muziek en de historische terugblik op de voorouders van de hoofdpersoon maken het er allemaal niet beter op.

        In zijn boek Forever Ealing schrijft George Perry: "Hoewel het centrale idee van de film lijkt op dat van Passport to Pimlico, hebben de voorbije tien jaar hun tol geëist, want op het einde van de vijftiger jaren werd de stijl duidelijk als anachronistisch gezien, en herinnerde hij ons slechts aan hoe geweldig Ealing vroeger was. Wat in de naoorlogse periode een scherpe, precieze, doelgerichte satire was geweest, leek nu zonderling, zwak en irrelevant – flauwiteit in plaats van excentriciteit." Goed mogelijk dat het inderdaad zo werkte en dat de smaak van het Engelse publiek in die acht jaar ingrijpend was gewijzigd, maar zelf zou ik ook de beperkte en soms benauwende setting alsmede de afwezigheid van echt leuke en kleurige hoofd- en bijfiguren als hoofdschuldigen willen aanwijzen.

        Gelukkig is daar de hoofdrol van Captain William Horatio Ambrose, gespeeld door Alec Guinness die eigenlijk maar zelden teleurstelt, ook al schijnt hij dan te hebben geweten dat hij zich aan een onzalig project had verbonden, en de film telt bovendien minstens één ijzersterke scène wanneer kapitein Ambrose en Mrs Barrington ("Call me Arabella!") in de schuine huiskamer van de Crazy Cottage hun harten voor elkaar openen en hun snode plannen gaan smeden. De liefhebber van oude Engelse cinema zal hier bovendien een overdaad aan bekende gezichten tegenkomen (sommigen zelfs unbilled – als verblufte bankmedewerker zien we een jonge Donald Pleasence!), en iedereen houdt zich goed tot en met de laatste seconde, zodat dit uiteindelijk toch een redelijk vermakelijke film is, maar ik had me toch een eervoller afscheid van de grote traditie van Ealing-komedies voorgesteld.